Université Faculté de Droit Canonique www.iuscangreg.itCIC1983CCEONormes en dehors des deux CodesRéponses du Siège ApostoliqueDroit particulierDroit propre / statutsSources historiques du droit canoniqueJurisprudenceAccords internationauxSites webLittératurePeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaMoteurs de rechercheLinklistSitemapProfesseursProfesseurs connus du 20e siècle
Jurisprudence de la Signature Apostolique en matière contentieuse-administrative
 
 

Tribunal suprême de la Signature apostolique
Decretum definitivum du 12.03.1994, Prot. N. 23943/93 CA


Demandeur Rev.dus X
Défendeur Congregatio pro Clericis
Objet Iurium
coram Fagiolo
Contenu Recursum ad disceptationem admittendum non esse.
Notes Cf. L’attività della Santa Sede 1994, pp. 1206-1207.
Sources 
?
Legenda
 
Canons du Code de 1983
Tous les canons qui se trovent dans les parties in iure et in facto des décisions sont rapportés dans les sources.
On indique en gras les canons qui font l’objet principal de la décision ou sur lesquels la décision pose un principe d’interprétation.
On indique en italique les canons du Code de 1983 :
- qui n’apparaissent pas dans le texte de la décision mais qui sont traités dans la décision ;
- qui correspondent aux canons du Code de 1917, dont la décision, antérieure à 1983, traite.

Autres sources
Toutes les sources qui se trouvent dans les parties in iure et in facto des décisions sont rapportées.
CIC cann. 265; 271 § 2; 271 § 3; 283 § 1; 1589 § 1
Arrêts
1. Recursu proposito adversus reiectionem in Congressu habitam, agitur de eodem gradu et de eodem obiecto, minime vero de altero gradu circa diversum obiectum. Habetur ideo in casu quaestio incidentalis (cf. decretum definitivum diei 30 aprilis 1991 in una Quebecen.).
2. Prohibitio exercendi in dioecesi ministeria, id est confessiones excipere (can. 966), divinum praedicare verbum (can. 764) et Eucharistiam coram quovis coetu celebrare, non est quaedam suspensio, sed tantum uti consequentia denegationis ulterioris in dioecesi commorationis recurrentis, qui alibi incardinatus est, interpretanda est (cf. can. 271, § 3).
3. Factorum, quae in decreto de vita recurrentis memorantur, veritas aut falsitas non inficit substantiam decreti, quod totum innittitur in voluntate Episcopi non concedendi facultatem in dioecesi commorandi.
4. Est in Episcopi facultate prohibere sacerdoti commorationem in dioecesi, ubi sacerdos incardinationem non habeat, cum ipse debuisset in sua dioecesi commorari.
1. Una volta proposto ricorso contro il rigetto deciso in Congresso, si tratta dello stesso grado e dello stesso oggetto, non assolutamente di un grado diverso su un altro oggetto. Si ha perciò nel caso una questione incidentale (cf. il decreto definitivo del 30 aprile 1991 in una Quebecen.).
2. La proibizione di esercitare in diocesi il ministero, ossia ascoltare le confessioni (can. 966), predicare la parola di Dio (can. 764) e celebrare l’Eucaristia in qualsiasi assemblea, non è una certa sospensione, ma si deve interpretare solo come la conseguenza della negata ulteriore abitazione in diocesi del ricorrente, che è incardinato altrove (cf. can. 271, § 3).
3. La verità o la falsità di fatti, che nel decreto ricordano la vita del ricorrente, non inficia la sostanza del decreto, che si fonda tutto nella volontà del vescovo di non concedere la facoltà di abitare in diocesi.
4. È nella facoltà del vescovo proibire ad un sacerdote di abitare nella diocesi, se il sacerdote non abbia l’incardinazione: egli infatti avrebbe dovuto abitare nella sua diocesi.

Auteur des arrêts (en latin) et de la traduction italienne : © G. Paolo Montini