Université Faculté de Droit Canonique www.iuscangreg.itCIC1983CCEONormes en dehors des deux CodesRéponses du Siège ApostoliqueDroit particulierDroit propre / statutsSources historiques du droit canoniqueJurisprudenceAccords internationauxSites webLittératurePeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaMoteurs de rechercheLinklistSitemapProfesseursProfesseurs connus du 20e siècle
Jurisprudence de la Signature Apostolique en matière contentieuse-administrative
 
 

Tribunal suprême de la Signature apostolique
Decretum Congressus du 28.02.2002, Prot. N. 31547/00 CA


Demandeur Rev.dus X
Défendeur Congregatio pro Institutis vitae consecratae et Societatibus vitae apostolicae
Diocèse Salisburgen.
Objet Amotionis et incardinationis; diffamationis; iurium oeconomicorum; damnorum
Publication W.L. Daniel, Ministerium Iustitiae, 327-340
Download
Traductions angl., W.L. Daniel, Ministerium Iustitiae, 327-340
Contenu Recursus non admittitur ad disceptationem.
Sources 
?
Legenda
 
Canons du Code de 1983
Tous les canons qui se trovent dans les parties in iure et in facto des décisions sont rapportés dans les sources.
On indique en gras les canons qui font l’objet principal de la décision ou sur lesquels la décision pose un principe d’interprétation.
On indique en italique les canons du Code de 1983 :
- qui n’apparaissent pas dans le texte de la décision mais qui sont traités dans la décision ;
- qui correspondent aux canons du Code de 1917, dont la décision, antérieure à 1983, traite.

Autres sources
Toutes les sources qui se trouvent dans les parties in iure et in facto des décisions sont rapportées.
CIC cann. 50; 51; 128; 193 §§ 3-4; 220; 682 § 2; 687; 1390 §§ 2-3
Arrêts
1. Condicio religiosi clerici, qui ad normam can. 693 ab Episcopo ad experimentum receptus est, precaria exstat seu ad nutum, id est ad prudentem discretionem eiusdem Episcopi, adeo ut sufficit iusta causa sive ad eum removendum ab officio dioecesano (cf. cann. 193 §§ 3-4 et 682 § 2) sive ad eum recusandum seu ad incardinationem denegandam.
2. Nullo modo probatur verum ius clerici religiosi ad experimentum ad normam can. 693 recepti ut sive ante amotionem ab officio sive ante recusatam incardinationem ad rem audiatur (cf. can. 50);
3. Decisio Episcopi, per supplementum a Dicasterio Curiae Romanae competenti iussum probata, motiva summarie exprimere censenda est ad normam can. 51.
4. Ad controversiam de diffamatione praecavendam expedit ut Episcopus supplementum omnibus personis et officiis, quibus prius decretum, quod contenditur famam laesisse, intimatum fuerat, notificandum curet.
5. Si et quatenus Dicasterium Curiae Romanae competens de iuribus patrimonialibus non egerit, ob defectum sive petitionis sive recursus legitime propositi, deest praesuppositum ut Signatura Apostolica in contentioso administrativo de eadem re videat. Recurrens iure suo, si et quatenus, coram competenti tribunali iurisdictionis ordinariae utatur.
1. La condizione del chierico religioso, che a norma del can. 693 è accolto in prova da un Vescovo, è precaria ovvero a discrezione, cioè a prudente discrezione dello stesso Vescovo, così che una giusta causa è sufficiente sia per la rimozione da un ufficio diocesano (cf. cann, 193 §§ 3-4 e 682, § 2) sia per ricusarlo ovvero negargli la incardinazione.
2. Non esiste alcun vero diritto del chierico religioso accolto per prova a norma del can. 693 perché sia udito prima della rimozione da un ufficio o prima della negazione della incardinazione (cf. can. 50).
3. La decisione del Vescovo, approvata dal competente Dicastero della Curia Romana che ordini un supplemento [alla medesima decisione], si deve ritenere provvista di motivazione sommaria a norma del can. 51.
4. Per evitare una controversia in tema di diffamazione, conviene che il Vescovo faccia notificare il supplemento a tutte le persone e uffici, ai quali la decisione, che si contende abbia leso la fama, era stata notificata.
5. Se e per quanto il competente Dicastero della Curia Romana non abbia trattato dei diritti patrimoniali, sia perché non richiesti sia perché richiesti con ricorso illegittimamente proposto, viene meno il presupposto perché la Segnatura Apostolica nel contenzioso amministrativo veda della materia. Il ricorrente, se e per quanto, usi del suo diritto di fronte al competente tribunale ordinario.

Auteur des arrêts (en latin) et de la traduction italienne : © G. Paolo Montini