Universität Kanonistische Fakultät www.iuscangreg.itCIC1983CCEONormen außerhalb der CodicesAntworten des Apostolischen StuhlsPartikularrechtEigenrecht / StatutenFrühere RechtsquellenRechtsprechungInternationale VerträgeWebsitesLiteraturPeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaSuchfunktionenLinklistSitemapLehrendeBekannte Professoren aus dem 20. Jh.
Rechtsprechung der Apostolischen Signatur über Verwaltungsstreitigkeiten
 
 

Oberster Gerichtshof der Apostolischen Signatur
Decretum definitivum vom 14.05.1994, Prot. N. 23840/92 CA


Kläger Rev.dus X
Belangte Partei Congregatio pro Clericis
Gegenstand Translationis
Incid.: Querelae nullitatis et restitutionis in integrum adversus decretum definitivum huius Supremi Tribunalis diei 11 iunii 1993, quo “lis finita” declarata est
coram Eid
Inhalt Ad I. negative, seu non admittendam esse querelam nulliitatis propositam contra decretum definitivum H.S.T. diei 11 iunii 1993;
Ad II. negative, seu non concedendam esse restitutionem in integrum petitam adversus idem decretum definitivum H.S.T. diei 11 iunii 1993.
Anmerkungen Cf. L’attività della Santa Sede 1994, p. 1207.
Rechtsquellen 
?
Legenda
 
Canones des CIC1983
Alle in den Entscheidungen (sowohl im Teil in iure als auch im Teil in facto) erwähnten Canones sind als Quellen angegeben.
In Fettschrift werden diejenigen Canones angezeigt, die den Hauptgegenstand der Entscheidung bilden oder zu denen die Entscheidung ein Auslegungsprinzip formuliert.
In Kursivschrift werden diejenigen Canones des CIC von 1983 angezeigt,
- die nicht im Text der Entscheidung genannt sind, mit denen sich die Entscheidung aber befasst;
- die denjeingen Canones des CIC1917 entsprechen, von denen die - vor 1983 gefällte - Entscheidung handelt.

Andere Quellen
Es werden alle Quellen angegeben, die im Text Entscheidung (in iure oder in facto) erwähnt sind.
CIC cann. 190 § 1; 1620, n. 7; 1645 § 2, nn. 1-2; 1645 § 2, n. 4; 1747; 1748-1752
Normae Speciales Art. 102  
Constitutio apostolica Pastor bonus Art. 121  
Lex propria Supremi Tribunalis Signaturae Apostolicae Art. 27 §§ 1-2
Leitsätze
1. Ius sese defendendi in iudicio ad ius naturae pertinet, quod iudex nec denegare nec ignorare potest. Quod tamen ius defensionis directe respicit tantum proprium obiectum et rationem iudicii de quo agitur, nec per se tendit tueri cetera iura, quae ad partes in causa alio ex titulo vel alia ex parte pertineant (in casu decretum impugnatum unam incidentem seu praeiudicialem quaestionem vidit).
2. Probationes et documenta de quibus in can. 1645, § 2, nn. 1-2 non sunt quae referuntur ad decretum Auctoritatis ecclesiasticae, sed quae quidem ad impugnatum decretum Signaturae Apostolicae diei 11 iunii 1993 (in casu praefata documenta et probationes Signaturae Apostolicae iam praebita erant antequam idem impugnatum decretum latum est).
3. Quando Signatura Apostolica, in causa contentioso-administrativa, intervenit apud partes in rem quae ad processum pertinet, ipsa agit per actum “mere processualem” nec limites suae competentiae transgreditur (in casu Praefectus terminum peremptorium quoad rem, quae habet strictam rationem cum processu, id est cum «modo procedendi in translatione parochorum» statuit).
4. Quae in can. 1747 statuuntur inter se stricte connectuntur in procedura administrativa, quo ex titulo ea competentiae iudiciali Signaturae Apostolicae directe subiiciuntur in casu, quem idem Tribunal in actu tractat, eo magis quod «[h]oc Dicasterium […] consulit ut iustitia in Ecclesia recte administretur» (Pastor bonus, art. 121), a fortiori quidem cum ipsius est in certa causa iustitiam administrare.
5. Quatenus agnoscatur non haberi clarum legis praescriptum ad rem, nequaquam sequitur Signaturam Apostolicam legem evidenter violavisse, ubi statuit: reapse dedecet videre de recursu alicuius qui recusat praescripta legis quoad ipsum recursum servare.
Cf. etiam maximae decreti definitivi diei 11 iunii 1993 sub prot. n. 23840/92 CA.
1. Il diritto di difesa nel giudizio appartiene al diritto naturale, che il giudice non può negare né ignorare. Questo diritto di difesa tuttavia riguarda direttamente solo l’oggetto proprio e le ragione propria del giudizio di cui si tratta, né per se si estende alla difesa di altri diritti, che appartengano alle parti in causa per un altro titolo e per un’altra parte (nel caso il decreto impugnato ha giudicato solo la questione incidentale o pregiudiziale).
2. Le prove e i documenti di cui al can. 1645, § 2, nn. 1-2 non sono quelli che si riferiscono al decreto dell’autorità ecclesiastica, ma quelli appunto che si riferiscono all’impugnato decreto della Segnatura Apostolica dell’11 giugno 1993 (nel caso i menzionati documenti e prove erano stati già esibiti alla Segnatura Apostolica prima dell’emanazione del medesimo impugnato decreto).
3. Quando la Segnatura Apostolica in una causa contenzioso-amministrativa interviene sulle parti in una materia che riguarda il processo, essa agisce con un atto “meramente processuale” né travalica i limiti della sua competenza (nel caso il Prefetto ha stabilito un termine perentorio in una materia, che ha stretta relazione con il processo, cioè con il «modo di procedere nel trasferimento dei parroci).
4. Quanto è stabilito nel can. 1747 si connette strettamente nella procedura amministrativa, per il quale titolo nel caso soggiace direttamente alla competenza giudiziale della Segnatura Apostolica, che lo stesso Tribunale tratta attualmente, tanto più che «questo Dicastero […] provvede che la giustizia sia correttamente amministrata nella Chiesa» (Pastor bonus, art. 121), a fortiori appunto dal momento che è suo compito amministrare la giustizia in una determinata causa.
5. Per quanto si riconosca che non si ha in materia un chiaro prescritto di legge, neppure segue che la Segnatura Apostolica abbia evidentemente violato la legge stabilendo che in realtà è sconveniente giudicare del ricorso di chi ricusa di osservare i prescritti di legge quanto allo stesso ricorso.
Cf. anche le massime del decreto definitivo dell’11 giugno 1993 prot. n. 23840/92 CA.

Autor der Leitsätze (auf Latein) und der italienischen Übersetzung: © G. Paolo Montini

Zitierfähiger Link zu dieser Seite: https://www.iuscangreg.it/stsa?id=485&lang=IT