Université Faculté de Droit Canonique www.iuscangreg.itCIC1983CCEONormes en dehors des deux CodesRéponses du Siège ApostoliqueDroit particulierDroit propre / statutsSources historiques du droit canoniqueJurisprudenceAccords internationauxSites webLittératurePeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaMoteurs de rechercheLinklistSitemapProfesseursProfesseurs connus du 20e siècle
Jurisprudence de la Signature Apostolique en matière contentieuse-administrative
 
 

Tribunal suprême de la Signature apostolique
Decretum definitivum du 15.12.1979, Prot. N. 11570/79 CA


Demandeur Rev.dus X
Défendeur Sacra Congregatio pro Ecclesiis Orientalibus
Objet Depositionis Superioris Generalis et nominationis Gubernii Generalis Ordinis X.
Praeliminaris: de competentia S.T. Signaturae Apostolicae
coram Felici
Contenu Recursum propositum recipi non posse ob incompetentiam absolutam eiusdem Tribunalis.
Notes Rationes iuris et facti quibus nitutur decisio redactae sunt iuxta art. 55, § 2 Normarum Specialium.
Sources 
?
Legenda
 
Canons du Code de 1983
Tous les canons qui se trovent dans les parties in iure et in facto des décisions sont rapportés dans les sources.
On indique en gras les canons qui font l’objet principal de la décision ou sur lesquels la décision pose un principe d’interprétation.
On indique en italique les canons du Code de 1983 :
- qui n’apparaissent pas dans le texte de la décision mais qui sont traités dans la décision ;
- qui correspondent aux canons du Code de 1917, dont la décision, antérieure à 1983, traite.

Autres sources
Toutes les sources qui se trouvent dans les parties in iure et in facto des décisions sont rapportées.
CIC cann. 361; 1405 § 2
[CIC1917] 7 1683
Arrêts
1. Non omnis Romani Pontificis confirmatio inferiorum iudicio subtrahitur, sed eae tantum quae et potestatem et voluntatem Romani Pontificis secumferunt actum, de quo agitur, quadam speciali firmitate ex sua voluntate ditandi, nec sufficit merus assensus qui nonnisi firmitatem quandam confert extrinsecam.
2. Si desint indicia confirmationis ex certa scientia seu ex plenitudine potestatis suae, confirmatio Romani Pontificis est in forma communi tantum, defectus actus non submovet nec sanat nec iudicis inferioris iurisdictioni eum subtrahit.
3. Confirmationem in forma specifica dari elucet si Summus Pontifex, de merito causae sedulo edoctus, recursum perpensis rationibus iterum atque iterum aestimatum, reicit (in casu ter Summus Pontifex consensum seu approbationem praestitit; primum “benestare”, secundum “in decisis”; tertium “confermare”).
4. Iudex inferior quem can. 1683 memorat, cum agitur de actu iudicando quem Romanus Pontifex confirmavit, est omnis iudex in Ecclesia, ne excepto quidem Supremo Signaturae Apostolicae Tribunali, nisi Apostolicae Sedis mandatum praecesserit; at “Apostolica Sedes” in casu est ipse Summus Pontifex (can. 7).
1. Non ogni conferma del Sommo Pontefice è sottratta al giudizio degli inferiori, ma soltanto quelle che comportano la potestà e la volontà del Romano Pontefice di arricchire per sua volontà l’atto di cui si tratta di una certa speciale fermezza, né basta un mero assenso che non conferisce se non una certa fermezza estrinseca.
2. Se mancano indizi di una conferma di certa conoscenza (ex certa scientia) ossia di pienezza della sua potestà, la conferma del Romano Pontefice è in forma comune soltanto, non rimuove i difetti dell’atto ne lo sana né lo sottrae alla giurisdizione del giudice inferiore.
3. È evidente che è data una conferma in forma specifica se il Sommo Pontefice, accuratamente informato del merito della causa, valutato il ricorso più volte soppesandone le ragioni, lo rigetta (nel caso il Sommo Pontefice tre volte ha dato il consenso o approvazione; un primo “benestare”, un secondo “in decisis”; un terzo “confermare”).
4. Il giudice inferiore che menziona il can. 1683, quando tratta dell’atto da giudicare che il Romano Pontefice ha confermato, è ogni giudice nella Chiesa, neppure eccettuato il Supremo Tribunale della Segnatura Apostolica, a meno che non abbia preceduto il mandato della Sede Apostolica; ma “Sede Apostolica” nel caso è lo stesso Sommo Pontefice (can. 7).

Auteur des arrêts (en latin) et de la traduction italienne : © G. Paolo Montini