Université Faculté de Droit Canonique www.iuscangreg.itCIC1983CCEONormes en dehors des deux CodesRéponses du Siège ApostoliqueDroit particulierDroit propre / statutsSources historiques du droit canoniqueJurisprudenceAccords internationauxSites webLittératurePeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaMoteurs de rechercheLinklistSitemapProfesseursProfesseurs connus du 20e siècle
Jurisprudence de la Signature Apostolique en matière contentieuse-administrative
 
 

Tribunal suprême de la Signature apostolique
Sententia definitiva du 27.06.2024, Prot. N. 55648/21 CA


Demandeur Rev.dus X
Défendeur Congregatio pro Clericis
Objet Prohibitionis exercitii sacerdotalis recognoscendae
coram Sandri
Publication IE 38 (2026) 309-322.
Download
Traductions angl., IE 38 (2026) 309-322.
Contenu Constare de violatione legis in decernendo sed tantum quoad restrictiones relate ad celebrationem Eucharistici Sacrificii coram populo impositas.
Quod attinet ad refectionem damnorum, ab Archidioecesi solvendae sunt
expensae inde a recursu diei 30 octobris 2020 ad olim Congregationem pro Clericis, incluso honorario eius Patroni. Relate ad damnum non patrimoniale, mens est ut Archidioecesis, infra mensem ab hac sententia rite publicata, notitiam a H.S.T. exaratam statim publici iuris faciat in ephemeridibus Archidioecesis eiusque situ interretiali.
Notes Cf. sententia definitiva prot. n. 51677/16 CA.
Sources 
?
Legenda
 
Canons du Code de 1983
Tous les canons qui se trovent dans les parties in iure et in facto des décisions sont rapportés dans les sources.
On indique en gras les canons qui font l’objet principal de la décision ou sur lesquels la décision pose un principe d’interprétation.
On indique en italique les canons du Code de 1983 :
- qui n’apparaissent pas dans le texte de la décision mais qui sont traités dans la décision ;
- qui correspondent aux canons du Code de 1917, dont la décision, antérieure à 1983, traite.

Autres sources
Toutes les sources qui se trouvent dans les parties in iure et in facto des décisions sont rapportées.
CIC cann. 561; 903
Lex propria Supremi Tribunalis Signaturae Apostolicae Art. 93
Arrêts
1. Etsi decretum iam exspiraverit, lis finita declarari nequit, eo quod recurrens non solummodo declarationem invaliditatis decreti exspirati, sed etiam refectionem damnorum expetivit (cf. decretum Congressus diei 14 martii 2008, prot. n. 37050/05 CA; sententia definitiva coram Lajolo, diei 7 novembris 2012, prot. n. 45695/11 CA).
2. Decretum Ordinarii iisdem limitationibus procedurae affectum manet, quas iam sententia Signaturae Apostolicae diei 8 octobris 2019 denuntiaverat et quas competens Curiae Romanae Dicasterium corrigere omisit.
3. Ordinarius recurrenti ius ad publicam Eucharistiae celebrationem tantum in circumstantiis extraordinariis et singillatim obtenta licentia scripta Ordinarii loci restituit. Haec restrictio exsulat ab obligatione generali sacerdotum ad normam can. 561 licentiam rectoris ecclesiae ante Eucharistiae celebrationem petendi, quae licentia danda aut deneganda est ad normam iuris. Nam Ordinarius recurrenti facultatem praefatam licentiam a rectoribus ecclesiae ad normam iuris petendi abstulit, quamquam
agatur de licentia, quae ad normam can. 903 concedenda est.
4. In decernendo detractio vel reductio iuris celebrandi publice Eucharistiam ad licentiam in circumstantiis extraordinariis a loci Ordinario singillatim concessam, concelebratio in missa exsequiali, cum principio proportionis quoad eius causam in decreto indicatam, omni ex parte incompatibilis evadit, cum de facultate ipso iure ad omnes presbyteros spectante agatur.
4. Deficientibus rationibus bonum minorum tuendi et scandalum vitandi, deest aequa ratio cum gravissima restrictione exercitii muneris sacerdotalis ope decreti disciplinaris recurrenti imposita.
5. Restitutionem bonae famae a Signaturae Apostolicae sententia definitiva diei 8 octobris 2019 statutam et competentis Curiae Romanae Dicasterii postulationem ut Ordinarius exsecutionem daret statuens publicationem partis dispositivae sententiae, Ordinarius ex toto ignoravit.
1. Anche se il decreto sia già spirato, non si può dichiarare la lite finita perché il ricorrente chiese non solo la dichiarazione di invalidità del decreto spirato, ma anche la riparazione dei danni (cf. il decreto del Congresso del 14 marzo 2008, prot. n. 37050/05 CA; la sentenza definitiva coram Lajolo del 7 novembre 2012, prot. n. 45695/11 CA).
2. Il decreto dell’Ordinario rimane affetto dalle stesse limitazioni procedurali che la sentenza della Segnatura Apostolica dell’8 ottobre 2019 aveva denunciato e che il competente Dicastero della Curia Romana ha omesso di correggere.
3. L’Ordinario ha restituito al ricorrente il diritto alla pubblica celebrazione dell’Eucaristia solo in circostanze straordinarie e con la licenza scritta per ogni caso dell’Ordinario. Questa restrizione esula dall’obbligo generale dei sacerdoti di chiedere a norma del can. 561 la licenza del rettore di una chiesa prima di celebrare l’Eucaristia, la quale licenza si deve dare o negare a norma del diritto. Infatti l’Ordinario ha tolto al ricorrente la facoltà di chiedere a norma del diritto la menzionata licenza ai rettori di una chiesa, benché si tratti di una licenza che a norma del can. 903 si deve concedere.
4. Per quanto riguarda la decisione, la sottrazione o la riduzione del diritto di celebrare pubblicamente l’Eucaristia a una licenza concessa volta per volta dall’Ordinario del luogo in circostanze straordinarie, la concelebrazione nella messe esequiale, risulta del tutto incompatibile con il principio di proporzionalità quanto alla sua causa indicata nel decreto, poiché si tratta di una facoltà spettante per lo stesso diritto a tutti i presbiteri.
4. Mancando ragioni per la difesa del bene di minorenni e di evitare lo scandalo, manca una equa proporzione con una gravissima restrizione dell’esercizio del ministero sacerdotale imposta al ricorrente con decreto disciplinare.
5. L’Ordinario ha del tutto ignorato la restituzione della buona fama stabilita dalla sentenza definitiva della Segnatura Apostolica dell’8 ottobre 2019 e la richiesta del competente Dicastero della Curia Romana che l’Ordinario desse esecuzione con la pubblicazione della parte dispositiva della sentenza.
Commentaires W.L.Daniel, «The Faulty Execution of a Definitive Sentence Declaring the illegitimacy of a De facto Penal Decree», IE 38 (2026) 323-337.

Auteur des arrêts (en latin) et de la traduction italienne : © G. Paolo Montini