Universität Kanonistische Fakultät www.iuscangreg.itCIC1983CCEONormen außerhalb der CodicesAntworten des Apostolischen StuhlsPartikularrechtEigenrecht / StatutenFrühere RechtsquellenRechtsprechungInternationale VerträgeWebsitesLiteraturPeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaSuchfunktionenLinklistSitemapLehrendeBekannte Professoren aus dem 20. Jh.
Rechtsprechung der Apostolischen Signatur über Verwaltungsstreitigkeiten
 
 

Oberster Gerichtshof der Apostolischen Signatur
Sententia definitiva vom 13.04.2018, Prot. N. 52455/17 CA


Kläger Rev.ma Superiorissa generalis Instituti X
Belangte Partei Congregatio pro Institutis vitae consecratae et Societatibus vitae apostolicae
Gegenstand Revocationis dimissionis ab Instituto religioso.
coram Martínez Sistach
Fundstelle Ius communionis 12 (2024) 135-148.
Download
Übersetzungen hisp., Ius communionis 12 (2024) 135-148.
Inhalt Constare de violatione legis in decernendo.
Rechtsquellen 
?
Legenda
 
Canones des CIC1983
Alle in den Entscheidungen (sowohl im Teil in iure als auch im Teil in facto) erwähnten Canones sind als Quellen angegeben.
In Fettschrift werden diejenigen Canones angezeigt, die den Hauptgegenstand der Entscheidung bilden oder zu denen die Entscheidung ein Auslegungsprinzip formuliert.
In Kursivschrift werden diejenigen Canones des CIC von 1983 angezeigt,
- die nicht im Text der Entscheidung genannt sind, mit denen sich die Entscheidung aber befasst;
- die denjeingen Canones des CIC1917 entsprechen, von denen die - vor 1983 gefällte - Entscheidung handelt.

Andere Quellen
Es werden alle Quellen angegeben, die im Text Entscheidung (in iure oder in facto) erwähnt sind.
CIC cann. 601; 696 § 1; 697, n. 2; 700; 1739
Leitsätze
1. Circa actus administrativi rescissionem in recursu contentioso administrativo haec tenenda sunt: rescissio praesupponit actum administrativum validum; est actus constitutivus, non mere declarativus; causam supponit iustam, rationabilem, habita ratione adiunctorum casus et gravitatis laesionis.
2. Superior hierarchicus qui impugnatum actum administrativum rescindit (cf. can. 1739), legem violare censendus est si et quatenus rescissio causa nulla vel incongrua seu irrationabili vel nulla illegitimitate aut laesione illata nitatur (in casu nec causa congrua nec legis violatio nec laesio sodali recurrenti illata ad legitimam rescissionem concedendam apparet).
3. Plena facultas, quae datur, sese defendendi causa dimissionis dimetienda est, et in casu translationis, rationibus iisdem in praeceptis datis et libero accessu ad auctoritatem monitionis subscribentem. Cui facultati sese defendendi par habenda est altera monitio canonica, quae, quamquam explicite haud habuit illis facultatis mentionem, inclusit autem mentionem commercii epistolaris post priorem monitionem habiti, quod implicat idem commercium pergere posse, et si ceterum sodalis suum defensionis ius post monitionem facto exercuit, etiam in casu per petitionem exclaustrationis.
4. Nulla norma requirit subscriptionem notarii monitionibus apponendam.
1. In merito alla rescissione di un atto amministrativo nel ricorso contenzioso amministrativo si devono tenere presenti i seguenti punti: la rescissione presuppone un atto amministrativo valido; è un atto costitutivo, non meramente dichiarativo; suppone una causa giusta, ragionevole, tenuto conto delle circostanze del caso e della gravità della lesione.
2. Il Superiore gerarchico che rescinde un atto amministrativo impugnato (cf. can. 1739), si ritiene che violi la legge se e per quanto la rescissione non si fondi su nessuna causa o su una causa incongrua o irrazionale, o su nessuna illegittimità o lesione inferta (nel caso per la legittima concessione della rescissione non appare né una causa congrua né la violazione di una legge o una lesione inferta al sodale ricorrente).
3. La piena facoltà che si dà, di difendersi, deve essere commisurata alla causa della dimissione, nel caso del trasferimento, alle ragioni date nei medesimi precetti e al libero accesso all’autorità che sottoscrive le ammonizioni. È da ritenere adeguata a questa facoltà di difendersi la seconda ammonizione che, benché non abbia avuto l’esplicita menzione di quella facoltà, tuttavia incluse la menzione dello scambio di lettere avuto dopo la prima ammonizione, il che implica che lo stesso scambio può continuare, e che del resto il sodale di fatto esercitò il suo diritto di difesa dopo la ammonizione, anche nel caso attraverso la domanda di esclaustrazione.
4. Nessuna norma richiede che alle ammonizione debba essere apposta la firma del notaio.
 Französisch
Kommentare J.M. Cabezas Cañavate, «Comentario», Ius communionis 12 (2024) 149-171.

Autor der Leitsätze (auf Latein) und der italienischen Übersetzung: © G. Paolo Montini

Zitierfähiger Link zu dieser Seite: https://www.iuscangreg.it/stsa?id=409&lang=IT