Université Faculté de Droit Canonique www.iuscangreg.itCIC1983CCEONormes en dehors des deux CodesRéponses du Siège ApostoliqueDroit particulierDroit propre / statutsSources historiques du droit canoniqueJurisprudenceAccords internationauxSites webLittératurePeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaMoteurs de rechercheLinklistSitemapProfesseursProfesseurs connus du 20e siècle
Jurisprudence de la Signature Apostolique en matière contentieuse-administrative
 
 

Tribunal suprême de la Signature apostolique
Decretum definitivum du 25.06.1988, Prot. N. 18782/86 CA


Demandeur Rev.dus X
Défendeur Congregatio pro Religiosis et Institutis Saecularibus
Objet Dimissionis
coram Sabattani
Contenu Recursum ad disceptationem admittendum non esse.
Notes Cf. L’attività della Santa Sede 1988, p. 1406.
Sources 
?
Legenda
 
Canons du Code de 1983
Tous les canons qui se trovent dans les parties in iure et in facto des décisions sont rapportés dans les sources.
On indique en gras les canons qui font l’objet principal de la décision ou sur lesquels la décision pose un principe d’interprétation.
On indique en italique les canons du Code de 1983 :
- qui n’apparaissent pas dans le texte de la décision mais qui sont traités dans la décision ;
- qui correspondent aux canons du Code de 1917, dont la décision, antérieure à 1983, traite.

Autres sources
Toutes les sources qui se trouvent dans les parties in iure et in facto des décisions sont rapportées.
CIC cann. 228; 578 § 4; 600; 696-700; 1321 § 3
Arrêts
1. Religiosus in emittenda professione promittit – absque ulla reservatione – Superioribus instituti oboedire iuxta Constitutiones, sive quoad sedem seligendam, sive quoad munera adimplenda.
2. Denegatum colloquium coram Em.mo Praefecto competentis Curiae Romanae Dicasterium a sodali petitum haud constituit denegatum defensionis ius (in casu Em.mus ille Vir causam satis instructam habuit et ceterum colloquium nulla lege praecipitur).
3. Ab inoboedientia excusare nequit asserita bona sodalis fides, saltem postquam competens Curiae Romanae Dicasterium eundem sodalem certum fecerit Superiores instituti a Sede Apostolica recognitos esse atque monitum addiderit ut sodalis mandatis legitimorum Superiorum oboediret (in casu sodalis et legitimitatem Constitutionum impugnaverat, sed ad rem invocari nequit decretum Signaturae Apostolicae prot. n. 6343/75 CA).
4. Nec bona fides ad imputabilitatem gravis causae dimissionis impugnandam admitti potest sive ex diuturnitate modi agendi sive ex adhortationibus, consiliis et monitionibus ita propositis ut sodalis tempus habuerit sufficiens serio cogitandi et sese emendandi (in casu habetur commoratio per decennium protracta in domo instituti contra iussum Superiorum).
5. Ad imputabilitatem causae gravis ad dimissionem imponendam quod attinet, viget praesumptio de qua in can. 1321, § 3, id est «posita externa violatione, imputabilitas praesumitur, nisi aliud appareat».
1. Il religioso emettendo la professione promette senza riserva alcuna di obbedire ai Superiori dell’istituto secondo le Costituzioni, sia quanto alla scelta della sede sia quanto ai compiti da svolgere.
2. La negazione di un colloquio con l’Em.mo Prefetto del competente Dicastero della Curia Romana richiesto dal sodale non costituisce negazione del diritto di difesa (nel caso l’Em.mo considerò la causa sufficientemente istruita e d’altro canto un colloquio non è richiesto da nessuna legge).
3. Non può scusare dalla disobbedienza l’asserita buona fede del sodale, almeno dopo che il competente Dicastero della Curia Romana lo abbia reso certo che i Superiori dell’istituto sono riconosciuti dalla Sede Apostolica e abbia aggiunto l’ammonizione affinché il sodale obbedisca ai comandi dei legittimi Superiori (nel caso il sodale aveva impugnato anche la legittimità delle Costituzioni, ma al riguardo non si può invocare il decreto della Segnatura Apostolica prot. n. 6343/75 CA).
4. Né si può ammettere la buona fede per impugnare l’imputabilità della grave causa di dimissione sia a motivo della continuità nel tempo del comportamento sia per le esortazioni, i consigli e le ammonizioni rivolte in modo tale che il sodale abbia avuto tempo sufficiente di riflettere seriamente e di emendarsi (nel caso si ha la abitazione decennale in una casa dell’istituto contro il comando dei Superiori).
5.Quanto all’imputabilità della causa grave per imporre la dimissione, vige la presunzione di cui al can. 1321, § 3, ossia «posta la violazione esterna l’imputabilità si presume, salvo che non appaia altrimenti».

Auteur des arrêts (en latin) et de la traduction italienne : © G. Paolo Montini