Universidad Facultad de Derecho Canónico www.iuscangreg.itCIC1983CCEONormas extra-codicialesRespuestas de la Sede ApostólicaDerecho particularDerecho propio / estatutosFuentes históricas del derecho canónicoJurisprudenciaAcuerdos internacionalesSitios webLiteraturaPeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaMotores de búsquedaLinklistSitemapDocentesConocidos profesores del siglo XX
Jurisprudencia de la Signatura Apostólica en materia contencioso-administrativa
 
 

Tribunal Supremo de la Signatura Apostólica
Decretum definitivum del 20.05.1995, Prot. N. 24423/93 CA


Actor Rev.dus X
Demandado Congregatio pro Clericis
Objeto Amotionis a paroecia
coram Agustoni
Contenido Decretum Congressus reformandum non esse.
Notas Cf. L’attività della Santa Sede 1995, p. 848.
Fuentes 
?
Legenda
 
Cánones del Código de 1983
Todos los cánones que pueden leerse en la parte in iure o en la parte in facto de las decisiones se indican en las fuentes.
Los cánones que son el objeto principal de la decisión o sobre los que la decisión establece un principio de interpretación se muestran en negrita.
Aparecen en cursiva los cánones del Código de 1983:
- que no aparecen en el texto de la decisión, pero que son tratados en la decisión;
- que corresponden a los cánones del Código de 1917, de los que trata la decisión (tomada anterior a 1983).

Otras fuentes
Se informa de todas las fuentes que pueden leerse en la parte in iure y en la parte in facto de las decisiones.
CIC cann. 51; 1741, n. 2; 1741, n. 3
Máximas
1. Quoad praescriptum can. 51, attendendum est quod decisiones proprium contextum habent et referunt ad praecedentes gressus in procedura amotionis, in quibus causae et argumenta amotionis recurrenti eiusque Patrono ecclesiastico satis significata sunt.
2. Quoad amotionis causam de qua in can. 1741, n. 2, anxietas ab ipso recurrente admissa, eum minus idoneum reddit ad regendam paroeciam, cuius cura est valde onerosa.
3. Quoad amotionis causam de qua in can. 1741, n. 3, testes credibiles confirmaverunt accusationes contra parochum notas fuisse in paroecia et earundem notitiam etiam in finitimas paroecias serpere; quas ob accusationes, probabilitate non carentes, parochus non amplius gaudet illa bona existimatione apud paroecianos, quae requiritur in parocho ut ministerio suo efficaciter fungi possit.
Cf. etiam maximae in decreto Congressus sub prot. n. 24423/93 CA.
1. Quanto al prescritto del can. 51, si deve osservare che le decisioni hanno un proprio contesto e si riferiscono a precedenti passi della procedura di rimozione, nei quali le cause e le probe della rimozione sono state sufficientemente fatte presenti al ricorrente e al suo patrono.
2. Quanto alla causa di rimozione di cui al can. 1741, n. 2, l’affanno riconosciuto dallo stesso ricorrente, lo rende meno idoneo a reggere una parrocchia la cui cura è molto onerosa.
3. Quanto alla causa di rimozione di cui al can. 1741, n. 3, testimoni credibili hanno confermato che accuse contro il parroco erano note in parrocchia e la loro notizia serpeggiava anche nelle parrocchie vicine; con queste accuse, che non mancano di probabilità, un parroco non gode più presso i parrocchiani di quella buona stima che si richiede nel parroco perché possa esercitare efficacemente il suo ministero.
Cf. anche le massime nel decreto del Congresso al prot. n. 24423/93 CA.

Autor de las máximas (en latín) y de la versión italiana: © G. Paolo Montini