Universität Kanonistische Fakultät www.iuscangreg.itCIC1983CCEONormen außerhalb der CodicesAntworten des Apostolischen StuhlsPartikularrechtEigenrecht / StatutenFrühere RechtsquellenRechtsprechungInternationale VerträgeWebsitesLiteraturPeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaSuchfunktionenLinklistSitemapLehrendeBekannte Professoren aus dem 20. Jh.
Rechtsprechung der Apostolischen Signatur über Verwaltungsstreitigkeiten
 
 

Oberster Gerichtshof der Apostolischen Signatur
Decretum definitivum vom 25.06.1994, Prot. N. 24111/93 CA


Kläger Rev.da X
Belangte Partei Congregatio pro Institutis vitae consecratae et Societatibus vitae apostolicae
Gegenstand Dimissionis
coram Agustoni
Inhalt Decretum Congressus confirmandum esse.
Anmerkungen Cf. L’attività della Santa Sede 1994, p. 1207.
Rechtsquellen 
?
Legenda
 
Canones des CIC1983
Alle in den Entscheidungen (sowohl im Teil in iure als auch im Teil in facto) erwähnten Canones sind als Quellen angegeben.
In Fettschrift werden diejenigen Canones angezeigt, die den Hauptgegenstand der Entscheidung bilden oder zu denen die Entscheidung ein Auslegungsprinzip formuliert.
In Kursivschrift werden diejenigen Canones des CIC von 1983 angezeigt,
- die nicht im Text der Entscheidung genannt sind, mit denen sich die Entscheidung aber befasst;
- die denjeingen Canones des CIC1917 entsprechen, von denen die - vor 1983 gefällte - Entscheidung handelt.

Andere Quellen
Es werden alle Quellen angegeben, die im Text Entscheidung (in iure oder in facto) erwähnt sind.
CIC can. 696 § 1
Normae Speciales Art. 116  
Lex propria Supremi Tribunalis Signaturae Apostolicae Art. 84
Leitsätze
1. Provocatio a Congressu ad Collegium Iudicum appellationi aequiparari nequit.
2. Ubi adversus decretum Congressus ad Collegium Iudicum recursus admovetur, videndum tantum est utrum argumenta a recurrente allata, iuxta Collegii iudicium, decisionem Congressus concutere vel infirmare valeant; idest utrum iudicium collegiale ab illo Congressus dissentiat, ita ut Collegium decernat causam esse coram disputandam. Quibus in casibus ergo Iudicibus consideranda ac perpendenda sunt ex una parte motiva a Patrono partis resistentis adversus decretum Congressus allata, ex altera vero parte votum Promotoris Iustitiae super eadem motiva.
Cf. etiam maximae decreti Congressus sub prot. n. 24111/93 CA.
1. La provocazione dal Congresso al Collegio dei giudici non si può equiparare ad un appello.
2. Quando si propone ricorso al Collegio dei giudici contro un decreto del Congresso, si deve esaminare solo se, a giudizio del Collegio, gli argomenti addotti dal ricorrente sono in grado di rovesciare o confutare la decisione del Congresso, ossia, se il giudizio collegiale dissenta da quello del Congresso, così che il Collegio decida che la causa debba essere discussa pubblicamente. In questi casi perciò i giudici devono considerare e valutare da una parte i motivi addotti dal patrono della parte resistente contro il decreto del Congresso, dall’altra parte poi il voto del promotore di giustizia sopra i medesimi motivi.
Cf. anche le massime del decreto del Congresso prot. n. 24111/93 CA.

Autor der Leitsätze (auf Latein) und der italienischen Übersetzung: © G. Paolo Montini

Zitierfähiger Link zu dieser Seite: https://www.iuscangreg.it/stsa?id=486&lang=IT