Universität Kanonistische Fakultät www.iuscangreg.itCIC1983CCEONormen außerhalb der CodicesAntworten des Apostolischen StuhlsPartikularrechtEigenrecht / StatutenFrühere RechtsquellenRechtsprechungInternationale VerträgeWebsitesLiteraturPeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaSuchfunktionenLinklistSitemapLehrendeBekannte Professoren aus dem 20. Jh.
Rechtsprechung der Apostolischen Signatur über Verwaltungsstreitigkeiten
 
 

Oberster Gerichtshof der Apostolischen Signatur
Sententia definitiva vom 07.07.2023, Prot. N. 55701/21 CA


Kläger Rev.da X
Belangte Partei Congregatio pro Institutis vitae consecratae et Societatibus vitae apostolicae
Gegenstand Dimissionis
coram Hendriks
Inhalt Non constare de violatione legis in procedendo.
Constare de violatione legis in decernendo
Anmerkungen Cf. Attività della Segnatura Apostolica 2023 in https://www.vatican.va/content/dam/romancuria/segnatura-apostolica/statistiche/segnatura-apostolica-statistica_2023.pdf
Rechtsquellen 
?
Legenda
 
Canones des CIC1983
Alle in den Entscheidungen (sowohl im Teil in iure als auch im Teil in facto) erwähnten Canones sind als Quellen angegeben.
In Fettschrift werden diejenigen Canones angezeigt, die den Hauptgegenstand der Entscheidung bilden oder zu denen die Entscheidung ein Auslegungsprinzip formuliert.
In Kursivschrift werden diejenigen Canones des CIC von 1983 angezeigt,
- die nicht im Text der Entscheidung genannt sind, mit denen sich die Entscheidung aber befasst;
- die denjeingen Canones des CIC1917 entsprechen, von denen die - vor 1983 gefällte - Entscheidung handelt.

Andere Quellen
Es werden alle Quellen angegeben, die im Text Entscheidung (in iure oder in facto) erwähnt sind.
CIC cann. 50; 127; 166; 615; 692; 696 § 1; 697, n. 2; 699 § 1; 699 § 2; 700
Constitutio apostolica Vultum Dei quaerere art. 8 § 2
Leitsätze
1. Signatura Apostolica solum videt de recursu instituto, scilicet contra decretum dimissionis (in casu recurrens contendebat illegitimam submissionem monasterii praesidi foederationis, quam ceterum recurrens non impugnaverat).
2. In agro sistimus qui legis violationem transgreditur et Signaturam Apostolicam ad causae meritum diiudicandum perducit, quoties religiosus dimissus causas excusantes oboedientiam adducit (in casu morbus pandemus, nempe covid, ut causa excusans non agnitus est).
3. Consilio ad consensum ad normam can. 699, § 2 Superiori praestandum de dimissione sodalis ne quidem convocato, violatio legis in propatulo est, quae ad invalidam decisionem dimittendi sodalem perducit.
4. Incassum invocatur lex quaedam specialis vel dispensatio quae derogavisset praescripto idem consilium convocandi (in casu in rerum condicione morbi pandemi, nempe covid, non invenitur ratio cur normae recte non applicandae essent: numquam in procedura dimissionis disceptata est impossibilitas recte applicandi normas; ne quidem urgebat necessitas ad exitum proceduram dimissionis statim ducendi; nec ceterum morbus pandemus, nempe covid, habitus est utpote causa excusans sodalis inoboeditionem).
1. La Segnatura Apostolica giudica solo del ricorso istituito, ossia contro il decreto di dimissione (nel caso la ricorrente contestava che era stata illegittima la sottomissione del monastero alla preside della federazione, sottomissione che peraltro la ricorrente non aveva impugnato).
2. Siamo in un campo che va oltre la violazione della legge e conduce la Segnatura Apostolica a giudicare del merito della causa, tutte le volte che un religioso dimesso adduce cause scusanti alla disobbedienza (nel caso il morbo pandemico, ossia il covid, non è stato riconosciuto come causa scusante).
3. Se il consiglio per dare il consenso a norma del can. 699, § 2 al Superiore sulla dimissione di un religioso non è stato neppure convocato, la violazione della legge è in evidenza, e conduce alla invalida dimissione del sodale.
4. Invano è invocata una qualche legge speciale o una dispensa la quale avrebbe derogato al prescritto di convocare il medesimo consiglio (nel caso nella condizione del morbo pandemico, ossia il covid, non si trova la ragione per la quale le norme non si sarebbero dovute applicare correttamente: mai nella procedura di dimissione si è discussa l’impossibilità di applicare correttamente le norme; neppure c’era necessità urgente di condurre a termine subito la procedura di dimissione; né d’altronde il morbo pandemico, ossia il covid, è stato ritenuto quale causa scusante la disobbedienza del sodale).
 Französisch

Autor der Leitsätze (auf Latein) und der italienischen Übersetzung: © G. Paolo Montini

Zitierfähiger Link zu dieser Seite: https://www.iuscangreg.it/stsa?id=432&lang=IT