Universität Kanonistische Fakultät www.iuscangreg.itCIC1983CCEONormen außerhalb der CodicesAntworten des Apostolischen StuhlsPartikularrechtEigenrecht / StatutenFrühere RechtsquellenRechtsprechungInternationale VerträgeWebsitesLiteraturPeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaSuchfunktionenLinklistSitemapLehrendeBekannte Professoren aus dem 20. Jh.
Rechtsprechung der Apostolischen Signatur über Verwaltungsstreitigkeiten
 
 

Oberster Gerichtshof der Apostolischen Signatur
Decretum definitivum vom 03.12.2005, Prot. N. 35758/04 CA


Kläger Rev.dus X
Belangte Partei Congregatio pro Clericis
Gegenstand Amotionis parochi
coram Mussinghoff
Fundstelle IC 52/103 (2012) 237-242; W.L. Daniel, Ministerium Iustitiae II, 87-95
Download
Übersetzungen angl.: W.L. Daniel, Ministerium Iustitiae II, 87-95; hisp., IC 52/103 (2012) 237-242
Inhalt De recursu adversus decretum reiectionis a Congressu latum. Recursus non admittitur ad disceptationem.
Rechtsquellen 
?
Legenda
 
Canones des CIC1983
Alle in den Entscheidungen (sowohl im Teil in iure als auch im Teil in facto) erwähnten Canones sind als Quellen angegeben.
In Fettschrift werden diejenigen Canones angezeigt, die den Hauptgegenstand der Entscheidung bilden oder zu denen die Entscheidung ein Auslegungsprinzip formuliert.
In Kursivschrift werden diejenigen Canones des CIC von 1983 angezeigt,
- die nicht im Text der Entscheidung genannt sind, mit denen sich die Entscheidung aber befasst;
- die denjeingen Canones des CIC1917 entsprechen, von denen die - vor 1983 gefällte - Entscheidung handelt.

Andere Quellen
Es werden alle Quellen angegeben, die im Text Entscheidung (in iure oder in facto) erwähnt sind.
CIC cann. 56; 193; 201 § 2; 1510; 1740; 1741, n. 2; 1742-1744; 1744 § 2
Leitsätze
1. Sufficit unam causam pro amotione demonstrare, quae quidem debet esse gravis, duratura et plene probata (cf. can. 193);
2. Cursus terminorum utilium haudquaquam interrumpitur (cf. can. 201, § 2) quoties condicio salutis non impediat quominus parochus in procedura amotionis sufficienter agere valeat, uti ex commercio epistolari ante et post amotionem habito probari potest;
3. Litterae commendatae, quae de facto ad parochum, saltem ob eius neglegentiam, non perveniant atque Auctoritati ecclesiasticae a cursu publico remittantur, ipsae utcumque tamquam legitime notificatae censendae sunt (cf. ex analogia cann. 56 et 1510), etiam ad invitationem quod attinet ad acta inspicienda;
4. Dummodo habeatur decretum amotionis latum nec postea revocatum, omnes actus posteriores Auctoritatis ecclesiasticae principio reguntur: «quod abundat non vitiat»;
5. Permanens parochi infirmitas de qua in can. 1741, n. 2, non solum ex attestatione medica verum etiam ex condicione salutis minus firma decursu procedurae amotionis a parocho iactata erui potest. Attestationibus medicis credendum non est quae non remanent in re medicinali, sed etiam criticas animadversiones proferunt ad amotionis proceduram quod attinet, seu de re in qua medicus peritus non est.

1. Per la rimozione è sufficiente che una causa sia dimostrata, che deve essere grave, duratura e pienamente provata (cf. can. 193);
2. Il decorso dei termini utili non si interrompe (cf. can. 201, § 2) se la condizione di salute non impedisce che il parroco possa agire sufficientemente nella procedura di rimozione, come si può provare dalla corrispondenza epistolare avutasi prima e dopo la rimozione;
3. Le lettere raccommandate, che non giungano di fatto al parroco, almeno per la sua negligenza, e siano restituite dalle poste all’Autorità ecclesiastica, sono da ritenere comunque legittimamente notificate (cf. per analogia cann. 56 et 1510), anche ai fini dell’invito a venire ad esaminare gli atti;
4. Una volta che si dà il decreto di rimozione e non è revocato, tutti gli atti che l’Autorità ecclesiastica eventualmente pone dopo, sono retti dal principio “ciò che abbonda non vizia”;
5. La permanente infermità del parroco de cui al can. 1741, n. 2, può essere provata non solo da certificato medico, ma pure dalle affermazioni sulla sua salute precaria che il parroco abbia preteso nel corso della procedura di rimozione. Non sono affidabili i certificati medici che oltrepassano la materia medica, esprimendo giudizi critici sulla procedura di rimozione, ossia su materia nella quale il medico non è perito.


Autor der Leitsätze (auf Latein) und der italienischen Übersetzung: © G. Paolo Montini

Zitierfähiger Link zu dieser Seite: https://www.iuscangreg.it/stsa?id=55&lang=IT