Universidade Faculdade de Direito Canónico www.iuscangreg.itCIC1983CCEONormas extra-codicialesRespostas da Sé ApostólicaDireito particularDireito proprio / estatutosFontes históricasJurisprudênciaAcordos internacionaisPáginas internetLiteraturaPeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaMotores de pesquisaLinklistMapa do siteProfessoresProfessores bem conhecidos do século XX
Jurisprudência da Assinatura Apostólica em matéria de contencioso administrativo
 
 

Supremo Tribunal da Assinatura Apostólica
Decretum definitivum de 23.11.1996, Prot. N. 26413/95 CA


Autor Exc.mus X
Parte demandada Congregatio pro Clericis
Objeto Amotionis a munere praesidis fundationis X
coram Fagiolo
Conteúdo Decretum Congressus reformandum non esse.
Notas Cf. L’attività della Santa Sede 1996, p. 826.
Fontes 
?
Legenda
 
Cânones do Código de 1983
São assinalados nas fontes todos os cânones referidos na parte in iure e na parte in facto da decisão.
São assinalados em negrito os cânones que constituem o objecto principal da decisão ou sobre os quais a decisão enuncia um princípio de interpretação.
São assinalados em itálico os cânones do Código 1983 que:
- não são referidos no texto da decisão, mas dos quais essa trata;
- correspondem a cânones do Código 1917 de que a decisão, anterior a 1983, trata.

Outras fontes
São assinaladas todas as fontes que são mencionadas na parte in iure e na parte in facto da decisão.
CIC cann. 38; 193; 1257; 1276; 1279; 1284; 1301
Máximas
1. Nullum adest dubium Ordinarium potestatem habere amovendi administratorem bonorum ecclesiasticorum, etsi administrator constitutus sit perpetuus, vi statutorum fundationis; quae statuta Ordinarii iura detrectare nequeunt.
2. Causae gravitas ponderanda est a natura officii de quo agitur et ab aestimatione circumstantiarum ex parte auctoritatis competentis.
3. Quoad violationem legis in procedendo servatus est modus iure definitus (can. 193, § 1), quia servatae sunt normae cann. 50-51 relate ad amotionem administratoris bonorum ecclesiasticorum, non autem illae de quibus in cann. 1740-1747 quae tractant tantum de parochis amovendis.
3. Ad normam can. 38 auctoritas competens etiam «ius alteri quaesitum» laedere potest, dummodo auctoritas competens actui administrativo expresse clausulam derogatoriam addiderit. Sub locutione «ius quaesitum» venit etiam privilegium quod cessare potest per revocationem competentis auctoritatis
Cf. etiam maximae decreti Congressus sub prot. n. 26413/95 CA.
1. Non c’è dubbio alcuno che l’Ordinario abbia la potestà di rimuovere un amministratore di beni ecclesiastici, anche se sia costituito amministratore perpetuo a norma degli statuti della fondazione, che non possono negare i diritti dell’Ordinario.
2. La gravità di una causa deve essere valutata in base alla natura dell’ufficio di cui si tratta e alla ponderazione delle circostanze da parte dell’autorità competente.
3. Quanto alla violazione della procedura (in procedendo) è stato osservato il modo stabilito dal diritto (can. 193, § 1), perché sono state osservate le norme dei cann. 50-51 relative alla rimozione di un amministratore di beni ecclesiastici, non invero quello di cui ai cann. 1740-1747 che riguardano solo la rimozione dei parroci.
3. A norma del can. 38 l’autorità competente può anche ledere il diritto «acquisito da un altro», purché l’autorità competente abbia espressamente aggiunto all’atto amministrativo la clausola derogatoria. Sotto la locuzione «diritto acquisito» si comprende anche il privilegio che può cessare per revocazione della competente autorità.
Cf. anche le massime del decreto del Congresso prot. n. 26413/95 CA.

Autor das máximas (em latim) e da tradução italiana: © G. Paolo Montini