Université Faculté de Droit Canonique www.iuscangreg.itCIC1983CCEONormes en dehors des deux CodesRéponses du Siège ApostoliqueDroit particulierDroit propre / statutsSources historiques du droit canoniqueJurisprudenceAccords internationauxSites webLittératurePeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaMoteurs de rechercheLinklistSitemapProfesseursProfesseurs connus du 20e siècle
Jurisprudence de la Signature Apostolique en matière contentieuse-administrative
 
 

Tribunal suprême de la Signature apostolique
Decretum definitivum du 09.06.1979, Prot. N. 9242/77 CA


Demandeur Rev.da X
Défendeur Sacra Congregatio de Religiosis et Institutis saecularibus
Objet Dimissionis
coram Gantin
Contenu Recursum ad disceptationem admittendum non esse.
Sources 
?
Legenda
 
Canons du Code de 1983
Tous les canons qui se trovent dans les parties in iure et in facto des décisions sont rapportés dans les sources.
On indique en gras les canons qui font l’objet principal de la décision ou sur lesquels la décision pose un principe d’interprétation.
On indique en italique les canons du Code de 1983 :
- qui n’apparaissent pas dans le texte de la décision mais qui sont traités dans la décision ;
- qui correspondent aux canons du Code de 1917, dont la décision, antérieure à 1983, traite.

Autres sources
Toutes les sources qui se trouvent dans les parties in iure et in facto des décisions sont rapportées.
CIC can. 696 § 1
[CIC1917] 650 § 1; 650 § 3; 651 § 1
652 § 3
Arrêts
1. Incorrigibilitas constare poterit per experimenta seu per monitiones non stricte canonicas, de quibus tamen aliquo modo constare debeat in actis.
2. Causae graves et exteriores – non necessario delicta – non determinantur a iure sed tales esse debent ut non admittant spem resipiscentiae (in casu adsunt: neglegentia habitualis in officiis adimplendis, defectus graves in caritatem, turbatio pacis ac vitae communis ob continuas susurrationes ac fastidium, eversio subordinationis, repetitae inboedientiae graviores, insuper formalis inoboedientia cum scandalo).
3. Facultas sese defendendi potest exerceri antequam Antistita mittat instantiam pro dimissione sive antequam Sancta Sede decretum emanet sive antequam deecretum confirmet aut definitum habeat.
4. Obiici nequit quod Antistita generalis suum Consilium non consultaverit vel saltem in actis non constat de modo obtenti voti, nam ad normam can. 652, § 3 competens Curiae Romanae Dicasterium «quod magis expedire censuerit, decernet».
1. L’incorreggibilità potrebbe constare da tentativi ossia da ammonizioni non strettamente canoniche, delle quali deve tuttavia constare negli atti in qualche modo.
2. Le cause gravi e esterne – non necessariamente delitti non sono determinate dal diritto, ma devono essere tali che non ammettano speranza di ravvedimento (nel caso sono: negligenza abituale all’adempimento dei doveri, mancanze gravi nella carità, turbamento della pace e della vita comune con maldicenze e disprezzo, insubordinazione, ripetute disobbedienze alquanto gravi e inoltre formale disobbedienza con scandalo).
3. La facoltà di difendersi può essere esercitata prima che la Superiora generale invii la richiesta di dimissione sia prima che la Santa Sede emani il decreto sia prima che confermi il decreto o lo ritenga definitivo.
4. Non si può obiettare che la Superiora generale non abbia consultato il suo consiglio o almeno che negli atti non consti il modo con il quale è stato ottenuto il voto; infatti a norma de can. 652, § 3 il competente Dicastero della Curia Romana «deciderà ciò che avrà reputato più opportuno».

Auteur des arrêts (en latin) et de la traduction italienne : © G. Paolo Montini