Universität Kanonistische Fakultät www.iuscangreg.itCIC1983CCEONormen außerhalb der CodicesAntworten des Apostolischen StuhlsPartikularrechtEigenrecht / StatutenFrühere RechtsquellenRechtsprechungInternationale VerträgeWebsitesLiteraturPeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaSuchfunktionenLinklistSitemapLehrendeBekannte Professoren aus dem 20. Jh.
Rechtsprechung der Apostolischen Signatur über Verwaltungsstreitigkeiten
 
 

Oberster Gerichtshof der Apostolischen Signatur
Decretum definitivum vom 25.11.1978, Prot. N. 7941/76 CA


Kläger Rev.dus X
Belangte Partei Sacra Congregatio pro Institutione Catholica
Gegenstand Dimissionis a munere docendi
coram Palazzini
Inhalt Recursum ad disceptationem admittendum non esse.
Rechtsquellen 
?
Legenda
 
Canones des CIC1983
Alle in den Entscheidungen (sowohl im Teil in iure als auch im Teil in facto) erwähnten Canones sind als Quellen angegeben.
In Fettschrift werden diejenigen Canones angezeigt, die den Hauptgegenstand der Entscheidung bilden oder zu denen die Entscheidung ein Auslegungsprinzip formuliert.
In Kursivschrift werden diejenigen Canones des CIC von 1983 angezeigt,
- die nicht im Text der Entscheidung genannt sind, mit denen sich die Entscheidung aber befasst;
- die denjeingen Canones des CIC1917 entsprechen, von denen die - vor 1983 gefällte - Entscheidung handelt.

Andere Quellen
Es werden alle Quellen angegeben, die im Text Entscheidung (in iure oder in facto) erwähnt sind.
[CIC 1917] 1381 2222; 2355;  
Pius XI, constitutio apostolica Deus scientiarum Dominus, 23 maii 1931 Art. 22
Leitsätze
1. Ius et officium invigilandi de quibus in can. 1381 secumferunt et ius et officium magistros amovendi; quod ius: a) pertinet Ordinario territorii ubi schola vel Universitas sita sit, vel sub cuius constituta sit iurisdictione; b) fundatur ac promanat ab ipso munere docendi quod Ecclesia et Episcopi divinitus habent; c) est proprium Ecclesiae et Episcoporum independenter a qualibet alia auctoritate.
2. Idem canon amotionis causam gravem non requirit; proportionatam utique, ex ipsa rei natura; causa non respicit exclusive doctrinas vel scandala contra sextum, sed etiam alias materias seu scandala publica in aliis materiis quae bonos mores tegunt et comprehendunt, veluti iniurias vel laesionem bonae famae alterius, verbis vel scriptis.
3. Inamovibilitas absoluta in munere docendi theologiam in Universitate Catholica caret sensu et applicatione, immo repugnare in Ecclesia et in iure canonico. Quae inamovibilitas excluditur ratione ipsius missionis canonicae, quae auferri potest si professor, una aliave de causa, fidem Ecclesiae non mereatur.
4. Cum deficiat procedura peculiariter statuta circa amotionem, Magnus Cancellarius observare debet modum tantummodo ab ipso iure naturali et ecclesiali aequitate sancitum, id est: praemonere amovendum; in amotione pro posse scandalum vitare; recurrenti ius defensionis agnoscere.
5. Votum Senatus academici quod ad amotionem in Statuto particulari requireretur, nisi contrarium constet, intellegitur consultivum, minime vero deliberativum; secus limitaret et quodammodo impediret exercitium iuris proprii nativi quod Magno Cancellario, qua Ordinario loci vel repraesentanti Sedis Apostolicae, convenit.
6. Amotionis causa proportionata esse debet gradui stabilitatis professoris in munere docendi (in casu professor amovendus ad certum tempus constitutus est).
1. Il diritto e il dovere di vigilare di cui al can. 1381 comportano anche il diritto e il dovere di rimuovere gli insegnanti; questo diritto: a) compete all’Ordinario del territorio dove è sita la scuola o l’Università, o sotto la cui giurisdizione è costituita; b) è fondato e promana dallo stesso compito di insegnare che la Chiesa e i Vescovi hanno per diritto divino; c) è proprio della Chiesa e dei Vescovi indipendentemente da qualsiasi altra autorità.
2. Lo stesso canone non richiede una grave causa per la rimozione; certo una causa proporzionata [richiede], per la stessa natura della cosa; la causa non riguarda esclusivamente le dottrine o gli scandali sessuali, ma anche altre materie o scandali pubblici in altre materie che proteggono e comprendono i buoni costumi, come le ingiurie o lesione della buona fama di altri, con scritti o discorsi.
3. L’inamovibilità assoluta nell’insegnamento della teologia in una Università Cattolica manca di senso e di applicazione, anzi ripugna nella Chiesa e in diritto canonico. Essa si esclude in ragione della stessa missione canonica, che può essere ritirata se l’insegnante, per una causa o un’altra, non meriti la fiducia della Chiesa.
4. Se manchi una procedura apposita circa la rimozione, il Gran Cancelliere deve osservare solo le modalità sancite dallo stesso diritto naturale e dall’equità canonica, ossia, avvertire previamente l’insegnante da rimuovere, evitare per quanto possibile lo scandalo nella rimozione, riconoscere al ricorrente il diritto di difesa.
5. Il voto del Senato accademico che fosse richiesto in uno statuto particolare per la rimozione, a meno che non risulti il contrario, si intende consultivo, non deliberativo; altrimenti limiterebbe e in un certo modo impedirebbe l’esercizio del diritto proprio nativo che appartiene al Gran Cancelliere, in quanto Ordinario del luogo o rappresentante della Sede Apostolica.
6. La causa della rimozione deve essere proporzionata al grado di stabilità dell’insegnante nell’ufficio di insegnare (nel caso l’insegnante da rimuovere è costituito per un tempo determinato).

Autor der Leitsätze (auf Latein) und der italienischen Übersetzung: © G. Paolo Montini

Zitierfähiger Link zu dieser Seite: https://www.iuscangreg.it/stsa?id=555&lang=IT