Université Faculté de Droit Canonique www.iuscangreg.itCIC1983CCEONormes en dehors des deux CodesRéponses du Siège ApostoliqueDroit particulierDroit propre / statutsSources historiques du droit canoniqueJurisprudenceAccords internationauxSites webLittératurePeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaMoteurs de rechercheLinklistSitemapProfesseursProfesseurs connus du 20e siècle
Jurisprudence de la Signature Apostolique en matière contentieuse-administrative
 
 

Tribunal suprême de la Signature apostolique
Sententia definitiva du 26.01.1980, Prot. N. 8832/77 CA


Demandeur Exc.mus Ordinarius
Défendeur Provincia Ordinis X
Objet Iurium
coram Felici
Contenu Ad 1. Dominium Ecclesiae Sancti Y in urbe N competit provinciae Ordinis X;
Ad 2. Expensae inter partes ex medietate compensentur; honoraria partes, suo quaeque patrono, solvant.
Sources 
?
Legenda
 
Canons du Code de 1983
Tous les canons qui se trovent dans les parties in iure et in facto des décisions sont rapportés dans les sources.
On indique en gras les canons qui font l’objet principal de la décision ou sur lesquels la décision pose un principe d’interprétation.
On indique en italique les canons du Code de 1983 :
- qui n’apparaissent pas dans le texte de la décision mais qui sont traités dans la décision ;
- qui correspondent aux canons du Code de 1917, dont la décision, antérieure à 1983, traite.

Autres sources
Toutes les sources qui se trouvent dans les parties in iure et in facto des décisions sont rapportées.
CIC can. 1273
[CIC 1917] 1518;  
Paulus VI, constitutio apostolica Regimini Ecclesiae universae N. 107  
Concordatum inter Sanctam Sedem et Regnum Hispaniae die 16 martii 1851 initum Art. 29; Art. 35; Art. 38;  
Concordatum inter Sanctam Sedem et Regnum Hispaniae die 25 augusti 1859 initum Art. 4
Arrêts
1. Cum competens Curiae Romanae Dicasterium, invocato num. 107 Constitutionis apostolicae Regimini Ecclesiae universae, verbis tamen quae obiter iudiciarium tramitem innuere viderentur, controversiam Signaturae Apostolicae remiserit, via administrativa sequenda est, eo vel magis quod trames quoque administrativus, iudiciarius, licet non stricte, appellari potest.
2. Cum difficile post tantam rerum subversionem determinari posset quinam essent singuli titulares bonorum, facile intellegitur quare Concordatum nomen genericum “Ecclesiae” posuit: statutum est ut Ordinarii curam haberent omnium bonorum ecclesiasticorum utque iidem exsecutores fierent praescriptorum Concordati, quin ex hoc domini vel proprietarii bonorum non suorum fierent.
3. Summus Pontifex est omnium bonorum ecclesiasticorum imprimis religiosorum supremus administrator et ob hanc causam potest eadem bona diversimode propter commune bonum distribuere, sed si hoc expresse non faciat, praesumi haudquaquam potest.
4. Quamvis actus emptionis-venditionis originalis praesto non sit, accedere potest sat ampla probatio testimonialis, adeo ut serium dubium de inito contractu haberi nequeat.
5. Vindicatae proprietati religiosorum minime obstat omne quod id temporis fiebant veluti ficticium, ad effugiendas iniustas Gubernii vexationes.
1. Se il competente Dicastero della Curia Romana, invocato il n. 107 della Costituzione apostolica Regimini Ecclesiae universae, pur con parole che sembrerebbero di passaggio accennare alla procedura giudiziaria, abbia rimesso una controversia alla Segnatura Apostolica, si deve seguire la via amministrativa, tanto più che anche il tramite amministrativo si può chiamare giudiziario, anche se non strettamente.
2. Poiché poteva essere difficile dopo così grande sovversione di cose determinare chi fossero i singoli titolari dei beni, si comprende facilmente la ragione per la quale il Concordato abbia posto il nome generico “Chiesa”: così si è stabilito affinché gli Ordinari avessero cura di tutti i beni ecclesiastici e perché gli stessi fossero esecutori delle decisioni del Concordato, senza che per questo divenissero proprietari dei beni non loro.
3. Il Sommo Pontefice è amministratore supremo di tutti beni ecclesiastici, soprattutto religiosi, e per questo può distribuirli in diverso modo per il bene comune, ma se non fa ciò espressamente, non può essere assolutamente presunto.
4. Benché l’atto originale di acquisto-vendita non sia disponibile, può soccorrere una sufficientemente ampia prova testimoniale, così che non si possa avere un serio dubbio che il contratto sia stato stipulato.
5. Non è per nulla di ostacolo alla rivendicazione della proprietà dei religiosi tutto ciò che a quel tempo si faceva, come finta, per sfuggire alle ingiuste vessazioni statali.

Auteur des arrêts (en latin) et de la traduction italienne : © G. Paolo Montini