Universidade Faculdade de Direito Canónico www.iuscangreg.itCIC1983CCEONormas extra-codicialesRespostas da Sé ApostólicaDireito particularDireito proprio / estatutosFontes históricasJurisprudênciaAcordos internacionaisPáginas internetLiteraturaPeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaMotores de pesquisaLinklistMapa do siteProfessoresProfessores bem conhecidos do século XX
Jurisprudência da Assinatura Apostólica em matéria de contencioso administrativo
 
 

Supremo Tribunal da Assinatura Apostólica
Decretum definitivum de 09.06.1979, Prot. N. 9242/77 CA


Autor Rev.da X
Parte demandada Sacra Congregatio de Religiosis et Institutis saecularibus
Objeto Dimissionis
coram Gantin
Conteúdo Recursum ad disceptationem admittendum non esse.
Fontes 
?
Legenda
 
Cânones do Código de 1983
São assinalados nas fontes todos os cânones referidos na parte in iure e na parte in facto da decisão.
São assinalados em negrito os cânones que constituem o objecto principal da decisão ou sobre os quais a decisão enuncia um princípio de interpretação.
São assinalados em itálico os cânones do Código 1983 que:
- não são referidos no texto da decisão, mas dos quais essa trata;
- correspondem a cânones do Código 1917 de que a decisão, anterior a 1983, trata.

Outras fontes
São assinaladas todas as fontes que são mencionadas na parte in iure e na parte in facto da decisão.
CIC can. 696 § 1
[CIC1917] 650 § 1; 650 § 3; 651 § 1
652 § 3
Máximas
1. Incorrigibilitas constare poterit per experimenta seu per monitiones non stricte canonicas, de quibus tamen aliquo modo constare debeat in actis.
2. Causae graves et exteriores – non necessario delicta – non determinantur a iure sed tales esse debent ut non admittant spem resipiscentiae (in casu adsunt: neglegentia habitualis in officiis adimplendis, defectus graves in caritatem, turbatio pacis ac vitae communis ob continuas susurrationes ac fastidium, eversio subordinationis, repetitae inboedientiae graviores, insuper formalis inoboedientia cum scandalo).
3. Facultas sese defendendi potest exerceri antequam Antistita mittat instantiam pro dimissione sive antequam Sancta Sede decretum emanet sive antequam deecretum confirmet aut definitum habeat.
4. Obiici nequit quod Antistita generalis suum Consilium non consultaverit vel saltem in actis non constat de modo obtenti voti, nam ad normam can. 652, § 3 competens Curiae Romanae Dicasterium «quod magis expedire censuerit, decernet».
1. L’incorreggibilità potrebbe constare da tentativi ossia da ammonizioni non strettamente canoniche, delle quali deve tuttavia constare negli atti in qualche modo.
2. Le cause gravi e esterne – non necessariamente delitti non sono determinate dal diritto, ma devono essere tali che non ammettano speranza di ravvedimento (nel caso sono: negligenza abituale all’adempimento dei doveri, mancanze gravi nella carità, turbamento della pace e della vita comune con maldicenze e disprezzo, insubordinazione, ripetute disobbedienze alquanto gravi e inoltre formale disobbedienza con scandalo).
3. La facoltà di difendersi può essere esercitata prima che la Superiora generale invii la richiesta di dimissione sia prima che la Santa Sede emani il decreto sia prima che confermi il decreto o lo ritenga definitivo.
4. Non si può obiettare che la Superiora generale non abbia consultato il suo consiglio o almeno che negli atti non consti il modo con il quale è stato ottenuto il voto; infatti a norma de can. 652, § 3 il competente Dicastero della Curia Romana «deciderà ciò che avrà reputato più opportuno».

Autor das máximas (em latim) e da tradução italiana: © G. Paolo Montini