Universität Kanonistische Fakultät www.iuscangreg.itCIC1983CCEONormen außerhalb der CodicesAntworten des Apostolischen StuhlsPartikularrechtEigenrecht / StatutenFrühere RechtsquellenRechtsprechungInternationale VerträgeWebsitesLiteraturPeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaSuchfunktionenLinklistSitemapLehrendeBekannte Professoren aus dem 20. Jh.
Rechtsprechung der Apostolischen Signatur über Verwaltungsstreitigkeiten
 
 

Oberster Gerichtshof der Apostolischen Signatur
Sententia definitiva vom 21.01.1984, Prot. N. 13070/81 CA


Kläger Rev.dus X
Belangte Partei Congregatio pro Clericis
Gegenstand Remotionis a paroecia
coram Sabattani
Inhalt Non constare de illegitimitate vel in procedendo vel in decernendo.
Rechtsquellen 
?
Legenda
 
Canones des CIC1983
Alle in den Entscheidungen (sowohl im Teil in iure als auch im Teil in facto) erwähnten Canones sind als Quellen angegeben.
In Fettschrift werden diejenigen Canones angezeigt, die den Hauptgegenstand der Entscheidung bilden oder zu denen die Entscheidung ein Auslegungsprinzip formuliert.
In Kursivschrift werden diejenigen Canones des CIC von 1983 angezeigt,
- die nicht im Text der Entscheidung genannt sind, mit denen sich die Entscheidung aber befasst;
- die denjeingen Canones des CIC1917 entsprechen, von denen die - vor 1983 gefällte - Entscheidung handelt.

Andere Quellen
Es werden alle Quellen angegeben, die im Text Entscheidung (in iure oder in facto) erwähnt sind.
CIC cann. 270 § 3; 1747 § 3
[CIC1917] 1813 § 1; 1814
2146 § 3  
Sacra Congregatio Consistorialis, decretum de clericis in certas quasdam regiones demigrantibus, 30 decembris 1918, AAS 11 (1919) 39-43;  
Pius XII, constitutio apostolica Exsul familia, 1 augusti 1952, AAS 44 (1952) 649-704;  
Ecclesiae Sanctae I, n. 3 § 5
Leitsätze
1. Vi legitimae conventionis inter Ordinarium “a quo” et Ordinarium “ad quem” initae quodlibet officium, etiam paroeciale, modo precario committitur, quia cessatio haberi potest lapsu temporis in conventione praefiniti, revocatione ex parte Ordinarii “a quo” necnon remissione ex parte Ordinarii “ad quem”.
2. Incardinatio vindicari nequit si Ordinarius “ad quem” conventionem denuntiavit paulo ante lapsum temporis praefiniti, additis quoque ad rem rationibus.
3. Librum annuarium dioecesis non potest haberi uti documentum publicum ad incardinationem probandam (in casu, sacerdos inter sacerdotes dioecesanos ibidem adnumeratus fuerat).
4. Incardinatio ipso iure de qua in Litteris apostolicis “Ecclesiae Sanctae” succurrere nequit sacerdoti vi conventionis in aliam dioecesim transmigranti si Ordinarius “ad quem” lapsum praefiniti temporis ursit et Ordinarius “a quo” consensum expressit in conventione, quae praevidet solummodo absentia ad septennium.
5. Sanctio a legislatore statuta in can. 2146, § 3, id est «Pendente recursu, Ordinarius paroeciam vel beneficium, quo clericus privatus sit, alii stabiliter conferre valide nequit», respicit tantummodo casum, in quo clericus officium amiserit per privationem a Superiore decretam, non vero casum in quo clericus perdidit utique officium, sed ex aliqua impellenti et externa circumstantia, sicuti per lapsum temporis praefiniti ad idem munus exercendum.
1. In forza di una legittima convenzione stipulata tra l’Ordinario a quo e l’Ordinario ad quem, qualsiasi ufficio, anche parrocchiale, è affidato in modo precario, perché si può avere la sua cessazione per lo scadere del tempo prestabilito, per il richiamo da parte dell’Ordinario a quo come pure per il rimando da parte dell’Ordinario ad quem.
2. L’incardinazione non può essere rivendicata se l’Ordinario ad quem ha dichiarata cessata la convenzione poco prima della scadenza del tempo prestabilito, aggiunte pure le ragioni al riguardo.
3. L’annuario diocesano non si può considerare documento pubblico al fine di provare la incardinazione (nel caso il sacerdote vi era stato annoverato tra i sacerdoti diocesani).
4. L’incardinazione automatica di cui nella Lettera apostolica Ecclesiae Sanctae non può giovare al sacerdote che trasmigra in forza di una convenzione in un’altra diocesi, se l’Ordinario ad quem ha avvertito della scadenza del tempo prestabilito e l’Ordinario a quo ha espresso il consenso nella convenzione che prevede un’assenza solo per sette anni.
5. La sanzione stabilita dal legislatore nel can. 2146, § 3, cioè che «Pendente il ricorso, l’Ordinario non può validamente conferire stabilmente ad altri la parrocchia o il beneficio di cui ha privato un chierico», attiene solo al caso in cui il chierico abbia perso l’ufficio per privazione stabilita dal Superiore, non invece al caso in cui il chierico perse sì l’ufficio, ma per una circostanza necessitante e esterna, come la scadenza del tempo prestabilito per l’esercizio del medesimo ufficio.

Autor der Leitsätze (auf Latein) und der italienischen Übersetzung: © G. Paolo Montini

Zitierfähiger Link zu dieser Seite: https://www.iuscangreg.it/stsa?id=522&lang=IT