Universität Kanonistische Fakultät www.iuscangreg.itCIC1983CCEONormen außerhalb der CodicesAntworten des Apostolischen StuhlsPartikularrechtEigenrecht / StatutenFrühere RechtsquellenRechtsprechungInternationale VerträgeWebsitesLiteraturPeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaSuchfunktionenLinklistSitemapLehrendeBekannte Professoren aus dem 20. Jh.
Rechtsprechung der Apostolischen Signatur über Verwaltungsstreitigkeiten
 
 

Oberster Gerichtshof der Apostolischen Signatur
Sententia definitiva vom 10.02.1996, Prot. N. 24049/93 CA


Kläger Rev.dus X
Belangte Partei Congregatio pro Institutis vitae consecratae et Societatibus vitae apostolicae
Gegenstand Dimissionis
coram Agustoni
Inhalt Non constare de violatione legis neque in procedendo neque in decernendo.
Anmerkungen Cf. L’attività della Santa Sede 1996, p. 824.
Rechtsquellen 
?
Legenda
 
Canones des CIC1983
Alle in den Entscheidungen (sowohl im Teil in iure als auch im Teil in facto) erwähnten Canones sind als Quellen angegeben.
In Fettschrift werden diejenigen Canones angezeigt, die den Hauptgegenstand der Entscheidung bilden oder zu denen die Entscheidung ein Auslegungsprinzip formuliert.
In Kursivschrift werden diejenigen Canones des CIC von 1983 angezeigt,
- die nicht im Text der Entscheidung genannt sind, mit denen sich die Entscheidung aber befasst;
- die denjeingen Canones des CIC1917 entsprechen, von denen die - vor 1983 gefällte - Entscheidung handelt.

Andere Quellen
Es werden alle Quellen angegeben, die im Text Entscheidung (in iure oder in facto) erwähnt sind.
CIC cann. 51; 601; 665; 696 § 1
Leitsätze
1. Cum «illegitima absentia, de qua in can. 665, § 2, per semestre protracta» iam habeatur a iure motivum dimissionis, ubi haec obligatio etiam imponatur per praeceptum oboedientiae, sine dubio gravis adest causa dimissionis.
2. Competens Curiae Romanae Dicasterium recursum reiciens «quia validis rationibus non innititur», crebrerrima hac formula stylus Curiae sat superque motivum reiectionis indicat. Ibi autem, usurpata quoque tradita formula «mature perpensis expositis» firmatur etiam motivum dimissionis.
3. Attentis attestationibus medicis quae exhibita sint necnon adiunctis quae causae initium signaverint nec omnino seponi possint, ad quaestionem de imputabilitate causae solvendam votum super actis a perito exquiri potest de sodalis capacitate sese subiciendi disciplinae vitae religiosae.
4. Quoad imputabilitatem causae dimissionis distinguere oportet inter incapacitatem agnoscendi errorem quemdam quae sodali imputari nequeat, et eiusdem sodalis ulteriorem decisionem in domum religiosam non revertendi, quam decisionem peritus habeat consciam et consequenter imputabilem, etiamsi praecedenti casui coniunctam (in casu, sodalis recurrens praetendit ius vindicandi bonam famam vel reparandi passam iniuriam ut sese subduceret obligationibus quibus tenebatur vi professionis religiosae).
1. Quando si abbia per diritto l’«illegittima assenza, di cui al can. 665, § 2, protratta per un semestre» motivo di dimissione, quando poi quest’obbligo si imponga anche con precetto di obbedienza, senza dubbio c’è una grave causa di dimissione.
2. Se il competente Dicastero della Curia Romana rigetta il ricorso «perché non è fondato su valide ragioni», con questa frequentissima formula lo stile curiale indica in modo più che sufficiente il motivo del rigetto. Qui poi con la usata abituale formula «dopo aver valutato a lungo ciò che è stato esposto» si rafforza anche il motivo della dimissione.
3. Viste le attestazioni dei medici esibite e le circostanze che abbiano segnato l’inizio della causa e che non possano essere del tutto separate, per risolvere la questione della imputabilità della causa può essere chiesto a un perito un voto sugli atti circa la capacità del sodale a sottomettersi alla disciplina della vita religiosa.
4. Quanto alla imputabilità della causa di dimissione si deve distinguere tra l’incapacità di riconoscere un errore che non possa essere imputato al sodale, e l’ulteriore decisione del medesimo sodale di non ritornare alla casa religiosa, la quale decisione il perito valuti cosciente e quindi imputabile, ancorché collegata alla vicenda precedente (nel caso, il sodale ricorrente ha addotto il diritto di rivendicare la buona fama e di riparare l’ingiustizia subita a scusa per sottrarsi agli obblighi ai quali era tenuto in forza della professione religiosa).

Autor der Leitsätze (auf Latein) und der italienischen Übersetzung: © G. Paolo Montini

Zitierfähiger Link zu dieser Seite: https://www.iuscangreg.it/stsa?id=468&lang=IT