Universidade Faculdade de Direito Canónico www.iuscangreg.itCIC1983CCEONormas extra-codicialesRespostas da Sé ApostólicaDireito particularDireito proprio / estatutosFontes históricasJurisprudênciaAcordos internacionaisPáginas internetLiteraturaPeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaMotores de pesquisaLinklistMapa do siteProfessoresProfessores bem conhecidos do século XX
Jurisprudência da Assinatura Apostólica em matéria de contencioso administrativo
 
 

Supremo Tribunal da Assinatura Apostólica
Decretum definitivum de 03.12.2005, Prot. N. 35758/04 CA


Autor Rev.dus X
Parte demandada Congregatio pro Clericis
Objeto Amotionis parochi
coram Mussinghoff
Publicação IC 52/103 (2012) 237-242; W.L. Daniel, Ministerium Iustitiae II, 87-95
Download
Traduções angl.: W.L. Daniel, Ministerium Iustitiae II, 87-95; hisp., IC 52/103 (2012) 237-242
Conteúdo De recursu adversus decretum reiectionis a Congressu latum. Recursus non admittitur ad disceptationem.
Fontes 
?
Legenda
 
Cânones do Código de 1983
São assinalados nas fontes todos os cânones referidos na parte in iure e na parte in facto da decisão.
São assinalados em negrito os cânones que constituem o objecto principal da decisão ou sobre os quais a decisão enuncia um princípio de interpretação.
São assinalados em itálico os cânones do Código 1983 que:
- não são referidos no texto da decisão, mas dos quais essa trata;
- correspondem a cânones do Código 1917 de que a decisão, anterior a 1983, trata.

Outras fontes
São assinaladas todas as fontes que são mencionadas na parte in iure e na parte in facto da decisão.
CIC cann. 56; 193; 201 § 2; 1510; 1740; 1741, n. 2; 1742-1744; 1744 § 2
Máximas
1. Sufficit unam causam pro amotione demonstrare, quae quidem debet esse gravis, duratura et plene probata (cf. can. 193);
2. Cursus terminorum utilium haudquaquam interrumpitur (cf. can. 201, § 2) quoties condicio salutis non impediat quominus parochus in procedura amotionis sufficienter agere valeat, uti ex commercio epistolari ante et post amotionem habito probari potest;
3. Litterae commendatae, quae de facto ad parochum, saltem ob eius neglegentiam, non perveniant atque Auctoritati ecclesiasticae a cursu publico remittantur, ipsae utcumque tamquam legitime notificatae censendae sunt (cf. ex analogia cann. 56 et 1510), etiam ad invitationem quod attinet ad acta inspicienda;
4. Dummodo habeatur decretum amotionis latum nec postea revocatum, omnes actus posteriores Auctoritatis ecclesiasticae principio reguntur: «quod abundat non vitiat»;
5. Permanens parochi infirmitas de qua in can. 1741, n. 2, non solum ex attestatione medica verum etiam ex condicione salutis minus firma decursu procedurae amotionis a parocho iactata erui potest. Attestationibus medicis credendum non est quae non remanent in re medicinali, sed etiam criticas animadversiones proferunt ad amotionis proceduram quod attinet, seu de re in qua medicus peritus non est.

1. Per la rimozione è sufficiente che una causa sia dimostrata, che deve essere grave, duratura e pienamente provata (cf. can. 193);
2. Il decorso dei termini utili non si interrompe (cf. can. 201, § 2) se la condizione di salute non impedisce che il parroco possa agire sufficientemente nella procedura di rimozione, come si può provare dalla corrispondenza epistolare avutasi prima e dopo la rimozione;
3. Le lettere raccommandate, che non giungano di fatto al parroco, almeno per la sua negligenza, e siano restituite dalle poste all’Autorità ecclesiastica, sono da ritenere comunque legittimamente notificate (cf. per analogia cann. 56 et 1510), anche ai fini dell’invito a venire ad esaminare gli atti;
4. Una volta che si dà il decreto di rimozione e non è revocato, tutti gli atti che l’Autorità ecclesiastica eventualmente pone dopo, sono retti dal principio “ciò che abbonda non vizia”;
5. La permanente infermità del parroco de cui al can. 1741, n. 2, può essere provata non solo da certificato medico, ma pure dalle affermazioni sulla sua salute precaria che il parroco abbia preteso nel corso della procedura di rimozione. Non sono affidabili i certificati medici che oltrepassano la materia medica, esprimendo giudizi critici sulla procedura di rimozione, ossia su materia nella quale il medico non è perito.


Autor das máximas (em latim) e da tradução italiana: © G. Paolo Montini