Universidade Faculdade de Direito Canónico www.iuscangreg.itCIC1983CCEONormas extra-codicialesRespostas da Sé ApostólicaDireito particularDireito proprio / estatutosFontes históricasJurisprudênciaAcordos internacionaisPáginas internetLiteraturaPeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaMotores de pesquisaLinklistMapa do siteProfessoresProfessores bem conhecidos do século XX
Jurisprudência da Assinatura Apostólica em matéria de contencioso administrativo
 
 

Supremo Tribunal da Assinatura Apostólica
Decretum definitivum de 20.05.1995, Prot. N. 24423/93 CA


Autor Rev.dus X
Parte demandada Congregatio pro Clericis
Objeto Amotionis a paroecia
coram Agustoni
Conteúdo Decretum Congressus reformandum non esse.
Notas Cf. L’attività della Santa Sede 1995, p. 848.
Fontes 
?
Legenda
 
Cânones do Código de 1983
São assinalados nas fontes todos os cânones referidos na parte in iure e na parte in facto da decisão.
São assinalados em negrito os cânones que constituem o objecto principal da decisão ou sobre os quais a decisão enuncia um princípio de interpretação.
São assinalados em itálico os cânones do Código 1983 que:
- não são referidos no texto da decisão, mas dos quais essa trata;
- correspondem a cânones do Código 1917 de que a decisão, anterior a 1983, trata.

Outras fontes
São assinaladas todas as fontes que são mencionadas na parte in iure e na parte in facto da decisão.
CIC cann. 51; 1741, n. 2; 1741, n. 3
Máximas
1. Quoad praescriptum can. 51, attendendum est quod decisiones proprium contextum habent et referunt ad praecedentes gressus in procedura amotionis, in quibus causae et argumenta amotionis recurrenti eiusque Patrono ecclesiastico satis significata sunt.
2. Quoad amotionis causam de qua in can. 1741, n. 2, anxietas ab ipso recurrente admissa, eum minus idoneum reddit ad regendam paroeciam, cuius cura est valde onerosa.
3. Quoad amotionis causam de qua in can. 1741, n. 3, testes credibiles confirmaverunt accusationes contra parochum notas fuisse in paroecia et earundem notitiam etiam in finitimas paroecias serpere; quas ob accusationes, probabilitate non carentes, parochus non amplius gaudet illa bona existimatione apud paroecianos, quae requiritur in parocho ut ministerio suo efficaciter fungi possit.
Cf. etiam maximae in decreto Congressus sub prot. n. 24423/93 CA.
1. Quanto al prescritto del can. 51, si deve osservare che le decisioni hanno un proprio contesto e si riferiscono a precedenti passi della procedura di rimozione, nei quali le cause e le probe della rimozione sono state sufficientemente fatte presenti al ricorrente e al suo patrono.
2. Quanto alla causa di rimozione di cui al can. 1741, n. 2, l’affanno riconosciuto dallo stesso ricorrente, lo rende meno idoneo a reggere una parrocchia la cui cura è molto onerosa.
3. Quanto alla causa di rimozione di cui al can. 1741, n. 3, testimoni credibili hanno confermato che accuse contro il parroco erano note in parrocchia e la loro notizia serpeggiava anche nelle parrocchie vicine; con queste accuse, che non mancano di probabilità, un parroco non gode più presso i parrocchiani di quella buona stima che si richiede nel parroco perché possa esercitare efficacemente il suo ministero.
Cf. anche le massime nel decreto del Congresso al prot. n. 24423/93 CA.

Autor das máximas (em latim) e da tradução italiana: © G. Paolo Montini