Universität Kanonistische Fakultät www.iuscangreg.itCIC1983CCEONormen außerhalb der CodicesAntworten des Apostolischen StuhlsPartikularrechtEigenrecht / StatutenFrühere RechtsquellenRechtsprechungInternationale VerträgeWebsitesLiteraturPeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaSuchfunktionenLinklistSitemapLehrendeBekannte Professoren aus dem 20. Jh.
Rechtsprechung der Apostolischen Signatur über Verwaltungsstreitigkeiten
 
 

Oberster Gerichtshof der Apostolischen Signatur
Decretum definitivum vom 04.05.1996, Prot. N. 25500/94 CA


Kläger X et alii
Belangte Partei Congregatio pro Clericis
Gegenstand Suppressionis paroeciae et reductionis ecclesiae in usum profanum non sordidum
coram Agustoni
Fundstelle W.L. Daniel, Ministerium Iustitiae, 488-501
IE 10 (1998) 189-195
Forum 7 (1996) 347-357
IDE 108 (1997) II, 11-15
Download
Übersetzungen angl., W.L. Daniel, Ministerium Iustitiae, 488-501
angl., Forum 7 (1996) 347-357
it., G. Parise, La giurisprudenza, 387-392
Inhalt De recursu adversus decretum reiectionis a Congressu latum. Recursus non admittitur ad disceptationem.
Rechtsquellen 
?
Legenda
 
Canones des CIC1983
Alle in den Entscheidungen (sowohl im Teil in iure als auch im Teil in facto) erwähnten Canones sind als Quellen angegeben.
In Fettschrift werden diejenigen Canones angezeigt, die den Hauptgegenstand der Entscheidung bilden oder zu denen die Entscheidung ein Auslegungsprinzip formuliert.
In Kursivschrift werden diejenigen Canones des CIC von 1983 angezeigt,
- die nicht im Text der Entscheidung genannt sind, mit denen sich die Entscheidung aber befasst;
- die denjeingen Canones des CIC1917 entsprechen, von denen die - vor 1983 gefällte - Entscheidung handelt.

Andere Quellen
Es werden alle Quellen angegeben, die im Text Entscheidung (in iure oder in facto) erwähnt sind.
CIC cann. 15 § 2; 51; 201 § 2; 1375; 1732-1739; 1734 § 1; 1734 § 2
Leitsätze
1. Cum competens Curiae Romanae Dicasterium recursum in limine reicit ob determinatum motivum seu vitium, incondite asseritur idem Dicasterium agnoscere nullum aliud recursus vitium adesse: sat superque est recursum reicere ob unum motivum, ceteris omnibus praetermissis (in casu, legitimatio recurrentium, si reapse deficit, sustineri nequit eo quod Dicasterium, recursum ob fatalia elapsa reiciens, ipsam non negavit).
2. Caret praesupposito recursus contentiosus administrativus si recursus hierarchicus coram competenti Curiae Romanae Dicasterio a coetu porrectus fuerit (in casu, relatio fit ad decretum definitivum diei 21 maii 1988, prot. n. 17914/86 CA, n. 16, p. 7: «Hoc Supremum Tribunal definire nequit recursum adversus decretum administrativum Ordinarii..., nisi praecesserit recursus ad competentem Congregationem Curiae Romanae, quod, in casu, relate ad singulos christifideles, non verificatur»).
3. Subscriptiones quibus instruitur recursus, nomine coetus propositus, assumi nequeunt pro recursu a singulis fidelibus exhibito.
4. Ignorantia termini peremptorii utilis ipsa lege statuti facilius haberi potest apud rudes christifideles. Ceteroquin laicis qui parum noverunt praescripta Codicis Iuris Canonici, dummodo velint, amplissima hodiedum praesertim praesto sunt media ut opportunam scientiam circa illa exquirant ac obtineant. Quaestio autem est utrum ipsi tempestive a perito in iure canonico vel a competenti auctoritate opportunas notitias in re exquisiverint, necne. Onus ipsis incumbit acquirendi necessariam scientiam ut tuta iuxta iuris statuta procedant. Altera ex parte nullibi in cann. 1732-1739 statuitur quod ipsa auctoritas ecclesiastica sua sponte notitias dare tenetur circa modum procedendi ad decreta administrativa singularia impugnanda.
Cf. maximae prot. n. 25500/94 CA - DC
1. Allorché il competente Dicastero della Curia Romana rigetta in limine un ricorso per un determinato motivo o vizio, senza ragione logica si asserisce che lo stesso Dicastero riconosce che non c’è altro vizio del ricorso: è del tutto sufficiente rigettare il ricorso per un motivo, tralasciati tutti gli altri (nel caso, la legittimazione attiva dei ricorrenti, se realmente manca, non può essere sostenuta per il fatto che il Dicastero, rigettando il ricorso per i termini trascorsi, non l’ha negata).
2. Il ricorso contenzioso amministrativo manca di un presupposto se il ricorso gerarchico è stato presentato da un gruppo di fronte al competente Dicastero della Curia Romana (nel caso, si fa riferimento al decreto definitivo del 21 maggio 1988, prot. n. 17914/86 CA, n. 16, p. 7: «Questo Supremo Tribunale non può definire il ricorso avverso un decreto amministrativo di un Ordinario…, se non sia preceduto un ricorso alla competente Congregazione della Curia Romana; ciò che nel caso non si è verificato quanto ai singoli fedeli»).
3. Le firme a corredo di un ricorso, presentato a nome di un gruppo, non possono valere per un ricorso presentato dai singoli fedeli.
4. È alquanto facile che presso semplici fedeli ci sia ignoranza del termine perentorio utile stabilito dalla stessa legge. D’altronde soprattutto ai nostri giorni, se lo vogliono, sono disponibili ai laici, che poco conoscono i prescritti del Codice di Diritto Canonico, molti mezzi per cercare e acquisire le conoscenze opportune circa quei prescritti. La domanda però è se essi abbiano o no tempestivamente richiesto le opportune informazioni sul punto ad un esperto in diritto canonico o alla competente autorità. Su di loro incombe il dovere di acquisire la necessaria conoscenza per procedere secondo i sicuri prescritti del diritto. D’altra parte nei canoni 1732-1739 non si stabilisce che la stessa autorità ecclesiastica è tenuta a dare informazioni spontaneamente circa il modo di procedere all’impugnazione di decreti amministrativi singolari.
Cf. massime prot. n. 25500/94 CA - DC

Autor der Leitsätze (auf Latein) und der italienischen Übersetzung: © G. Paolo Montini

Zitierfähiger Link zu dieser Seite: https://www.iuscangreg.it/stsa?id=88&lang=IT