Universidad Facultad de Derecho Canónico www.iuscangreg.itCIC1983CCEONormas extra-codicialesRespuestas de la Sede ApostólicaDerecho particularDerecho propio / estatutosFuentes históricas del derecho canónicoJurisprudenciaAcuerdos internacionalesSitios webLiteraturaPeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaMotores de búsquedaLinklistSitemapDocentesConocidos profesores del siglo XX
Jurisprudencia de la Signatura Apostólica en materia contencioso-administrativa
 
 

Tribunal Supremo de la Signatura Apostólica
Decretum definitivum del 15.12.1979, Prot. N. 11570/79 CA


Actor Rev.dus X
Demandado Sacra Congregatio pro Ecclesiis Orientalibus
Objeto Depositionis Superioris Generalis et nominationis Gubernii Generalis Ordinis X.
Praeliminaris: de competentia S.T. Signaturae Apostolicae
coram Felici
Contenido Recursum propositum recipi non posse ob incompetentiam absolutam eiusdem Tribunalis.
Notas Rationes iuris et facti quibus nitutur decisio redactae sunt iuxta art. 55, § 2 Normarum Specialium.
Fuentes 
?
Legenda
 
Cánones del Código de 1983
Todos los cánones que pueden leerse en la parte in iure o en la parte in facto de las decisiones se indican en las fuentes.
Los cánones que son el objeto principal de la decisión o sobre los que la decisión establece un principio de interpretación se muestran en negrita.
Aparecen en cursiva los cánones del Código de 1983:
- que no aparecen en el texto de la decisión, pero que son tratados en la decisión;
- que corresponden a los cánones del Código de 1917, de los que trata la decisión (tomada anterior a 1983).

Otras fuentes
Se informa de todas las fuentes que pueden leerse en la parte in iure y en la parte in facto de las decisiones.
CIC cann. 361; 1405 § 2
[CIC1917] 7 1683
Máximas
1. Non omnis Romani Pontificis confirmatio inferiorum iudicio subtrahitur, sed eae tantum quae et potestatem et voluntatem Romani Pontificis secumferunt actum, de quo agitur, quadam speciali firmitate ex sua voluntate ditandi, nec sufficit merus assensus qui nonnisi firmitatem quandam confert extrinsecam.
2. Si desint indicia confirmationis ex certa scientia seu ex plenitudine potestatis suae, confirmatio Romani Pontificis est in forma communi tantum, defectus actus non submovet nec sanat nec iudicis inferioris iurisdictioni eum subtrahit.
3. Confirmationem in forma specifica dari elucet si Summus Pontifex, de merito causae sedulo edoctus, recursum perpensis rationibus iterum atque iterum aestimatum, reicit (in casu ter Summus Pontifex consensum seu approbationem praestitit; primum “benestare”, secundum “in decisis”; tertium “confermare”).
4. Iudex inferior quem can. 1683 memorat, cum agitur de actu iudicando quem Romanus Pontifex confirmavit, est omnis iudex in Ecclesia, ne excepto quidem Supremo Signaturae Apostolicae Tribunali, nisi Apostolicae Sedis mandatum praecesserit; at “Apostolica Sedes” in casu est ipse Summus Pontifex (can. 7).
1. Non ogni conferma del Sommo Pontefice è sottratta al giudizio degli inferiori, ma soltanto quelle che comportano la potestà e la volontà del Romano Pontefice di arricchire per sua volontà l’atto di cui si tratta di una certa speciale fermezza, né basta un mero assenso che non conferisce se non una certa fermezza estrinseca.
2. Se mancano indizi di una conferma di certa conoscenza (ex certa scientia) ossia di pienezza della sua potestà, la conferma del Romano Pontefice è in forma comune soltanto, non rimuove i difetti dell’atto ne lo sana né lo sottrae alla giurisdizione del giudice inferiore.
3. È evidente che è data una conferma in forma specifica se il Sommo Pontefice, accuratamente informato del merito della causa, valutato il ricorso più volte soppesandone le ragioni, lo rigetta (nel caso il Sommo Pontefice tre volte ha dato il consenso o approvazione; un primo “benestare”, un secondo “in decisis”; un terzo “confermare”).
4. Il giudice inferiore che menziona il can. 1683, quando tratta dell’atto da giudicare che il Romano Pontefice ha confermato, è ogni giudice nella Chiesa, neppure eccettuato il Supremo Tribunale della Segnatura Apostolica, a meno che non abbia preceduto il mandato della Sede Apostolica; ma “Sede Apostolica” nel caso è lo stesso Sommo Pontefice (can. 7).

Autor de las máximas (en latín) y de la versión italiana: © G. Paolo Montini