Université Faculté de Droit Canonique www.iuscangreg.itCIC1983CCEONormes en dehors des deux CodesRéponses du Siège ApostoliqueDroit particulierDroit propre / statutsSources historiques du droit canoniqueJurisprudenceAccords internationauxSites webLittératurePeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaMoteurs de rechercheLinklistSitemapProfesseursProfesseurs connus du 20e siècle
Jurisprudence de la Signature Apostolique en matière contentieuse-administrative
 
 

Tribunal suprême de la Signature apostolique
Decretum definitivum du 21.06.1997, Prot. N. 25250/94 CA


Demandeur Rev.dus X
Défendeur Congregatio pro Clericis
Objet Iurium
coram Davino
Contenu Reformandum non esse decretum in Congressu die 3 februarii 1997 latum, iuxta quod recursus exhibitus adversus decretum in Congressu die 15 maii 1995 latum considerari nequit.
Notes Cf. L’attività della Santa Sede 1997, pp. 938-939 (erratum: prot. n. 27338/96 CA); L’attività della Santa Sede 1998, pp. 884-885 (errata: dies [21.06.1998]; prot. n. 27338/96 CA)
Sources 
?
Legenda
 
Canons du Code de 1983
Tous les canons qui se trovent dans les parties in iure et in facto des décisions sont rapportés dans les sources.
On indique en gras les canons qui font l’objet principal de la décision ou sur lesquels la décision pose un principe d’interprétation.
On indique en italique les canons du Code de 1983 :
- qui n’apparaissent pas dans le texte de la décision mais qui sont traités dans la décision ;
- qui correspondent aux canons du Code de 1917, dont la décision, antérieure à 1983, traite.

Autres sources
Toutes les sources qui se trouvent dans les parties in iure et in facto des décisions sont rapportées.
Normae Speciales art. 99 § 4; art. 111
Arrêts
1. Patronus coram Signatura Apostolica ex ipso iuris praescripto etiam munere procuratoris fungitur (cf. artt. 99, § 4 et 111 Normarum Specialium). Terminus igitur dierum utilium ad recurrendum a notificatione legitimo procuratori facta decurrit.
2. Recurrens notitiam decisionis habuit, et quidem non a quocumque sed a suo Episcopo qui, auctoritate qua pollet, fidem facit de iis quae asserit. Sibi igitur et non aliis recurrens imputet exspirationem fatalium.
3. Non valet canonicam invocare aequitatem, quae quidem quandoque invocari potest ad temperandum rigorem verborum legis, et semper si casus ferat, numquam vero ad pessum faciendam iuris et legis stabilitatem. Termini autem statuuntur ad certitudinem iuris adipiscendam ne lites in infinitum protrahantur, quod summe interest et partibus litigantibus et societati.
Cf. etiam maximae decreti Congressus sub prot. n. 25250/94 CA.
1. Presso la Segnatura Apostolica il patrono funge anche da procuratore in forza dello stesso prescritto del diritto (cf. artt. 99, § 4 e 111 Norme Speciali). Pertanto il termine dei giorni utili per ricorrere decorre dall’avvenuta notificazione al legittimo procuratore.
2. Il ricorrente ha avuto conoscenza della decisione e pure non da uno qualsiasi ma dal suo vescovo che, per l’autorità di cui gode, fa fede di quanto asserisce. Pertanto il ricorrente imputi a se stesso e non ad altri che siano spirati i termini.
3. Non si può invocare l’equità canonica, che certamente a volte può essere invocata per temperare il rigore della lettera della legge, e sempre se il caso lo consente, ma mai per distruggere la stabilità del diritto e della legge. I termini poi sono stabiliti per ottenere la certezza del diritto affinché le liti non si protraggano all’infinito, ciò che interessa in forma massima sia alle parti in causa sia alla società.
Cf. anche le massime del decreto del Congresso prot. n. 25250/94 CA.

Auteur des arrêts (en latin) et de la traduction italienne : © G. Paolo Montini