Universität Kanonistische Fakultät www.iuscangreg.itCIC1983CCEONormen außerhalb der CodicesAntworten des Apostolischen StuhlsPartikularrechtEigenrecht / StatutenFrühere RechtsquellenRechtsprechungInternationale VerträgeWebsitesLiteraturPeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaSuchfunktionenLinklistSitemapLehrendeBekannte Professoren aus dem 20. Jh.
Rechtsprechung der Apostolischen Signatur über Verwaltungsstreitigkeiten
 
 

Oberster Gerichtshof der Apostolischen Signatur
Decretum definitivum vom 21.02.1981, Prot. N. 11986/80 CA


Kläger Rev.dus X
Belangte Partei Sacra Congregatio pro Gentium Evangelizatione
Gegenstand Dimissionis
coram Palazzini
Inhalt Recursum ad disceptationem admittendum non esse.
Rechtsquellen 
?
Legenda
 
Canones des CIC1983
Alle in den Entscheidungen (sowohl im Teil in iure als auch im Teil in facto) erwähnten Canones sind als Quellen angegeben.
In Fettschrift werden diejenigen Canones angezeigt, die den Hauptgegenstand der Entscheidung bilden oder zu denen die Entscheidung ein Auslegungsprinzip formuliert.
In Kursivschrift werden diejenigen Canones des CIC von 1983 angezeigt,
- die nicht im Text der Entscheidung genannt sind, mit denen sich die Entscheidung aber befasst;
- die denjeingen Canones des CIC1917 entsprechen, von denen die - vor 1983 gefällte - Entscheidung handelt.

Andere Quellen
Es werden alle Quellen angegeben, die im Text Entscheidung (in iure oder in facto) erwähnt sind.
CIC can. 665
[CIC1917] 536
645 649-650; 656-662; 2386
Leitsätze
1. Proposito recursu adversus decretum, quo Congressus recursum contentiosum administrativum ad disceptationem non admiserit, Collegii est inspicere utrum Congressus debita cum attentione egerit et, proinde utrum quaedam elementa appareant quae suspicionem saltem denuntient de quadam illegitimitate sive in procedendo sive in decernendo sive ex parte competentis Curiae Romanae Dicasterii sive ex parte inferioris auctoritatis.
2. Delictum pro religioso consideratur gravis violatio voti oboedientiae, quod votum est praercipuum inter vota essentialia status religiosi.
3. Superior localis non habet potestatem religiosorum sedem ad libitum determinare, quod recurrens scire debebat; recurrens igitur considerandus tunc erat membrum fugitivum (in casu commoratio extra domum ad summum tolerata dici potest, sed numquam permissa, ideoque illicita).
4. Excusationes ad denegandam oboedientiam redeundi in domum religiosam ob infirmam valetudinem validae haud habendae sunt, si Superiores offerunt curationes et remedia necessaria in locis aptis instituti.
1. Proposto ricorso avverso il decreto con il quale il Congresso non abbia ammesso il ricorso contenzioso amministrativo alla discussione, il Collegio deve vedere se il Congresso abbia agito con la dovuta attenzione, e perciò se appaiano alcuni elementi che almeno manifestino il sospetto di una illegittimità nella procedura o nella decisione sia da parte del competente Dicastero della Curia Romana sia da parte dell’autorità inferiore.
2. Si considera delitto per un religioso la grave violazione del voto di obbedienza, che è il principale tra i voti essenziali dello stato religioso.
3. Il superiore locale non ha la potestà di determinare a sua discrezione la sede dei religiosi, e il ricorrente doveva saperlo; egli perciò si doveva allora considerare come fuggitivo (nel caso la abitazione fuori dalla casa può dirsi al massimo tollerata, ma mai permessa, e perciò illecita).
4. Le scuse per sottrarsi alla obbedienza di ritornare nella casa religiosa a motivo della salute inferma non sono da considerare valide, se i Superiori offrono cure e rimedi necessari in luoghi adatti dell’istituto.

Autor der Leitsätze (auf Latein) und der italienischen Übersetzung: © G. Paolo Montini

Zitierfähiger Link zu dieser Seite: https://www.iuscangreg.it/stsa?id=536&lang=IT