Universität Kanonistische Fakultät www.iuscangreg.itCIC1983CCEONormen außerhalb der CodicesAntworten des Apostolischen StuhlsPartikularrechtEigenrecht / StatutenFrühere RechtsquellenRechtsprechungInternationale VerträgeWebsitesLiteraturPeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaSuchfunktionenLinklistSitemapLehrendeBekannte Professoren aus dem 20. Jh.
Rechtsprechung der Apostolischen Signatur über Verwaltungsstreitigkeiten
 
 

Oberster Gerichtshof der Apostolischen Signatur
Decretum definitivum vom 25.06.1988, Prot. N. 18782/86 CA


Kläger Rev.dus X
Belangte Partei Congregatio pro Religiosis et Institutis Saecularibus
Gegenstand Dimissionis
coram Sabattani
Inhalt Recursum ad disceptationem admittendum non esse.
Anmerkungen Cf. L’attività della Santa Sede 1988, p. 1406.
Rechtsquellen 
?
Legenda
 
Canones des CIC1983
Alle in den Entscheidungen (sowohl im Teil in iure als auch im Teil in facto) erwähnten Canones sind als Quellen angegeben.
In Fettschrift werden diejenigen Canones angezeigt, die den Hauptgegenstand der Entscheidung bilden oder zu denen die Entscheidung ein Auslegungsprinzip formuliert.
In Kursivschrift werden diejenigen Canones des CIC von 1983 angezeigt,
- die nicht im Text der Entscheidung genannt sind, mit denen sich die Entscheidung aber befasst;
- die denjeingen Canones des CIC1917 entsprechen, von denen die - vor 1983 gefällte - Entscheidung handelt.

Andere Quellen
Es werden alle Quellen angegeben, die im Text Entscheidung (in iure oder in facto) erwähnt sind.
CIC cann. 228; 578 § 4; 600; 696-700; 1321 § 3
Leitsätze
1. Religiosus in emittenda professione promittit – absque ulla reservatione – Superioribus instituti oboedire iuxta Constitutiones, sive quoad sedem seligendam, sive quoad munera adimplenda.
2. Denegatum colloquium coram Em.mo Praefecto competentis Curiae Romanae Dicasterium a sodali petitum haud constituit denegatum defensionis ius (in casu Em.mus ille Vir causam satis instructam habuit et ceterum colloquium nulla lege praecipitur).
3. Ab inoboedientia excusare nequit asserita bona sodalis fides, saltem postquam competens Curiae Romanae Dicasterium eundem sodalem certum fecerit Superiores instituti a Sede Apostolica recognitos esse atque monitum addiderit ut sodalis mandatis legitimorum Superiorum oboediret (in casu sodalis et legitimitatem Constitutionum impugnaverat, sed ad rem invocari nequit decretum Signaturae Apostolicae prot. n. 6343/75 CA).
4. Nec bona fides ad imputabilitatem gravis causae dimissionis impugnandam admitti potest sive ex diuturnitate modi agendi sive ex adhortationibus, consiliis et monitionibus ita propositis ut sodalis tempus habuerit sufficiens serio cogitandi et sese emendandi (in casu habetur commoratio per decennium protracta in domo instituti contra iussum Superiorum).
5. Ad imputabilitatem causae gravis ad dimissionem imponendam quod attinet, viget praesumptio de qua in can. 1321, § 3, id est «posita externa violatione, imputabilitas praesumitur, nisi aliud appareat».
1. Il religioso emettendo la professione promette senza riserva alcuna di obbedire ai Superiori dell’istituto secondo le Costituzioni, sia quanto alla scelta della sede sia quanto ai compiti da svolgere.
2. La negazione di un colloquio con l’Em.mo Prefetto del competente Dicastero della Curia Romana richiesto dal sodale non costituisce negazione del diritto di difesa (nel caso l’Em.mo considerò la causa sufficientemente istruita e d’altro canto un colloquio non è richiesto da nessuna legge).
3. Non può scusare dalla disobbedienza l’asserita buona fede del sodale, almeno dopo che il competente Dicastero della Curia Romana lo abbia reso certo che i Superiori dell’istituto sono riconosciuti dalla Sede Apostolica e abbia aggiunto l’ammonizione affinché il sodale obbedisca ai comandi dei legittimi Superiori (nel caso il sodale aveva impugnato anche la legittimità delle Costituzioni, ma al riguardo non si può invocare il decreto della Segnatura Apostolica prot. n. 6343/75 CA).
4. Né si può ammettere la buona fede per impugnare l’imputabilità della grave causa di dimissione sia a motivo della continuità nel tempo del comportamento sia per le esortazioni, i consigli e le ammonizioni rivolte in modo tale che il sodale abbia avuto tempo sufficiente di riflettere seriamente e di emendarsi (nel caso si ha la abitazione decennale in una casa dell’istituto contro il comando dei Superiori).
5.Quanto all’imputabilità della causa grave per imporre la dimissione, vige la presunzione di cui al can. 1321, § 3, ossia «posta la violazione esterna l’imputabilità si presume, salvo che non appaia altrimenti».

Autor der Leitsätze (auf Latein) und der italienischen Übersetzung: © G. Paolo Montini

Zitierfähiger Link zu dieser Seite: https://www.iuscangreg.it/stsa?id=516&lang=IT