University Faculty
of Canon Law
www.iuscangreg.itCIC1983CCEONorms outside the two CodesResponses of the Apostolic SeeParticular LawProper law / statutesSources of past lawJurisprudenceInternational TreatiesWebsitesLiteraturePeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaSearch enginesLinklistSitemapProfessorsFamous professors from the 20th century
Jurisprudence of the Apostolic Signatura in contentious-administrative cases
 
 

Supreme Tribunal of the Apostolic Signatura
Decretum definitivum of 21.02.1981, Prot. N. 11986/80 CA


Petitioner Rev.dus X
Respondent Sacra Congregatio pro Gentium Evangelizatione
Object Dimissionis
coram Palazzini
Content Recursum ad disceptationem admittendum non esse.
Sources 
?
Legenda
 
Canons of the Code 1983
All the canons that are found in the in iure and in the in facto part of the decisions are reported in the sources.
The canons that constitute the main object of the decision or on which the decision sets out a principle of interpretation are reported in bold.
The canons of the 1983 Code are shown in italics:
- if they do not appear in the text of the decision but if the decision deals with them;
- if they correspond to canons of the 1917 Code, of which the decision (prior to 1983) deals.

Other sources
All the sources that are found in the in iure and in the in facto part of the decisions are reported.
CIC can. 665
[CIC1917] 536
645 649-650; 656-662; 2386
Legal Summary
1. Proposito recursu adversus decretum, quo Congressus recursum contentiosum administrativum ad disceptationem non admiserit, Collegii est inspicere utrum Congressus debita cum attentione egerit et, proinde utrum quaedam elementa appareant quae suspicionem saltem denuntient de quadam illegitimitate sive in procedendo sive in decernendo sive ex parte competentis Curiae Romanae Dicasterii sive ex parte inferioris auctoritatis.
2. Delictum pro religioso consideratur gravis violatio voti oboedientiae, quod votum est praercipuum inter vota essentialia status religiosi.
3. Superior localis non habet potestatem religiosorum sedem ad libitum determinare, quod recurrens scire debebat; recurrens igitur considerandus tunc erat membrum fugitivum (in casu commoratio extra domum ad summum tolerata dici potest, sed numquam permissa, ideoque illicita).
4. Excusationes ad denegandam oboedientiam redeundi in domum religiosam ob infirmam valetudinem validae haud habendae sunt, si Superiores offerunt curationes et remedia necessaria in locis aptis instituti.
1. Proposto ricorso avverso il decreto con il quale il Congresso non abbia ammesso il ricorso contenzioso amministrativo alla discussione, il Collegio deve vedere se il Congresso abbia agito con la dovuta attenzione, e perciò se appaiano alcuni elementi che almeno manifestino il sospetto di una illegittimità nella procedura o nella decisione sia da parte del competente Dicastero della Curia Romana sia da parte dell’autorità inferiore.
2. Si considera delitto per un religioso la grave violazione del voto di obbedienza, che è il principale tra i voti essenziali dello stato religioso.
3. Il superiore locale non ha la potestà di determinare a sua discrezione la sede dei religiosi, e il ricorrente doveva saperlo; egli perciò si doveva allora considerare come fuggitivo (nel caso la abitazione fuori dalla casa può dirsi al massimo tollerata, ma mai permessa, e perciò illecita).
4. Le scuse per sottrarsi alla obbedienza di ritornare nella casa religiosa a motivo della salute inferma non sono da considerare valide, se i Superiori offrono cure e rimedi necessari in luoghi adatti dell’istituto.

Author of the legal summary (in Latin) and of the Italian version: © G. Paolo Montini