Université Faculté de Droit Canonique www.iuscangreg.itCIC1983CCEONormes en dehors des deux CodesRéponses du Siège ApostoliqueDroit particulierDroit propre / statutsSources historiques du droit canoniqueJurisprudenceAccords internationauxSites webLittératurePeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaMoteurs de rechercheLinklistSitemapProfesseursProfesseurs connus du 20e siècle
Jurisprudence de la Signature Apostolique en matière contentieuse-administrative
 
 

Tribunal suprême de la Signature apostolique
Decretum definitivum du 23.11.1996, Prot. N. 26413/95 CA


Demandeur Exc.mus X
Défendeur Congregatio pro Clericis
Objet Amotionis a munere praesidis fundationis X
coram Fagiolo
Contenu Decretum Congressus reformandum non esse.
Notes Cf. L’attività della Santa Sede 1996, p. 826.
Sources 
?
Legenda
 
Canons du Code de 1983
Tous les canons qui se trovent dans les parties in iure et in facto des décisions sont rapportés dans les sources.
On indique en gras les canons qui font l’objet principal de la décision ou sur lesquels la décision pose un principe d’interprétation.
On indique en italique les canons du Code de 1983 :
- qui n’apparaissent pas dans le texte de la décision mais qui sont traités dans la décision ;
- qui correspondent aux canons du Code de 1917, dont la décision, antérieure à 1983, traite.

Autres sources
Toutes les sources qui se trouvent dans les parties in iure et in facto des décisions sont rapportées.
CIC cann. 38; 193; 1257; 1276; 1279; 1284; 1301
Arrêts
1. Nullum adest dubium Ordinarium potestatem habere amovendi administratorem bonorum ecclesiasticorum, etsi administrator constitutus sit perpetuus, vi statutorum fundationis; quae statuta Ordinarii iura detrectare nequeunt.
2. Causae gravitas ponderanda est a natura officii de quo agitur et ab aestimatione circumstantiarum ex parte auctoritatis competentis.
3. Quoad violationem legis in procedendo servatus est modus iure definitus (can. 193, § 1), quia servatae sunt normae cann. 50-51 relate ad amotionem administratoris bonorum ecclesiasticorum, non autem illae de quibus in cann. 1740-1747 quae tractant tantum de parochis amovendis.
3. Ad normam can. 38 auctoritas competens etiam «ius alteri quaesitum» laedere potest, dummodo auctoritas competens actui administrativo expresse clausulam derogatoriam addiderit. Sub locutione «ius quaesitum» venit etiam privilegium quod cessare potest per revocationem competentis auctoritatis
Cf. etiam maximae decreti Congressus sub prot. n. 26413/95 CA.
1. Non c’è dubbio alcuno che l’Ordinario abbia la potestà di rimuovere un amministratore di beni ecclesiastici, anche se sia costituito amministratore perpetuo a norma degli statuti della fondazione, che non possono negare i diritti dell’Ordinario.
2. La gravità di una causa deve essere valutata in base alla natura dell’ufficio di cui si tratta e alla ponderazione delle circostanze da parte dell’autorità competente.
3. Quanto alla violazione della procedura (in procedendo) è stato osservato il modo stabilito dal diritto (can. 193, § 1), perché sono state osservate le norme dei cann. 50-51 relative alla rimozione di un amministratore di beni ecclesiastici, non invero quello di cui ai cann. 1740-1747 che riguardano solo la rimozione dei parroci.
3. A norma del can. 38 l’autorità competente può anche ledere il diritto «acquisito da un altro», purché l’autorità competente abbia espressamente aggiunto all’atto amministrativo la clausola derogatoria. Sotto la locuzione «diritto acquisito» si comprende anche il privilegio che può cessare per revocazione della competente autorità.
Cf. anche le massime del decreto del Congresso prot. n. 26413/95 CA.

Auteur des arrêts (en latin) et de la traduction italienne : © G. Paolo Montini