Université Faculté de Droit Canonique www.iuscangreg.itCIC1983CCEONormes en dehors des deux CodesRéponses du Siège ApostoliqueDroit particulierDroit propre / statutsSources historiques du droit canoniqueJurisprudenceAccords internationauxSites webLittératurePeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaMoteurs de rechercheLinklistSitemapProfesseursProfesseurs connus du 20e siècle
Jurisprudence de la Signature Apostolique en matière contentieuse-administrative
 
 

Tribunal suprême de la Signature apostolique
Decretum definitivum du 21.02.1981, Prot. N. 11986/80 CA


Demandeur Rev.dus X
Défendeur Sacra Congregatio pro Gentium Evangelizatione
Objet Dimissionis
coram Palazzini
Contenu Recursum ad disceptationem admittendum non esse.
Sources 
?
Legenda
 
Canons du Code de 1983
Tous les canons qui se trovent dans les parties in iure et in facto des décisions sont rapportés dans les sources.
On indique en gras les canons qui font l’objet principal de la décision ou sur lesquels la décision pose un principe d’interprétation.
On indique en italique les canons du Code de 1983 :
- qui n’apparaissent pas dans le texte de la décision mais qui sont traités dans la décision ;
- qui correspondent aux canons du Code de 1917, dont la décision, antérieure à 1983, traite.

Autres sources
Toutes les sources qui se trouvent dans les parties in iure et in facto des décisions sont rapportées.
CIC can. 665
[CIC1917] 536
645 649-650; 656-662; 2386
Arrêts
1. Proposito recursu adversus decretum, quo Congressus recursum contentiosum administrativum ad disceptationem non admiserit, Collegii est inspicere utrum Congressus debita cum attentione egerit et, proinde utrum quaedam elementa appareant quae suspicionem saltem denuntient de quadam illegitimitate sive in procedendo sive in decernendo sive ex parte competentis Curiae Romanae Dicasterii sive ex parte inferioris auctoritatis.
2. Delictum pro religioso consideratur gravis violatio voti oboedientiae, quod votum est praercipuum inter vota essentialia status religiosi.
3. Superior localis non habet potestatem religiosorum sedem ad libitum determinare, quod recurrens scire debebat; recurrens igitur considerandus tunc erat membrum fugitivum (in casu commoratio extra domum ad summum tolerata dici potest, sed numquam permissa, ideoque illicita).
4. Excusationes ad denegandam oboedientiam redeundi in domum religiosam ob infirmam valetudinem validae haud habendae sunt, si Superiores offerunt curationes et remedia necessaria in locis aptis instituti.
1. Proposto ricorso avverso il decreto con il quale il Congresso non abbia ammesso il ricorso contenzioso amministrativo alla discussione, il Collegio deve vedere se il Congresso abbia agito con la dovuta attenzione, e perciò se appaiano alcuni elementi che almeno manifestino il sospetto di una illegittimità nella procedura o nella decisione sia da parte del competente Dicastero della Curia Romana sia da parte dell’autorità inferiore.
2. Si considera delitto per un religioso la grave violazione del voto di obbedienza, che è il principale tra i voti essenziali dello stato religioso.
3. Il superiore locale non ha la potestà di determinare a sua discrezione la sede dei religiosi, e il ricorrente doveva saperlo; egli perciò si doveva allora considerare come fuggitivo (nel caso la abitazione fuori dalla casa può dirsi al massimo tollerata, ma mai permessa, e perciò illecita).
4. Le scuse per sottrarsi alla obbedienza di ritornare nella casa religiosa a motivo della salute inferma non sono da considerare valide, se i Superiori offrono cure e rimedi necessari in luoghi adatti dell’istituto.

Auteur des arrêts (en latin) et de la traduction italienne : © G. Paolo Montini