Universität Kanonistische Fakultät www.iuscangreg.itCIC1983CCEONormen außerhalb der CodicesAntworten des Apostolischen StuhlsPartikularrechtEigenrecht / StatutenFrühere RechtsquellenRechtsprechungInternationale VerträgeWebsitesLiteraturPeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaSuchfunktionenLinklistSitemapLehrendeBekannte Professoren aus dem 20. Jh.
Rechtsprechung der Apostolischen Signatur über Verwaltungsstreitigkeiten
 
 

Oberster Gerichtshof der Apostolischen Signatur
Decretum definitivum vom 30.03.1985, Prot. N. 14583/82 CA


Kläger Rev.da X
Belangte Partei Congregatio pro Religiosis et Institutis Saecularibus
Gegenstand Remotionis
coram Palazzini
Inhalt Recursum ad disceptationem admittendum non esse.
Rechtsquellen 
?
Legenda
 
Canones des CIC1983
Alle in den Entscheidungen (sowohl im Teil in iure als auch im Teil in facto) erwähnten Canones sind als Quellen angegeben.
In Fettschrift werden diejenigen Canones angezeigt, die den Hauptgegenstand der Entscheidung bilden oder zu denen die Entscheidung ein Auslegungsprinzip formuliert.
In Kursivschrift werden diejenigen Canones des CIC von 1983 angezeigt,
- die nicht im Text der Entscheidung genannt sind, mit denen sich die Entscheidung aber befasst;
- die denjeingen Canones des CIC1917 entsprechen, von denen die - vor 1983 gefällte - Entscheidung handelt.

Andere Quellen
Es werden alle Quellen angegeben, die im Text Entscheidung (in iure oder in facto) erwähnt sind.
[CIC1917] 192 § 3; 454 § 5; 2147 § 1;  
Constitutio Regimimi Ecclesiae universae art. 75 § 2
Leitsätze
1. Privatio officii Superioris aut officialis plerumque vera destitutio est, quae fieri debet servata aequitate naturali et canonica, immo etiam caritate.
2. Cum ordinarie officia in religione, etsi ad tempus determinatum collata, veluti ad nutum maneant, nulla est necessitas ad normam iuris procedendi si quando opportunum videatur aliquem a suo officio removere, salvo iure particulari (in casu habetur amotio ab officio Oeconomae generalis, de qua Constitutiones cavent).
3. Competens Curiae Romanae Dicasterium gubernium cuiuscumque religionis, positis ponendis, tollere seu amovere potest; inter quae Dicasterii munera et amotionem titularis officii a Capitulo generali conlati continetur.
4. Competens Curiae Romanae Dicasterium sicut ius approbandi Constitutiones habet, ita ius easdem Constitutiones interpretandi servare (in casu Capitulum generale statuit Oeconomam generalem Consilii generalis membrum esse at non utpote Consiliaria; quam statuitionem idem Dicasterium ratam habere censuit).
5. Approbatio “ad cautelam” haud constituit attentatum lite pendente quia «utile per inutile non vitiatur» (in casu insuper approbatio de qua evenit quattuor menses ante patronorum constitutionem et praeviam causae disceptationem apud Signaturam apostolicam).
6. Privatio oeconomica officii ecclesiastici fieri potest in bonum officii vel etiam ipsius titularis, sive ob culpam sive etiam citra ipsius titularis delictum vel culpam.
7. Officialis religiosus, cuius regimen in detrimentum religionis vertit, ab officio amoveri potest, haud inepta habita analogia ex amotione parochi, pro qua sufficit causa «quae ipsius ministerium, etiam citra gravem culpam, noxium vel saltem inefficax reddit» (can. 2147, § 1).
8. Aestimatio gravitatis causae motivae pro amotione pertinet ad auctoritatem removentem.
1. La privazione dell’ufficio di Superiore o officiale per lo più è una vera destituzione, che deve avvenire osservando l’equità naturale e canonica, anzi anche la carità.
2. Poiché ordinariamente gli uffici in una religione, anche se conferiti per un tempo determinato, rimangono a discrezione, non v’è nessuna necessità di procedere a norma del diritto quando si ritenga opportuno rimuovere qualcuno dal suo ufficio, salvo il diritto particolare (nel caso si ha la rimozione dall’ufficio di economa generale, della quale provvedono le Costituzioni).
3. Il competente Dicastero della Curia Romana può, posta la dovuta procedura, togliere di mezzo o rimuovere il governo di qualsiasi religione; tra queste competenze del Dicastero è contenuta anche la rimozione del titolare di un ufficio conferito dal capitolo generale.
4. Il competente Dicastero della Curia Romana come ha il diritto di approvare le Costituzioni, così conserva il diritto di interpretarle (nel caso il Capitolo generale stabilì che l’economa generale fosse membro del consiglio generale, ma non come consigliera; questa decisione il medesimo Dicastero ha ritenuto di ratificare).
5. L’approvazione “ad cautelam” non costituisce attentato “lite pendente” perché «ciò che è inutile non vizia ciò che è utile» (nel caso inoltre questa approvazione avvenne quattro mesi prima della nomina dei patroni e della previa discussione della causa presso la Segnatura Apostolica).
6. La privazione amministrativa di un ufficio ecclesiastico può avvenire in favore del bene dell’ufficio o anche dello stesso titolare, sia per colpa sia anche senza delitto o colpa dello stesso titolare.
7. Un officiale religioso, il cui governo va a danno della religione, può essere rimosso dall’ufficio, considerata la non indebita analogia con la rimozione di un parroco, per la quale è sufficiente la causa «che rende il suo ministero, anche senza grave colpa, nocivo o almeno inefficace» (can. 2147, § 1).
8. La valutazione della gravità della causa motiva per la rimozione spetta all’autorità che procede alla rimozione.

Autor der Leitsätze (auf Latein) und der italienischen Übersetzung: © G. Paolo Montini

Zitierfähiger Link zu dieser Seite: https://www.iuscangreg.it/stsa?id=520&lang=IT