Universität Kanonistische Fakultät www.iuscangreg.itCIC1983CCEONormen außerhalb der CodicesAntworten des Apostolischen StuhlsPartikularrechtEigenrecht / StatutenFrühere RechtsquellenRechtsprechungInternationale VerträgeWebsitesLiteraturPeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaSuchfunktionenLinklistSitemapLehrendeBekannte Professoren aus dem 20. Jh.
Rechtsprechung der Apostolischen Signatur über Verwaltungsstreitigkeiten
 
 

Oberster Gerichtshof der Apostolischen Signatur
Sententia definitiva vom 26.01.1980, Prot. N. 8832/77 CA


Kläger Exc.mus Ordinarius
Belangte Partei Provincia Ordinis X
Gegenstand Iurium
coram Felici
Inhalt Ad 1. Dominium Ecclesiae Sancti Y in urbe N competit provinciae Ordinis X;
Ad 2. Expensae inter partes ex medietate compensentur; honoraria partes, suo quaeque patrono, solvant.
Rechtsquellen 
?
Legenda
 
Canones des CIC1983
Alle in den Entscheidungen (sowohl im Teil in iure als auch im Teil in facto) erwähnten Canones sind als Quellen angegeben.
In Fettschrift werden diejenigen Canones angezeigt, die den Hauptgegenstand der Entscheidung bilden oder zu denen die Entscheidung ein Auslegungsprinzip formuliert.
In Kursivschrift werden diejenigen Canones des CIC von 1983 angezeigt,
- die nicht im Text der Entscheidung genannt sind, mit denen sich die Entscheidung aber befasst;
- die denjeingen Canones des CIC1917 entsprechen, von denen die - vor 1983 gefällte - Entscheidung handelt.

Andere Quellen
Es werden alle Quellen angegeben, die im Text Entscheidung (in iure oder in facto) erwähnt sind.
CIC can. 1273
[CIC 1917] 1518;  
Paulus VI, constitutio apostolica Regimini Ecclesiae universae N. 107  
Concordatum inter Sanctam Sedem et Regnum Hispaniae die 16 martii 1851 initum Art. 29; Art. 35; Art. 38;  
Concordatum inter Sanctam Sedem et Regnum Hispaniae die 25 augusti 1859 initum Art. 4
Leitsätze
1. Cum competens Curiae Romanae Dicasterium, invocato num. 107 Constitutionis apostolicae Regimini Ecclesiae universae, verbis tamen quae obiter iudiciarium tramitem innuere viderentur, controversiam Signaturae Apostolicae remiserit, via administrativa sequenda est, eo vel magis quod trames quoque administrativus, iudiciarius, licet non stricte, appellari potest.
2. Cum difficile post tantam rerum subversionem determinari posset quinam essent singuli titulares bonorum, facile intellegitur quare Concordatum nomen genericum “Ecclesiae” posuit: statutum est ut Ordinarii curam haberent omnium bonorum ecclesiasticorum utque iidem exsecutores fierent praescriptorum Concordati, quin ex hoc domini vel proprietarii bonorum non suorum fierent.
3. Summus Pontifex est omnium bonorum ecclesiasticorum imprimis religiosorum supremus administrator et ob hanc causam potest eadem bona diversimode propter commune bonum distribuere, sed si hoc expresse non faciat, praesumi haudquaquam potest.
4. Quamvis actus emptionis-venditionis originalis praesto non sit, accedere potest sat ampla probatio testimonialis, adeo ut serium dubium de inito contractu haberi nequeat.
5. Vindicatae proprietati religiosorum minime obstat omne quod id temporis fiebant veluti ficticium, ad effugiendas iniustas Gubernii vexationes.
1. Se il competente Dicastero della Curia Romana, invocato il n. 107 della Costituzione apostolica Regimini Ecclesiae universae, pur con parole che sembrerebbero di passaggio accennare alla procedura giudiziaria, abbia rimesso una controversia alla Segnatura Apostolica, si deve seguire la via amministrativa, tanto più che anche il tramite amministrativo si può chiamare giudiziario, anche se non strettamente.
2. Poiché poteva essere difficile dopo così grande sovversione di cose determinare chi fossero i singoli titolari dei beni, si comprende facilmente la ragione per la quale il Concordato abbia posto il nome generico “Chiesa”: così si è stabilito affinché gli Ordinari avessero cura di tutti i beni ecclesiastici e perché gli stessi fossero esecutori delle decisioni del Concordato, senza che per questo divenissero proprietari dei beni non loro.
3. Il Sommo Pontefice è amministratore supremo di tutti beni ecclesiastici, soprattutto religiosi, e per questo può distribuirli in diverso modo per il bene comune, ma se non fa ciò espressamente, non può essere assolutamente presunto.
4. Benché l’atto originale di acquisto-vendita non sia disponibile, può soccorrere una sufficientemente ampia prova testimoniale, così che non si possa avere un serio dubbio che il contratto sia stato stipulato.
5. Non è per nulla di ostacolo alla rivendicazione della proprietà dei religiosi tutto ciò che a quel tempo si faceva, come finta, per sfuggire alle ingiuste vessazioni statali.

Autor der Leitsätze (auf Latein) und der italienischen Übersetzung: © G. Paolo Montini

Zitierfähiger Link zu dieser Seite: https://www.iuscangreg.it/stsa?id=551&lang=IT