Universität Kanonistische Fakultät www.iuscangreg.itCIC1983CCEONormen außerhalb der CodicesAntworten des Apostolischen StuhlsPartikularrechtEigenrecht / StatutenFrühere RechtsquellenRechtsprechungInternationale VerträgeWebsitesLiteraturPeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaSuchfunktionenLinklistSitemapLehrendeBekannte Professoren aus dem 20. Jh.
Rechtsprechung der Apostolischen Signatur über Verwaltungsstreitigkeiten
 
 

Oberster Gerichtshof der Apostolischen Signatur
Decretum definitivum vom 06.11.2024, Prot. N. 55747/21 CA


Kläger Rev.dus X
Belangte Partei Congregatio pro Clericis
Gegenstand Amotionis ab officio parochi
coram Versaldi
Inhalt Decretum Congressus reformandum non esse.
Anmerkungen Cf. https://www.vatican.va/content/dam/romancuria/segnatura-apostolica/statistiche/segnatura-apostolica-statistica_2024.pdf, p. 2.
Rechtsquellen 
?
Legenda
 
Canones des CIC1983
Alle in den Entscheidungen (sowohl im Teil in iure als auch im Teil in facto) erwähnten Canones sind als Quellen angegeben.
In Fettschrift werden diejenigen Canones angezeigt, die den Hauptgegenstand der Entscheidung bilden oder zu denen die Entscheidung ein Auslegungsprinzip formuliert.
In Kursivschrift werden diejenigen Canones des CIC von 1983 angezeigt,
- die nicht im Text der Entscheidung genannt sind, mit denen sich die Entscheidung aber befasst;
- die denjeingen Canones des CIC1917 entsprechen, von denen die - vor 1983 gefällte - Entscheidung handelt.

Andere Quellen
Es werden alle Quellen angegeben, die im Text Entscheidung (in iure oder in facto) erwähnt sind.
CIC cann. 1584; 1586; 1741, n. 1; 1741, n. 3
Leitsätze
1. Amotionis causa, nempe grave ecclesiasticae communioni detrimentum, - absque profunda divisione vel dissidiis in communitate pareciali et asserto modo agendi parochi erga minores longe a discrimine communionis ecclesiasticae distante (cf. sententia definitiva coram Burke, diei 30 aprilis 2011, prot. n. 39356/07 CA, n. 7) - inexistens vel saltem haud recte applicata habetur.
2. Quod ad assertam amotionis causam, nempe amissionem bonae existimationis attinet, iuxta comprobatam doctrinam haud necesse est hanc amissionem erga omnes et singulos paroecianos, sed saltem quaedam amplitudo vel extensio huius opinionis inter fideles paroeciae comprobari debet (in casu, duo tantum paroeciani de modo agendi parochi referunt, sed - iuxta mentem Ordinarii accusationibus propalam factis - huiusmodi amissio saltem amplior in paroecia praesumenda est).
3. Quibusdam in regionibus experientia docet et commune tenetur, dumtaxat notitiis de quodam clerici modo agendi erga minores divulgatis vel notoriis redditis, bonam clerici famam laesam esse et, quatenus parochum, bonam existimationem etiam penes probos et graves paroecianos amisisse, vel saltem praesumendam esse (in casu, Episcopus diocesanus per litteras denuntiationes quasdam apud paroecianos adamussim retulit, divulgans assertum modum agendi indecorem et parum opportunum erga iuvenibus, gravi cum perturbatione paroecianorum, quamvis gravitatem delicti non attingentem).
4. Declarationes a nonnullis paroecianis in favorem parochi datae necnon petitiones s.d. populares apud paginam interretialem a paroecianis subscriptae, iuxta iurisprudentiam Signaturae Apostolicae seriam considerationem haud merentur (cf. sententia definitiva coram Palazzini, diei 15 aprilis 1989, prot. n. 18798/86, n. 9c et 10a).
1. La causa di rimozione, ossia un grave danno alla comunione ecclesiastica, senza una profonda divisione o dissidio nella comunità parrocchiale e per l’asserito comportamento del parroco verso i minori ben distante dal pericolo per la comunione ecclesiastica (cf. sentenza definitiva coram Burke del 30 aprile 2011, prot. n. 39356/07 CA, n. 7), si deve considerare inesistente o almeno non correttamente applicata.
2. Quanto alla asserita causa di rimozione, ossia la perdita della buona considerazione, secondo la provata dottrina non è necessario la perdita da parte di tutti e singoli i parrocchiani, ma si deve provare una certa ampiezza o estensione di questa opinione tra i fedeli della parrocchia (nel caso, due soli parrocchiani riferiscono del comportamento del parroco, ma, rese pubbliche secondo la volontà dell’Ordinario le denunce, una siffatta perdita si deve almeno presumere che in parrocchia si sia ampliata).
3. In certi contesti l’esperienza insegna e si ritiene comunemente che alla sola divulgazione o pubblicizzazione di un certo comportamento di un chierico verso minori, la buona fama del chierico è lesa e, in quanto parroco, ha perso o almeno si deve presumere la buona considerazione da parte di parrocchiani onesti e seri (nel caso, il vescovo diocesano ha riferito per lettera ai parrocchiani alcune denunce, divulgando l’asserito comportamento sconveniente e poco opportuno verso giovani, benché sprovvisto della gravità di un delitto, con grave turbamento dei parrocchiani).
4. Le dichiarazioni scritte di alcuni parrocchiani in favore del parroco e le petizioni cc.dd. popolari sottoscritte da parrocchiani in una pagina internet, secondo la giurisprudenza della Segnatura Apostolica non meritano seria considerazione (cf. sentenza definitiva coram Palazzini del 15 aprile 1989, prot. n. 18798/86, n. 9c et 10a).

Autor der Leitsätze (auf Latein) und der italienischen Übersetzung: © G. Paolo Montini

Zitierfähiger Link zu dieser Seite: https://www.iuscangreg.it/stsa?id=524&lang=IT