Universität Kanonistische Fakultät www.iuscangreg.itCIC1983CCEONormen außerhalb der CodicesAntworten des Apostolischen StuhlsPartikularrechtEigenrecht / StatutenFrühere RechtsquellenRechtsprechungInternationale VerträgeWebsitesLiteraturPeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaSuchfunktionenLinklistSitemapLehrendeBekannte Professoren aus dem 20. Jh.
Rechtsprechung der Apostolischen Signatur über Verwaltungsstreitigkeiten
 
 

Oberster Gerichtshof der Apostolischen Signatur
Decretum definitivum vom 23.11.1996, Prot. N. 26413/95 CA


Kläger Exc.mus X
Belangte Partei Congregatio pro Clericis
Gegenstand Amotionis a munere praesidis fundationis X
coram Fagiolo
Inhalt Decretum Congressus reformandum non esse.
Anmerkungen Cf. L’attività della Santa Sede 1996, p. 826.
Rechtsquellen 
?
Legenda
 
Canones des CIC1983
Alle in den Entscheidungen (sowohl im Teil in iure als auch im Teil in facto) erwähnten Canones sind als Quellen angegeben.
In Fettschrift werden diejenigen Canones angezeigt, die den Hauptgegenstand der Entscheidung bilden oder zu denen die Entscheidung ein Auslegungsprinzip formuliert.
In Kursivschrift werden diejenigen Canones des CIC von 1983 angezeigt,
- die nicht im Text der Entscheidung genannt sind, mit denen sich die Entscheidung aber befasst;
- die denjeingen Canones des CIC1917 entsprechen, von denen die - vor 1983 gefällte - Entscheidung handelt.

Andere Quellen
Es werden alle Quellen angegeben, die im Text Entscheidung (in iure oder in facto) erwähnt sind.
CIC cann. 38; 193; 1257; 1276; 1279; 1284; 1301
Leitsätze
1. Nullum adest dubium Ordinarium potestatem habere amovendi administratorem bonorum ecclesiasticorum, etsi administrator constitutus sit perpetuus, vi statutorum fundationis; quae statuta Ordinarii iura detrectare nequeunt.
2. Causae gravitas ponderanda est a natura officii de quo agitur et ab aestimatione circumstantiarum ex parte auctoritatis competentis.
3. Quoad violationem legis in procedendo servatus est modus iure definitus (can. 193, § 1), quia servatae sunt normae cann. 50-51 relate ad amotionem administratoris bonorum ecclesiasticorum, non autem illae de quibus in cann. 1740-1747 quae tractant tantum de parochis amovendis.
3. Ad normam can. 38 auctoritas competens etiam «ius alteri quaesitum» laedere potest, dummodo auctoritas competens actui administrativo expresse clausulam derogatoriam addiderit. Sub locutione «ius quaesitum» venit etiam privilegium quod cessare potest per revocationem competentis auctoritatis
Cf. etiam maximae decreti Congressus sub prot. n. 26413/95 CA.
1. Non c’è dubbio alcuno che l’Ordinario abbia la potestà di rimuovere un amministratore di beni ecclesiastici, anche se sia costituito amministratore perpetuo a norma degli statuti della fondazione, che non possono negare i diritti dell’Ordinario.
2. La gravità di una causa deve essere valutata in base alla natura dell’ufficio di cui si tratta e alla ponderazione delle circostanze da parte dell’autorità competente.
3. Quanto alla violazione della procedura (in procedendo) è stato osservato il modo stabilito dal diritto (can. 193, § 1), perché sono state osservate le norme dei cann. 50-51 relative alla rimozione di un amministratore di beni ecclesiastici, non invero quello di cui ai cann. 1740-1747 che riguardano solo la rimozione dei parroci.
3. A norma del can. 38 l’autorità competente può anche ledere il diritto «acquisito da un altro», purché l’autorità competente abbia espressamente aggiunto all’atto amministrativo la clausola derogatoria. Sotto la locuzione «diritto acquisito» si comprende anche il privilegio che può cessare per revocazione della competente autorità.
Cf. anche le massime del decreto del Congresso prot. n. 26413/95 CA.

Autor der Leitsätze (auf Latein) und der italienischen Übersetzung: © G. Paolo Montini

Zitierfähiger Link zu dieser Seite: https://www.iuscangreg.it/stsa?id=471&lang=IT