Université Faculté de Droit Canonique www.iuscangreg.itCIC1983CCEONormes en dehors des deux CodesRéponses du Siège ApostoliqueDroit particulierDroit propre / statutsSources historiques du droit canoniqueJurisprudenceAccords internationauxSites webLittératurePeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaMoteurs de rechercheLinklistSitemapProfesseursProfesseurs connus du 20e siècle
Jurisprudence de la Signature Apostolique en matière contentieuse-administrative
 
 

Tribunal suprême de la Signature apostolique
Decretum Congressus du 27.09.2006, Prot. N. 37766/05 CA


Demandeur Exc.mus Episcopus
Défendeur Congregatio pro Episcopis
Diocèse Ilerden.
Objet Iurium: Recursus adversus decretum Congregationis pro Episcopis diei 8 septembris 2005
Publication F.R. Aznar Gil – R. Sánchez Román, Los bienes artísticos de las parroquias de la Franja: el proceso canónico (1995-2008), Zaragoza 2009; W.L. Daniel, Ministerium Iustitiae II, 594-610
Download
Traductions angl.: W.L. Daniel, Ministerium Iustitiae II, 594-610; hisp., F.R. Aznar Gil – R. Sánchez Román, Los bienes artísticos de las parroquias de la Franja: el proceso canónico (1995-2008), Zaragoza 2009, 217-224
Contenu Recursus non admittitur ad disceptationem ob fundamenti carentiam.
Notes Cf. etiam prot. nn. 29550/98A; 29550/98 B-C CA; 36517/04 CA; 37106/05 CA.
Sources 
?
Legenda
 
Canons du Code de 1983
Tous les canons qui se trovent dans les parties in iure et in facto des décisions sont rapportés dans les sources.
On indique en gras les canons qui font l’objet principal de la décision ou sur lesquels la décision pose un principe d’interprétation.
On indique en italique les canons du Code de 1983 :
- qui n’apparaissent pas dans le texte de la décision mais qui sont traités dans la décision ;
- qui correspondent aux canons du Code de 1917, dont la décision, antérieure à 1983, traite.

