Universität Kanonistische Fakultät www.iuscangreg.itCIC1983CCEONormen außerhalb der CodicesAntworten des Apostolischen StuhlsPartikularrechtEigenrecht / StatutenFrühere RechtsquellenRechtsprechungInternationale VerträgeWebsitesLiteraturPeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaSuchfunktionenLinklistSitemapLehrendeBekannte Professoren aus dem 20. Jh.
Rechtsprechung der Apostolischen Signatur über Verwaltungsstreitigkeiten
 
 

Oberster Gerichtshof der Apostolischen Signatur
Sententia definitiva vom 23.01.1988, Prot. N. 17648/85 CA


Kläger Rev.dus X
Belangte Partei Congregatio pro Institutione Catholica
Gegenstand Amotionis a munere docendi
coram Stickler
Inhalt Constare de violatione legis sive in procedendo sive in decernendo.
Anmerkungen Cf. L’attività della Santa Sede 1988, p. 1405.
Pars motiva sententiae exarata est die 14 iulii 1990 ad normam art. 123, § 3 Normarum Specialium.
Rechtsquellen 
?
Legenda
 
Canones des CIC1983
Alle in den Entscheidungen (sowohl im Teil in iure als auch im Teil in facto) erwähnten Canones sind als Quellen angegeben.
In Fettschrift werden diejenigen Canones angezeigt, die den Hauptgegenstand der Entscheidung bilden oder zu denen die Entscheidung ein Auslegungsprinzip formuliert.
In Kursivschrift werden diejenigen Canones des CIC von 1983 angezeigt,
- die nicht im Text der Entscheidung genannt sind, mit denen sich die Entscheidung aber befasst;
- die denjeingen Canones des CIC1917 entsprechen, von denen die - vor 1983 gefällte - Entscheidung handelt.

Andere Quellen
Es werden alle Quellen angegeben, die im Text Entscheidung (in iure oder in facto) erwähnt sind.
Codex anno 1917 promulgatus cann. 192 § 3; 199 § 1; 200 § 2; 436; 1357 § 1
1359 § 1  
Lumen gentium n. 37;  
Conferentia Episcoporum Statuum Foederatorum Americae Septentrionalis, The Program of Priestly Formation [die 3 martii 1976 approbatum] n. 227
Leitsätze
1. Iustae causae aestimatio, ob quam ad amotionem devenitur, prudenti Ordinarii arbitrio relinquitur, sed servanda est in casu naturalis aequitas (can. 192, § 3).
2. Amotio ab officio docendi in Seminario Episcopo dioecesano competit et non Rectori Seminarii, nisi hic delegatam potestatem ad rem ab Episcopo dioecesano receperit. Approbatio ab Ordinario non est potestatis delegatio, quam probandi onus Rectori incumbit.
2. Episcopus diocesanus ad magistrum in Seminario amovendum – ad servandam aequitatem naturalem – omnes circumstantias accurate perpendere debet et ad hanc amotionem legitime procedere nequit, nisi auditis deputatis coetus pro disciplina seminarii vel illius coetus, de quo in n. 227 “The Program of Priestly Formation”. Nec officit doctrina iuxta quam praefatum consilium non requiritur ad validitaem; nam in casu non agitur de quaestione utrum, necne, actus impugnatus validus sit, sed utrum, necne, legitimus sit.
3. Quoad iustam amotionis causam ratio habenda est sedis vacantis, scilicet an in casu ratio ita gravis et urgens adfuerit ut ne temporanea quidem eiusdem magistri suspensio sufficiens esset, donec novus Episcopus dioecesanus provideret.
4. Item nequit haberi iusta amotionis causa ex divulgatione difficultatum, quibus Seminarium laborabat, extra dioecesim et, quidem etiam apud Exc.mum Legatum et ipsam Sanctam Sedem. Nam christifideles, «facultatem, immo aliquando et officium habent suam sententiam de iis quae bonum Ecclesiae respiciunt declarandi» (Lumen gentium, n. 37) (in casu Seminarium, novo adveniente Episcopo dioecesano atque interveniente competenti Curiae Romanae Dicasterio, clausum est).
1. La valutazione della giusta causa per la rimozione è lasciata al prudente giudizio dell’Ordinario, ma sempre deve essere osservata nel caso la equità naturale (can. 192, § 3).
2. La rimozione dall’ufficio di docente in Seminario compete al vescovo diocesano e non al rettore del Seminario, a meno che questi abbia ricevuta dal vescovo diocesano la potestà delegata. L’approvazione dell’Ordinario non costituisce la delega della potestà, la cui prova incombe al rettore.
3. Il vescovo diocesano per rimuovere un insegnante in seminario – per osservare l’equità naturale – deve soppesare accuratamente tutte le circostanze e non può procedere alla rimozione se non dopo aver ascoltato i membri del gruppo per la disciplina del seminario o del gruppo di cui al n. 227 del documento “The Program of Priestly Formation”. Né è di ostacolo la dottrina secondo la quale il menzionato ascolto non si richiede per la validità; infatti nel caso non si tratta della questione se l’atto impugnato sia o no valido, ma se sia o no legittimo.
4. Quanto alla giusta causa della rimozione si deve tener conto della sede vacante, ossia se nel caso vi sia stata una ragione grave e urgente per la quale non fosse sufficiente una provvisoria sospensione del medesimo insegnante, finché il nuovo vescovo diocesano provvedesse.
5. E così pure non si può avere giusta causa di rimozione per il fatto che le difficoltà delle quali il seminario soffriva siano state divulgate fuori diocesi, e pure appunto anche presso l’Ecc.mo Legato e la stessa Santa Sede. Infatti i fedeli «hanno il diritto, anzi anche il dovere di far conoscere il loro parere su ciò che riguarda il bene della Chiesa» (Lumen gentium, n. 37) (nel caso il seminario alla venuta del nuovo vescovo diocesano e con l’intervento del competente Dicastero della Curia Romana fu chiuso).

Autor der Leitsätze (auf Latein) und der italienischen Übersetzung: © G. Paolo Montini

Zitierfähiger Link zu dieser Seite: https://www.iuscangreg.it/stsa?id=511&lang=IT