Universität Kanonistische Fakultät www.iuscangreg.itCIC1983CCEONormen außerhalb der CodicesAntworten des Apostolischen StuhlsPartikularrechtEigenrecht / StatutenFrühere RechtsquellenRechtsprechungInternationale VerträgeWebsitesLiteraturPeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaSuchfunktionenLinklistSitemapLehrendeBekannte Professoren aus dem 20. Jh.
Rechtsprechung der Apostolischen Signatur über Verwaltungsstreitigkeiten
 
 

Oberster Gerichtshof der Apostolischen Signatur
Sententia definitiva vom 28.06.2003, Prot. N. 29531/98 CA


Kläger Rev.dus X
Belangte Partei Congregatio pro Gentium Evangelizatione
Gegenstand Amotionis a paroecia
coram Cacciavillan
Fundstelle W.L. Daniel, Ministerium Iustitiae, 389-413
SCL 2 (2006) 275-296
Download
Übersetzungen angl., W.L. Daniel, Ministerium Iustitiae, 389-413
angl., SCL 2 (2006) 275-296
Inhalt Non constare de violatione legis in procedendo vel in decernendo.
Rechtsquellen 
?
Legenda
 
Canones des CIC1983
Alle in den Entscheidungen (sowohl im Teil in iure als auch im Teil in facto) erwähnten Canones sind als Quellen angegeben.
In Fettschrift werden diejenigen Canones angezeigt, die den Hauptgegenstand der Entscheidung bilden oder zu denen die Entscheidung ein Auslegungsprinzip formuliert.
In Kursivschrift werden diejenigen Canones des CIC von 1983 angezeigt,
- die nicht im Text der Entscheidung genannt sind, mit denen sich die Entscheidung aber befasst;
- die denjeingen Canones des CIC1917 entsprechen, von denen die - vor 1983 gefällte - Entscheidung handelt.

Andere Quellen
Es werden alle Quellen angegeben, die im Text Entscheidung (in iure oder in facto) erwähnt sind.
CIC cann. 51; 177 § 1; 536 § 1; 1735; 1740-1747; 1740; 1741; 1742 § 1; 1745, n. 2
Leitsätze
1. Iuxta iurisprudentiam communem irregularitates forte commissae quoad selectionem duorum parochorum de quibus in can. 1742 § 1 non esse tam graves ut infirmarent totam proceduram adhibitam.
2. Quinque amotionis causae datae sunt in can. 1741, sed pacifice admittitur sufficere quamlibet causam ob quam ministerium noxium aut saltem inefficax evadit.
3. Negligentia obligationis ex parte parochi, qui diutius (in casu per plus decem annos) non allaborat ut in paroecia consilium constituatur paroeciale, speciatim in contextu generali recusationis ad Ordinationem pastoralem dioecesanam (cf. s.d. Diocesan Pastoral Plans) conformandi opera in propria communitate facienda, non obstantibus admonitionibus Episcopi, a priori excludi nequit tamquam causa gravis propter quam eius ministerium, saltem in parte magni momenti, inefficax evadere possit.
4. Decretum quo auctor decreti ad normam can. 1735 remonstrationem reicit, summarie exprimere motiva reiectionis censetur si ad defectum rationum in remonstratione remittit.
5. Decretum quo Dicasterium Curiae Romanae recursum reicit violatione legis in procedendo non afficitur ob motiva recursus cumulative resumpta, dummodo legitime praesumi possit Superiorem hierachicum examini subiecisse omnia documenta ab ipso recurrenti exhibita, cuius accusationes respiciebant tam motiva in decernendo quam in procedendo.
1. Secondo la giurisprudenza comune le irregolarità eventualmente commesse nella scelta dei due parroci di cui al can. 1742 § 1 non sono gravi al punto da rendere nulla tutta la procedura.
2. Nel can. 1741 sono recensite cinque cause di rimozione, ma è comunemente ammesso che è sufficiente una qualsiasi causa che rende il ministero [del parroco] dannoso o almeno inefficace.
3. La negligenza del dovere del parroco, che da lungo tempo (nel caso da più di dieci anni) non collabora perché in parrocchia sia costituito il consiglio pastorale parrocchiale, specialmente nel contesto generale del rifiuto [del parroco] di uniformare la sua opera nella sua comunità parrocchiale al Piano pastorale diocesano (cf. c.d. Diocesan Pastoral Plans), nonostante le ammonizioni del Vescovo, non si può escludere a priori quale causa grave per motivo della quale il ministero del parroco possa divenire inefficace.
4. Il decreto con il quale l’autore del decreto a norma del can. 1735 rigetta la rimostranza, si considera provvisto summariamente dei motivi di rigetto se si rimette alla mancanza di motivi espressi nella rimostranza.
5. Il decreto con il quale il Dicastero della Curia Romana rigetta il ricorso non è affetto da violazione di legge in procedendo a causa della esposizione sintetica dei motivi di ricorso, purché si possa legittimamente presumere che il Superiore gerarchico abbia sottoposto ad esame tutti i documenti prodotti dal ricorrente, le cui accuse riguardavano sia motivi in decernendo sia motivi in procedendo.

Autor der Leitsätze (auf Latein) und der italienischen Übersetzung: © G. Paolo Montini

Zitierfähiger Link zu dieser Seite: https://www.iuscangreg.it/stsa?id=61&lang=IT