Autres sources
Toutes les sources qui se trouvent dans les parties in iure et in facto des décisions sont rapportées.
CIC cann. 14; 122; 198; 1400 § 2; 1541
Const. Ambitiosae (1° martii 1468) PB Art. 11
Arrêts
1. Dioecesis legitimatione activa gaudet bona vindicandi pro paroeciis, in quarum favorem agit absque earundem contradictione (in casu habebatur mutatio finium dioecesis);
2. Finium dioecesium immutatio censeri potest negotium maioris momenti Coetui generali Dicasterii Curiae Romanae deferendum (cf. art. 11, § 1 Const. Ap. Pastor bonus), sed eiusdem immutationis exsecutio haud necessarie, sed iuxta Praefecti discretionem;
3. Reprobata in iure canonico distinctione quibusdam in ordinibus civilibus vigente inter ius et s.d. interesse legitimum, adeo ut controversiae circa iura subiectiva iudici ordinario competerent et ceterae ad auctoritatem administrativam et ad iudicem administrativum, competentia Dicasteriis Curiae Romanae lege tributa quaestiones de iuribus s.d. subiectivis haud excludit atque pari modo controversiae ex actibus administrativis singularibus ortae atque ad Signaturam Apostolicam delatae haud expertes esse debent, data occasione, quaestionum s.d. iurium subiectivorum (in casu Congregatio pro Episcopis competens est de bonorum destinatione in personis iuridicis modificandis atque recurrens eiusdem Congregationis ministerium primum in re invocavit atque dein Signaturae Apostolicae iurisdictionem adivit);
4. Fides publica quae ex attestationibus notarialibus scatet, ex natura rei accedere non potest usque ad iuridicam bonorum qualificationem, sed, si et quatenus, continetur in attestatione declarationum coram notario propositarum vel in exsistentia et, si casus ferat, authenticitate documentorum coram eodem publico notario exhibitorum;
5. Praesumptio per actum administrativum statuta firmitate gaudet, quae propria est cuiusque actus administrativi;
6. Alienationis negotium, si et quatenus peractum sub dubio iuris num requiratur in casu licentia Auctoritatis competentis circa bonum, antiquitatis ratione pretiosum sed nullo vel exiguo valore praeditum, validum habendum est; recurrenti onus incumbit probandi nullum vel exiguum pretium in casu exstitisse; qua probatione non allata, bonum praesumendum est res pretiosa ad necessariam licentiam pro eiusdem alienatione; quae probatio exigui valoris haud ipso facto haurienda est ex pretio soluto vel ex permutatione vel successiva donatione, aut a statu derelictionis, in quo bona habentur: qui status negligentiam tantum per se indigitat; valor autem obiective ponderandus est;
7. Praescriptio applicari nequit in casibus ubi vigeat praesumptio depositi;
8. Relationes generales inter musaeum et bona ibi contenta destruere nequeunt praesumptionem depositi.
1. La diocesi gode di legittimazione attivo nel rivendicare beni di parrocchie, in favore delle quali agisce senza che esse contraddicano (nel caso era avvenuta una modificazione dei confini della diocesi);
2. La modificazione dei confini di una diocesi può essere affare di maggiore importanza da deferire alla Plenaria del Dicastero della Curia Romana (cf. art. 11, § 1 cost. ap. Pastor bonus), ma l’esecuzione della modificazione non necessariamente, ma secondo la discrezione del Prefetto;
3. Riprovata in diritto canonico la distinzione che vige in alcuni ordinamenti civili tra diritto e il c.d. interesse legittimo, così che le controversie circa i diritti soggettivi competerebbero al giudice ordinario mentre le altre all’autorità amministrativa e al giudice amministrativo, la competenza che per legge è attribuita ai Dicasteri della Curia Romana non esclude questioni attinenti ai diritti cc.dd. soggettivi e in ugual modo le controversie sorte da atti amministrativi singolari e deferite alla Segnatura Apostolica non possono essere prive, con l’occasione, di questioni sui cc.dd. diritti soggettivi (nel caso la Congregazione per i Vescovi è competente sulla destinazione dei beni conseguente alla modificazione di persone giuridiche e il ricorrente ha invocato all’inizio l’intervento della medesima Congregazione in argomento e poi ha adíto la giurisdizione della Segnatura Apostolica);
4. La fede pubblica che scaturisce dalle attestazioni notarili, per la natura della cosa non può spingersi fino alla qualificazione giuridica dei beni, ma, se e per quanto, si limita all’attestazione delle dichiarazioni date di fronte al notaio e all’esistenza e, se è il caso, all’autenticità dei documenti esibiti di fronte allo stesso pubblico notaio;
5. La presunzione stabilita con atto amministrativo gode della fermezza che è propria di qualunque atto amministrativo;
6. L’alienazione, se e per quanto effettuata sotto il dubbio di diritto se si richieda nel caso la licenza della competente autorità circa il bene, prezioso per antichità ma di esiguo o nessun valore, si deve ritenere valida; è onere del ricorrente provare che nel caso non vi fosse valore esiguo o nullo; la quale prova non data, il bene si deve presumere prezioso al fine della necessità della licenza per l’alienazione; la prova di esiguo valore non si può desumere dal semplice fatto del prezzo pagato o dalla permuta o dalla successiva donazione, e neppure dallo stato di abbandono nel quale i beni si trovavano, che indica solo la negligenza: il valore deve essere valutato oggettivamente;
7. La prescrizione non si può applicare nei casi in cui viga la presunzione di deposito;
8. Le relazioni generali tra museo e opere in esso contenute non prevalgono sulla presunzione di deposito.
Commentaires F.R. Aznar Gil – R. Sánchez Román, Los bienes artísticos de las parroquias de la Franja: el proceso canónico (1995-2008), Zaragoza 2009

Auteur des arrêts (en latin) et de la traduction italienne : © G. Paolo Montini