Universität Kanonistische Fakultät www.iuscangreg.itCIC1983CCEONormen außerhalb der CodicesAntworten des Apostolischen StuhlsPartikularrechtEigenrecht / StatutenFrühere RechtsquellenRechtsprechungInternationale VerträgeWebsitesLiteraturPeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaSuchfunktionenLinklistSitemapLehrendeBekannte Professoren aus dem 20. Jh.
Rechtsprechung der Apostolischen Signatur über Verwaltungsstreitigkeiten
 
 

Oberster Gerichtshof der Apostolischen Signatur
Decretum definitivum vom 26.01.1980, Prot. N. 11106/79 CA


Kläger Rev.dus X
Belangte Partei Sacra Congregatio de Religiosis et Institutis saecularibus
Gegenstand Dimissionis
coram Civardi
Inhalt Recursum ad disceptationem admittendum non esse.
Rechtsquellen 
?
Legenda
 
Canones des CIC1983
Alle in den Entscheidungen (sowohl im Teil in iure als auch im Teil in facto) erwähnten Canones sind als Quellen angegeben.
In Fettschrift werden diejenigen Canones angezeigt, die den Hauptgegenstand der Entscheidung bilden oder zu denen die Entscheidung ein Auslegungsprinzip formuliert.
In Kursivschrift werden diejenigen Canones des CIC von 1983 angezeigt,
- die nicht im Text der Entscheidung genannt sind, mit denen sich die Entscheidung aber befasst;
- die denjeingen Canones des CIC1917 entsprechen, von denen die - vor 1983 gefällte - Entscheidung handelt.

Andere Quellen
Es werden alle Quellen angegeben, die im Text Entscheidung (in iure oder in facto) erwähnt sind.
[CIC 1917] 650-652
Leitsätze
1. Stabilitati monachorum professorum non adversatur translatio temporaria ad aliud monasterium quae decerni potest, monacho non consentiente, auctoritate Abbatis generalis de consensu sui consilii.
2. Translationem temporariam decerni posse ad tempus etiam indeterminatum patet inprimis ex textu legis; temporarium enim est quod finem habebit, seu in perpetuum non est duraturum, idque constat etiamsi terminus adhuc ignoretur. Lex non distinguit inter translationem ad tempus determinatum et indeterminatum, dummodo non sit perpetua, et ubi lex non distinguit nec nostrum est distinguere.
3. Idipsum liquet et fine legis inspecto; saepenumero enim translatio decernitur propter causam necessitatis vel opportunitatis cuius terminus est incertus. Si enim ante tempus praescriptum in se reversus dolet, iniqua est diuturnior relegatio; si induratus manet et obstinatus, futilis est terminus determinatus ut domum redeat (in casu Constitutiones cavent de translatione temporaria «sia per provvedimenti disciplinari sia per un bene superiore della Congregazione»).
1. Non si oppone alla stabilità dei monaci professi il trasferimento temporaneo ad un altro monastero che può essere deciso, contro la volontà del monaco, dall’autorità dell’Abate generale con il consenso del suo consiglio.
2. Anzitutto è chiaro dal testo di legge che il trasferimento temporaneo possa essere deciso anche a tempo indeterminato; temporaneo è infatti ciò che avrà fine, ossia che non durerà in perpetuo, e ciò consta anche se il termine ancora si ignora. La legge non distingue tra trasferimento a tempo determinato e indeterminato, purché non sia perpetua, e dove la legge non distingue neppure a noi spetta distinguere.
3. Lo stesso appare chiaro anche guardando al fine della legge; spesso infatti il trasferimento si decide per cause di necessità o opportunità il cui termine è incerto. Se infatti prima del termine prescritto rientrando in sé si pente, iniqua sarebbe una relegazione più lunga; si rimane indurito e ostinato, è vano il termino predeterminato al suo ritorno alla casa (religiosa) (nel caso le Costituzioni prevedono il trasferimento temporaneo «sia per provvedimenti disciplinari sia per un bene superiore della Congregazione»).

Autor der Leitsätze (auf Latein) und der italienischen Übersetzung: © G. Paolo Montini

Zitierfähiger Link zu dieser Seite: https://www.iuscangreg.it/stsa?id=554&lang=IT