Universität Kanonistische Fakultät www.iuscangreg.itCIC1983CCEONormen außerhalb der CodicesAntworten des Apostolischen StuhlsPartikularrechtEigenrecht / StatutenFrühere RechtsquellenRechtsprechungInternationale VerträgeWebsitesLiteraturPeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaSuchfunktionenLinklistSitemapLehrendeBekannte Professoren aus dem 20. Jh.
Rechtsprechung der Apostolischen Signatur über Verwaltungsstreitigkeiten
 
 

Oberster Gerichtshof der Apostolischen Signatur
Sententia definitiva vom 27.02.1993, Prot. N. 18190/86 CA


Kläger Rev.dus X
Belangte Partei Congregatio pro Clericis
Gegenstand Amotionis a paroecia; Incid.: Querelae nullitatis et restitutionis in integrum adversus sententiam huius Supremi Tribunalis diei 17 decembris 1988
coram Fagiolo
Inhalt Ad primum, negative seu querelam nullitatis reicendam esse;
Ad secundum, affirmative seu concedendam esse petitam restitutionem in integrum relate ad sententiam definitivam H.S.T. diei 17 decembris 1988, qua statutum est constare de violatione legis tum in procedendo tum in decernendo relate ad actum ab Episcopo N latum et a Congregatione pro Clericis die 4 martii 1986 confirmatum;
Non constare de violatione legis tum in procedendo tum in decernendo relate ad eundem actum.
Anmerkungen Cf. L’attività della Santa Sede 1993, pp. 1270-1271.
Rechtsquellen 
?
Legenda
 
Canones des CIC1983
Alle in den Entscheidungen (sowohl im Teil in iure als auch im Teil in facto) erwähnten Canones sind als Quellen angegeben.
In Fettschrift werden diejenigen Canones angezeigt, die den Hauptgegenstand der Entscheidung bilden oder zu denen die Entscheidung ein Auslegungsprinzip formuliert.
In Kursivschrift werden diejenigen Canones des CIC von 1983 angezeigt,
- die nicht im Text der Entscheidung genannt sind, mit denen sich die Entscheidung aber befasst;
- die denjeingen Canones des CIC1917 entsprechen, von denen die - vor 1983 gefällte - Entscheidung handelt.

Andere Quellen
Es werden alle Quellen angegeben, die im Text Entscheidung (in iure oder in facto) erwähnt sind.
CIC cann. 1459 § 1; 1484; 1620 § 1; 1622, n. 1; 1645; 1648; 1740; 1741, n. 3; 1742 § 1; 1744, n. 1; 1745
Normae Speciales Art. 1 § 3; Art. 116
Leitsätze
1. Adversus sententias definitivas a Signatura Apostolica latas patet remedium sive querelae nullitatis sive restitutionis in integrum.
2. Contra sententiam a Signatura plena latam non datur querela nullitatis ob non legitimum numerum iudicum.
3. Commissio quaedam, cuius constitutio et auditio praecedit procedurae amotionis, haud constituit violatio legis in procedendo sive iure, quia eius opera non pertinet ad proceduram, sive facto, si et quatenus voces adversus parochum iam exstarent in paroecia.
4. Quoad violationem legis in procedendo quia parochi consultores non fuerunt «e coetu ad hoc stabiliter, a consilio presbyterali constituto, Episcopo proponente, selecti», cum parochi sint et consultores, sufficientes sunt ad effectum quem ius exigit in casu.
5. Quoad violationem legis in procedendo ob notarii defectum quando Episcopus renuntiationem parocho primo proposuit, iure satis est ut de eadem invitatione constet (in casu adsunt et relatio colloquii ab Episcopo statim exarata et subscripta, et confirmatio ex verbis a parocho amoto recurrente prolatis in actis exstantibus).
6. Quoad violationem legis in procedendo ob defectum in quadam epistola termini quindecim diebus ad respondendum et causarum et argumentorum, ad rem considerandae sunt pariter epistulae ab Episcopo parocho amovendo missae in quibus significavit et institit ut renuntiaret propter aversionem in eum nonnullorum fidelium necnon propter eiusdem parochi modum gubernandi paroeciam.
7. Quod violationem legis in decernendo plura non vera a sententia impugnata adducuntur; nam ex actis non constat iudicium Episcopi nimis praecipitatum fuisse vel Episcopum auxilium parocho recusavisse vel eundem Episcopum bonam famam parochi laesisse.
8. Cum omnia, quae in actis habentur, non videantur examinata fuisse a sententia impugnata, quae innixa deprehendatur potius documentis a parocho exhibitis, quin dicatur de illis ab Episcopo allatis, concludere fas est adversus sententiam impugnatam, quae transiit in rem iudicatam, concedendam esse restitutionem in integrum et, cum de causa principali iam peramplum contradictorium habitum sit, de eadem causa principali statim statuere.
1. Contro sentenze definitive emanate dalla Segnatura Apostolica è esperibile il rimedio sia della querela di nullità sia della restitutio in integrum.
2. Contro una sentenza data dalla plenaria della Segnatura non si dà querela di nullità per numero non legittimo di giudici.
3. Una commissione la cui costituzione e ascolto precede la procedura di rimozione non costituisce violazione della legge nella procedura sia in diritto, perché la sua attività non appartiene alla procedura, sia di fatto se e per quanto già voci circolavano in parrocchia contro il parroco.
4. Quanto alla violazione della legge nella procedura perché i parrochi consultori non furono «scelti dal gruppo costituito stabilmente dal consiglio presbiterale, su proposta del vescovo», dal momento che siano parroci e consultori, sono sufficienti per l’effetto che il diritto esige nel caso.
5. Quanto alla violazione della legge nella procedura per l’assenza del notaio quando il vescovo propose per la prima volta al parroco la rinuncia, è giuridicamente sufficiente che consti del medesimo invito (nel caso ci sono sia la relazione del colloquio subito scritta e sottoscritta dal vescovo, sia la conferma negli atti dalle parole del parroco rimosso presenti nel ricorso).
6. Quanto alla violazione della legge nella procedura perché mancano in una data lettera sia il termine di quindici giorni per rinunciare sia le cause e gli argomenti, si deve al riguardo considerare ugualmente le lettere inviate dal vescovo al parroco da rimuovere nelle quali significava e insisteva perché rinunciasse a motivo dell’avversione contro di lui di non pochi parrocchiani e parimenti per il modo di governare la parrocchia dello stesso parroco.
7. Quanto alla violazione della legge nella decisione, nella sentenza impugnata più cose sono addotte che non sono vere; infatti dagli atti non risulta che il giudizio del vescovo sia stato precipitoso, che il vescovo abbia rifiutato un aiuto al parroco o che il medesimo vescovo abbia leso la buona fama del parroco.
8. Quando tutti gli atti esistenti non risultino esaminati dalla sentenza impugnata, che risulti fondata più sui documenti presentati dal parroco, che su quelli prodotti dal vescovo, è lecito concludere che contro la sentenza impugnata, passata in cosa giudicata, si debba concedere la restitutio in integrum e, se già vi sia stato un ampio contraddittorio sulla causa principale, decidere subito della medesima causa principale.

Autor der Leitsätze (auf Latein) und der italienischen Übersetzung: © G. Paolo Montini

Zitierfähiger Link zu dieser Seite: https://www.iuscangreg.it/stsa?id=491&lang=IT