Universidad Facultad de Derecho Canónico www.iuscangreg.itCIC1983CCEONormas extra-codicialesRespuestas de la Sede ApostólicaDerecho particularDerecho propio / estatutosFuentes históricas del derecho canónicoJurisprudenciaAcuerdos internacionalesSitios webLiteraturaPeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaMotores de búsquedaLinklistSitemapDocentesConocidos profesores del siglo XX
Jurisprudencia de la Signatura Apostólica en materia contencioso-administrativa
 
 

Tribunal Supremo de la Signatura Apostólica
Decretum definitivum del 15.03.2024, Prot. N. 55424/21 CA


Actor Rev.dus X
Demandado Congregatio pro Clericis
Objeto Exercitii ministerii sacerdotalis
coram Iannone
Contenido Decretum Congressus reformandum non esse.
Notas Cf. https://www.vatican.va/content/dam/romancuria/segnatura-apostolica/statistiche/segnatura-apostolica-statistica_2024.pdf, p. 1.
Cf. etiam prot. n. 53950/18 CA.
Fuentes 
?
Legenda
 
Cánones del Código de 1983
Todos los cánones que pueden leerse en la parte in iure o en la parte in facto de las decisiones se indican en las fuentes.
Los cánones que son el objeto principal de la decisión o sobre los que la decisión establece un principio de interpretación se muestran en negrita.
Aparecen en cursiva los cánones del Código de 1983:
- que no aparecen en el texto de la decisión, pero que son tratados en la decisión;
- que corresponden a los cánones del Código de 1917, de los que trata la decisión (tomada anterior a 1983).

Otras fuentes
Se informa de todas las fuentes que pueden leerse en la parte in iure y en la parte in facto de las decisiones.
CIC cann. 36 § 1; 764; 903; 967 § 2
Máximas
1. Decretum habendum est legitimum si recursus adversus idem decretum apud Signaturam Apostolicam in limine reiectus est, quin ulterior recursus ad Collegium prosecutus sit (cf. decretum Secretarii diei 16 octobris 2018, prot. n. 53950/18 CA).
2. Iuxta iurisprudentiam Signaturae Apostolicae licet Ordinario, praehabita iusta causa, id est dubiis de idoneitate presbyteri, facultates sacerdotales (praedicandi, confessiones excipiendi et litteras commendaticias obtinendi) concedere quibusdam limitibus circumscriptas, v.gr. ad tempus vel ad peculiarem personarum coetum vel ad determinatum locum, ea tamen mente ne ministerium coarctetur nimis (cf. sententia definitiva coram Grocholewski diei 28 aprilis 2007, prot. n. 37937/05 CA, n. 10). In casu Ordinarius incardinationis facultates concessit tantum ad suam circumscriptionem incardinationis, apposita clausula, adeo ut recurrens teneatur obligatione praemonendi Ordinarium de voluntate ministerii exercendi, qui licentiam revocare posset. In casu praecipua causa congrua fuit publica participatio cuiusdam certaminis humani cultus ostentationis, imaginibus photographicis in instrumentis communicationis socialis divulgatis.
4. Ordinarius praeterea loci commorationis facultates de quibus concedere potest (cf. cann. 764 et 967, § 2), quarum petitio tamen ex actis adhuc exhibita constat.
Cf. etiam maximae decreti Congressus sub prot. n. 55424/21 CA.
1. Un decreto si deve ritenere legittimo se il ricorso alla Segnatura Apostolica contro il medesimo decreto è stato rigettato in limine, senza che sia stato proseguito l’ulteriore ricorso al collegio (cf. decreto del Segretario del 16 ottobre 2018, prot. n. 53950/18 CA).
2. Secondo la giurisprudenza della Segnatura Apostolica è lecito all’Ordinario, avuta una giusta causa, ossia dubbi sull’idoneità del presbitero, concedere le facoltà sacerdotali (di predicare, ascoltare le confessioni e ottenere il celebret) circoscritte da alcuni limiti, per esempio di tempo, di persone o di luogo, purché tuttavia il ministero non sia troppo limitato (cf. sentenza definitiva coram Grocholewski del 28 aprile 2007, prot. n. 37937/05 CA, n. 10). Nel caso l’Ordinario di incardinazione concesse le facoltà solo per la sua circoscrizione di incardinazione, apposta la clausola, che il ricorrente sia tenuto dall’obbligo di preavvertire della intenzione di esercitare il ministero l’Ordinario, che potrebbe revocare la licenza. Nel caso la principale causa congrua fu la pubblica partecipazione a gare di culturismo (bodybuilding), con divulgazione di fotografie nei mezzi di comunicazione sociale.
4. Del resto l’Ordinario del luogo di abitazione può concedere le suddette facoltà (cf. cann. 764 et 967, § 2), la cui domanda tuttavia non risulta dagli atti finora presentata.
Cf. anche massime del decreto del Congresso prot. n. 55424/21 CA.

Autor de las máximas (en latín) y de la versión italiana: © G. Paolo Montini