Université Faculté de Droit Canonique www.iuscangreg.itCIC1983CCEONormes en dehors des deux CodesRéponses du Siège ApostoliqueDroit particulierDroit propre / statutsSources historiques du droit canoniqueJurisprudenceAccords internationauxSites webLittératurePeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaMoteurs de rechercheLinklistSitemapProfesseursProfesseurs connus du 20e siècle
Jurisprudence de la Signature Apostolique en matière contentieuse-administrative
 
 

Tribunal suprême de la Signature apostolique
Decretum definitivum du 11.06.1993, Prot. N. 23840/92 CA


Demandeur Rev.dus X
Défendeur Congregatio pro Clericis
Objet Translationis. Incid.: Litis finitae
coram Agustoni
Contenu Litem finitam declarandam esse.
Notes Cf. L’attività della Santa Sede 1993, p. 1273.
Sources 
?
Legenda
 
Canons du Code de 1983
Tous les canons qui se trovent dans les parties in iure et in facto des décisions sont rapportés dans les sources.
On indique en gras les canons qui font l’objet principal de la décision ou sur lesquels la décision pose un principe d’interprétation.
On indique en italique les canons du Code de 1983 :
- qui n’apparaissent pas dans le texte de la décision mais qui sont traités dans la décision ;
- qui correspondent aux canons du Code de 1917, dont la décision, antérieure à 1983, traite.

Autres sources
Toutes les sources qui se trouvent dans les parties in iure et in facto des décisions sont rapportées.
CIC cann. 221 § 1; 221 § 2; 190 § 1; 1381 § 2; 1492 § 1; 1587; 1588; 1589; 1747 § 1; 1747 § 3; 1748-1752; 1752
Normae Speciales Art. 102 §§ 1-2 Art. 126
Arrêts
1. Termini alii sunt ordinatorii, quibus inutiliter elapsis, ad ulteriora proceditur; alii vero sunt peremptorii strcto sensu: qui si non servantur secumferunt peremptionem actus vel actionis vel instantiae: quo ultimo in casu locum dant coram Signatura Apostolica exceptioni “litis finitae”.
2. Neglectus termini peremptorii apud Signaturam Apostolicam eundem effectum consequitur ac eiusmodi neglectus sive in proponendo appellationem, sive in gradu appellationis iudicii ordinarii, nisi aliud patet. Nam iuxta peculiarem indolem processus contentiosi administrativi, praesupponitur decretum latum vel approbatum a competenti Curiae Romanae Dicasterio, adversus quod tantum intra terminum peremptorium provocari potest.
3. Art. 102 Normarum Specialium nullam peculiarem emphasim statuit, ut veluti reduplicative, denuntietur terminum, qui dicitur “peremptorius”, revera vim haberi perimendi actum vel finem imponendi actioni.
4. Idem articulus haud requirit ut “expresse” declaretur vis peremptoriam fatalium quae ut talia enuntiantur: verba enim accipienda sunt iuxta propriam significationem.
5. Lex plures actus statuit quibus perficitur recursus adversus translationem parochi; qui si non servantur, nec decisio quae illos imponit impugnari potest. Qua re terminus ad illa perficienda quae lex statuit non nisi peremptorius esse potest (in casu Signatura Apostolica termino peremptorio ursit parocho translato traditionem curae paroeciae et domum paroecialem liberam relinquendam).
6. Signatura Apostolica decretum edere potest quo terminus peremptorius statuitur tantum ad modum sese gerendi recurrentis emendandum, de quo eadem Signatura Apostolica absque dubio potestatem habet videndi et decidendi, cum respiciat rectam administrationdem iustitiae.
7. Ius quod can. 221, § 1 christifidelibus agnoscit, clausulae finali subordinatur, id est si et quatenus quis ad normam iuris vindicet vel defendere iura sua. Ceterum hae actiones extinguuntur praescriptione ad normam iuris, aliove legitimo modo (can. 1492, § 1).
Cf. etiam maximae decreti definitivi diei 14 maii 1994 sub prot. n. 23840/92 CA.
1. Alcuni termini sono ordinatori, superati i quali si procede oltre, altri invece sono perentori in senso stretto: se questi non sono osservati comportano la perenzione dell’atto o dell’azione o dell’istanza; in quest’ultimo caso danno luogo nella Segnatura Apostolica all’eccezione di “lite finita”.
2. La mancata osservanza si un termine perentorio nella Segnatura Apostolica produce ha lo stesso effetto della medesima mancanza sia nel proporre appello sia nel grado di appello del giudizio ordinario, a meno che risulti altrimenti. Infatti, secondo la peculiare indole del processo contenzioso amministrativo, si suppone che sia stato emanato o approvato un decreto dal competente Dicastero della Curia Romana, contro il quale si può provocare solo entro un termine perentorio.
3. L’art. 102 delle Norme Speciali non stabilisce nessuna peculiare sottolineatura, perché, come ripetendosi, sia dichiarato che il termine, che si dice “perentorio”, abbia veramente forza di far perimere un atto o porre fine all’azione.
4. Il medesimo articolo non richiede che si dichiari “espressamente” la forza perentoria dei fatali, che come tali sono detti: le parole infatti sono da interpretare secondo il significato proprio.
5. La legge stabilisce più atti con i quali si perfeziona il ricorso avverso il trasferimento di un parroco; se non si osservano, neppure la decisione che li impone può essere impugnata. Per questo il termine che la legge stabilisce per il loro perfezionamento non può che essere perentorio (nel caso la Segnatura Apostolica con termine perentorio ha imposto al parroco trasferito di consegnare la cura della parrocchia e lasciare libera la casa parrocchiale).
6. La Segnatura Apostolica può emanare un decreto con il quale si stabilisce un termine perentorio quanto al solo scopo di correggere il modo di comportarsi del ricorrente, sul quale la medesima Segnatura Apostolica senza dubbio ha la potestà di vedere e decidere, poiché riguarda la retta amministrazione della giustizia.
7. Il diritto che il can. 221, § 1 riconosce ai fedeli è subordinato alla clausola finali, cioè se e per quanto qualcuno rivendichi e difenda i sui diritti a norma del diritto. D’altronde queste azioni si estinguono con la prescrizione a norma del diritto o in altro legittimo modo (can. 1492, § 1).
Cf. anche le massime del decreto definitivo del 14 maggio 1994, prot. n. 23840/92 CA.

Auteur des arrêts (en latin) et de la traduction italienne : © G. Paolo Montini