Universität Kanonistische Fakultät www.iuscangreg.itCIC1983CCEONormen außerhalb der CodicesAntworten des Apostolischen StuhlsPartikularrechtEigenrecht / StatutenFrühere RechtsquellenRechtsprechungInternationale VerträgeWebsitesLiteraturPeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaSuchfunktionenLinklistSitemapLehrendeBekannte Professoren aus dem 20. Jh.
Rechtsprechung der Apostolischen Signatur über Verwaltungsstreitigkeiten
 
 

Oberster Gerichtshof der Apostolischen Signatur
Decretum definitivum vom 12.03.1994, Prot. N. 23943/93 CA


Kläger Rev.dus X
Belangte Partei Congregatio pro Clericis
Gegenstand Iurium
coram Fagiolo
Inhalt Recursum ad disceptationem admittendum non esse.
Anmerkungen Cf. L’attività della Santa Sede 1994, pp. 1206-1207.
Rechtsquellen 
?
Legenda
 
Canones des CIC1983
Alle in den Entscheidungen (sowohl im Teil in iure als auch im Teil in facto) erwähnten Canones sind als Quellen angegeben.
In Fettschrift werden diejenigen Canones angezeigt, die den Hauptgegenstand der Entscheidung bilden oder zu denen die Entscheidung ein Auslegungsprinzip formuliert.
In Kursivschrift werden diejenigen Canones des CIC von 1983 angezeigt,
- die nicht im Text der Entscheidung genannt sind, mit denen sich die Entscheidung aber befasst;
- die denjeingen Canones des CIC1917 entsprechen, von denen die - vor 1983 gefällte - Entscheidung handelt.

Andere Quellen
Es werden alle Quellen angegeben, die im Text Entscheidung (in iure oder in facto) erwähnt sind.
CIC cann. 265; 271 § 2; 271 § 3; 283 § 1; 1589 § 1
Leitsätze
1. Recursu proposito adversus reiectionem in Congressu habitam, agitur de eodem gradu et de eodem obiecto, minime vero de altero gradu circa diversum obiectum. Habetur ideo in casu quaestio incidentalis (cf. decretum definitivum diei 30 aprilis 1991 in una Quebecen.).
2. Prohibitio exercendi in dioecesi ministeria, id est confessiones excipere (can. 966), divinum praedicare verbum (can. 764) et Eucharistiam coram quovis coetu celebrare, non est quaedam suspensio, sed tantum uti consequentia denegationis ulterioris in dioecesi commorationis recurrentis, qui alibi incardinatus est, interpretanda est (cf. can. 271, § 3).
3. Factorum, quae in decreto de vita recurrentis memorantur, veritas aut falsitas non inficit substantiam decreti, quod totum innittitur in voluntate Episcopi non concedendi facultatem in dioecesi commorandi.
4. Est in Episcopi facultate prohibere sacerdoti commorationem in dioecesi, ubi sacerdos incardinationem non habeat, cum ipse debuisset in sua dioecesi commorari.
1. Una volta proposto ricorso contro il rigetto deciso in Congresso, si tratta dello stesso grado e dello stesso oggetto, non assolutamente di un grado diverso su un altro oggetto. Si ha perciò nel caso una questione incidentale (cf. il decreto definitivo del 30 aprile 1991 in una Quebecen.).
2. La proibizione di esercitare in diocesi il ministero, ossia ascoltare le confessioni (can. 966), predicare la parola di Dio (can. 764) e celebrare l’Eucaristia in qualsiasi assemblea, non è una certa sospensione, ma si deve interpretare solo come la conseguenza della negata ulteriore abitazione in diocesi del ricorrente, che è incardinato altrove (cf. can. 271, § 3).
3. La verità o la falsità di fatti, che nel decreto ricordano la vita del ricorrente, non inficia la sostanza del decreto, che si fonda tutto nella volontà del vescovo di non concedere la facoltà di abitare in diocesi.
4. È nella facoltà del vescovo proibire ad un sacerdote di abitare nella diocesi, se il sacerdote non abbia l’incardinazione: egli infatti avrebbe dovuto abitare nella sua diocesi.

Autor der Leitsätze (auf Latein) und der italienischen Übersetzung: © G. Paolo Montini

Zitierfähiger Link zu dieser Seite: https://www.iuscangreg.it/stsa?id=484&lang=IT