Universidade Faculdade de Direito Canónico www.iuscangreg.itCIC1983CCEONormas extra-codicialesRespostas da Sé ApostólicaDireito particularDireito proprio / estatutosFontes históricasJurisprudênciaAcordos internacionaisPáginas internetLiteraturaPeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaMotores de pesquisaLinklistMapa do siteProfessoresProfessores bem conhecidos do século XX
Jurisprudência da Assinatura Apostólica em matéria de contencioso administrativo
 
 

Supremo Tribunal da Assinatura Apostólica
Decretum definitivum de 21.06.1997, Prot. N. 25250/94 CA


Autor Rev.dus X
Parte demandada Congregatio pro Clericis
Objeto Iurium
coram Davino
Conteúdo Reformandum non esse decretum in Congressu die 3 februarii 1997 latum, iuxta quod recursus exhibitus adversus decretum in Congressu die 15 maii 1995 latum considerari nequit.
Notas Cf. L’attività della Santa Sede 1997, pp. 938-939 (erratum: prot. n. 27338/96 CA); L’attività della Santa Sede 1998, pp. 884-885 (errata: dies [21.06.1998]; prot. n. 27338/96 CA)
Fontes 
?
Legenda
 
Cânones do Código de 1983
São assinalados nas fontes todos os cânones referidos na parte in iure e na parte in facto da decisão.
São assinalados em negrito os cânones que constituem o objecto principal da decisão ou sobre os quais a decisão enuncia um princípio de interpretação.
São assinalados em itálico os cânones do Código 1983 que:
- não são referidos no texto da decisão, mas dos quais essa trata;
- correspondem a cânones do Código 1917 de que a decisão, anterior a 1983, trata.

Outras fontes
São assinaladas todas as fontes que são mencionadas na parte in iure e na parte in facto da decisão.
Normae Speciales art. 99 § 4; art. 111
Máximas
1. Patronus coram Signatura Apostolica ex ipso iuris praescripto etiam munere procuratoris fungitur (cf. artt. 99, § 4 et 111 Normarum Specialium). Terminus igitur dierum utilium ad recurrendum a notificatione legitimo procuratori facta decurrit.
2. Recurrens notitiam decisionis habuit, et quidem non a quocumque sed a suo Episcopo qui, auctoritate qua pollet, fidem facit de iis quae asserit. Sibi igitur et non aliis recurrens imputet exspirationem fatalium.
3. Non valet canonicam invocare aequitatem, quae quidem quandoque invocari potest ad temperandum rigorem verborum legis, et semper si casus ferat, numquam vero ad pessum faciendam iuris et legis stabilitatem. Termini autem statuuntur ad certitudinem iuris adipiscendam ne lites in infinitum protrahantur, quod summe interest et partibus litigantibus et societati.
Cf. etiam maximae decreti Congressus sub prot. n. 25250/94 CA.
1. Presso la Segnatura Apostolica il patrono funge anche da procuratore in forza dello stesso prescritto del diritto (cf. artt. 99, § 4 e 111 Norme Speciali). Pertanto il termine dei giorni utili per ricorrere decorre dall’avvenuta notificazione al legittimo procuratore.
2. Il ricorrente ha avuto conoscenza della decisione e pure non da uno qualsiasi ma dal suo vescovo che, per l’autorità di cui gode, fa fede di quanto asserisce. Pertanto il ricorrente imputi a se stesso e non ad altri che siano spirati i termini.
3. Non si può invocare l’equità canonica, che certamente a volte può essere invocata per temperare il rigore della lettera della legge, e sempre se il caso lo consente, ma mai per distruggere la stabilità del diritto e della legge. I termini poi sono stabiliti per ottenere la certezza del diritto affinché le liti non si protraggano all’infinito, ciò che interessa in forma massima sia alle parti in causa sia alla società.
Cf. anche le massime del decreto del Congresso prot. n. 25250/94 CA.

Autor das máximas (em latim) e da tradução italiana: © G. Paolo Montini