Universität Kanonistische Fakultät www.iuscangreg.itCIC1983CCEONormen außerhalb der CodicesAntworten des Apostolischen StuhlsPartikularrechtEigenrecht / StatutenFrühere RechtsquellenRechtsprechungInternationale VerträgeWebsitesLiteraturPeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaSuchfunktionenLinklistSitemapLehrendeBekannte Professoren aus dem 20. Jh.
Rechtsprechung der Apostolischen Signatur über Verwaltungsstreitigkeiten
 
 

Oberster Gerichtshof der Apostolischen Signatur
Decretum definitivum vom 14.11.2007, Prot. N. 38415/06 CA


Kläger D.nus X
Belangte Partei Congregatio pro Clericis
Gegenstand Iurium
coram Mussinghoff
Fundstelle IE 21 (2009) 66-72; W.L. Daniel, Ministerium Iustitiae II, 645-661
Download
Übersetzungen angl.: W.L. Daniel, Ministerium Iustitiae II, 645-661
Inhalt De recursu adversus decretum reiectionis a Congressu latum. Recursus non admittitur ad disceptationem.
Rechtsquellen 
?
Legenda
 
Canones des CIC1983
Alle in den Entscheidungen (sowohl im Teil in iure als auch im Teil in facto) erwähnten Canones sind als Quellen angegeben.
In Fettschrift werden diejenigen Canones angezeigt, die den Hauptgegenstand der Entscheidung bilden oder zu denen die Entscheidung ein Auslegungsprinzip formuliert.
In Kursivschrift werden diejenigen Canones des CIC von 1983 angezeigt,
- die nicht im Text der Entscheidung genannt sind, mit denen sich die Entscheidung aber befasst;
- die denjeingen Canones des CIC1917 entsprechen, von denen die - vor 1983 gefällte - Entscheidung handelt.

Andere Quellen
Es werden alle Quellen angegeben, die im Text Entscheidung (in iure oder in facto) erwähnt sind.
CIC cann. 34 § 2; 50; 94 § 3; 135 § 2; 215; 299 §§ 1 e 3; 301 § 1; 381 § 1; 391 §§ 1-2; 394 § 1; 511-514; 511; 512 § 1; 536
PB art. 123 § 1;  
AA n. 26;  
CD n. 27;  
Instructio, Ecclesiae de mysterio, 15 augusti 1997 art. 5;  
Gemeinsame Synode der Bistümer der Bundesrepublik Deutschland in Würzburg, Beschluß: Verantwortung des ganzen Gottesvolkes für die Sendung der Kirche, 11 mai 1975, Anordnung art. 14.2
Leitsätze
1. Statuta non sunt actus admimstrativi singulares, tam cum potestate legislativa quam sine ea lati (in casu Episcopus normas pro consiliis pastoralibus paroecialibus et pro vicariatibus foraneis vi potestatis legislativae tulit [cf. can. 94, § 3]).
2. Consociationes, quae praescripto can. 301, § 1, privata conventione inita, constitui et gubernari possunt, confundi nequeunt cum consiliis, quibus christifideles voto consultivo partem habent in ipso regimine dioecesis eiusve partium (cf. cann. 511-514; 536), neque horum consiliorum propriam competentiam usurpare possunt.
3. Inter leges particulares et constitutiones, per Instructionem forma specifica approbatam Ecclesiae de mysterio abrogatas (cf. clausula finalis), recensentur leges particulares, quibus ordinationes Synodi Herbipolensis exsecutioni mandatae sunt itemque statuta, quae auctoritatem minuunt consiliorum pastoralium tam dioecesanorum quam paroecialium.
4. Can. 50 auditionem tantum praescribit «quantum fieri potest» et tantum relate ad eos «quorum iura laedi possint».
1. Gli statuti non sono atti amministrativi singolari, sia quelli dati in forza della potestà legislativa sia quelli dati senza (nel caso il Vescovo ha dato norme per i consigli pastorali parrocchiali e per i consigli dei vicariati foranei in forza della potestà legislativa [cf. can. 94, § 3]).
2. Le associazioni che, in forza di accordo privato (cf. can. 301, § 1), possono essere costituite e governate, non possono essere confuse con i consigli con i quali i fedeli con voto consultivo partecipano allo stesso governo della diocesi o di sue parti (cf. cann. 511-514; 536), né possono usurpare la competenza propria di quei consigli.
3. Tra le leggi particolari e le costituzioni, che sono state abrogate in forza della Istruzione approvata in forma specifica Ecclesiae de mysterio (cf. la clausola finale), vi sono le leggi particolari, con le quali le ordinanze del Sinodo di Würzburg sono state mandate ad esecuzione, e pure gli statuti, in quanto ledono l’autorità dei consigli pastorali sia diocesani sia parrocchiali.
4. Il can. 50 prescrive l’ascolto solo «per quanto possibile» e solo relativamente a coloro «i cui diritti possano essere lesi».
Kommentare J. Miñambres, «La configurazione giuridica dei consigli pastorali nelle diocesi tedesche», IE 21 (2009) 72-83

Autor der Leitsätze (auf Latein) und der italienischen Übersetzung: © G. Paolo Montini

Zitierfähiger Link zu dieser Seite: https://www.iuscangreg.it/stsa?id=46&lang=IT