University Faculty
of Canon Law
www.iuscangreg.itCIC1983CCEONorms outside the two CodesResponses of the Apostolic SeeParticular LawProper law / statutesSources of past lawJurisprudenceInternational TreatiesWebsitesLiteraturePeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaSearch enginesLinklistSitemapProfessorsFamous professors from the 20th century
Jurisprudence of the Apostolic Signatura in contentious-administrative cases
 
 

Supreme Tribunal of the Apostolic Signatura
Sententia definitiva of 26.01.1980, Prot. N. 8832/77 CA


Petitioner Exc.mus Ordinarius
Respondent Provincia Ordinis X
Object Iurium
coram Felici
Content Ad 1. Dominium Ecclesiae Sancti Y in urbe N competit provinciae Ordinis X;
Ad 2. Expensae inter partes ex medietate compensentur; honoraria partes, suo quaeque patrono, solvant.
Sources 
?
Legenda
 
Canons of the Code 1983
All the canons that are found in the in iure and in the in facto part of the decisions are reported in the sources.
The canons that constitute the main object of the decision or on which the decision sets out a principle of interpretation are reported in bold.
The canons of the 1983 Code are shown in italics:
- if they do not appear in the text of the decision but if the decision deals with them;
- if they correspond to canons of the 1917 Code, of which the decision (prior to 1983) deals.

Other sources
All the sources that are found in the in iure and in the in facto part of the decisions are reported.
CIC can. 1273
[CIC 1917] 1518;  
Paulus VI, constitutio apostolica Regimini Ecclesiae universae N. 107  
Concordatum inter Sanctam Sedem et Regnum Hispaniae die 16 martii 1851 initum Art. 29; Art. 35; Art. 38;  
Concordatum inter Sanctam Sedem et Regnum Hispaniae die 25 augusti 1859 initum Art. 4
Legal Summary
1. Cum competens Curiae Romanae Dicasterium, invocato num. 107 Constitutionis apostolicae Regimini Ecclesiae universae, verbis tamen quae obiter iudiciarium tramitem innuere viderentur, controversiam Signaturae Apostolicae remiserit, via administrativa sequenda est, eo vel magis quod trames quoque administrativus, iudiciarius, licet non stricte, appellari potest.
2. Cum difficile post tantam rerum subversionem determinari posset quinam essent singuli titulares bonorum, facile intellegitur quare Concordatum nomen genericum “Ecclesiae” posuit: statutum est ut Ordinarii curam haberent omnium bonorum ecclesiasticorum utque iidem exsecutores fierent praescriptorum Concordati, quin ex hoc domini vel proprietarii bonorum non suorum fierent.
3. Summus Pontifex est omnium bonorum ecclesiasticorum imprimis religiosorum supremus administrator et ob hanc causam potest eadem bona diversimode propter commune bonum distribuere, sed si hoc expresse non faciat, praesumi haudquaquam potest.
4. Quamvis actus emptionis-venditionis originalis praesto non sit, accedere potest sat ampla probatio testimonialis, adeo ut serium dubium de inito contractu haberi nequeat.
5. Vindicatae proprietati religiosorum minime obstat omne quod id temporis fiebant veluti ficticium, ad effugiendas iniustas Gubernii vexationes.
1. Se il competente Dicastero della Curia Romana, invocato il n. 107 della Costituzione apostolica Regimini Ecclesiae universae, pur con parole che sembrerebbero di passaggio accennare alla procedura giudiziaria, abbia rimesso una controversia alla Segnatura Apostolica, si deve seguire la via amministrativa, tanto più che anche il tramite amministrativo si può chiamare giudiziario, anche se non strettamente.
2. Poiché poteva essere difficile dopo così grande sovversione di cose determinare chi fossero i singoli titolari dei beni, si comprende facilmente la ragione per la quale il Concordato abbia posto il nome generico “Chiesa”: così si è stabilito affinché gli Ordinari avessero cura di tutti i beni ecclesiastici e perché gli stessi fossero esecutori delle decisioni del Concordato, senza che per questo divenissero proprietari dei beni non loro.
3. Il Sommo Pontefice è amministratore supremo di tutti beni ecclesiastici, soprattutto religiosi, e per questo può distribuirli in diverso modo per il bene comune, ma se non fa ciò espressamente, non può essere assolutamente presunto.
4. Benché l’atto originale di acquisto-vendita non sia disponibile, può soccorrere una sufficientemente ampia prova testimoniale, così che non si possa avere un serio dubbio che il contratto sia stato stipulato.
5. Non è per nulla di ostacolo alla rivendicazione della proprietà dei religiosi tutto ciò che a quel tempo si faceva, come finta, per sfuggire alle ingiuste vessazioni statali.

Author of the legal summary (in Latin) and of the Italian version: © G. Paolo Montini