Universität Kanonistische Fakultät www.iuscangreg.itCIC1983CCEONormen außerhalb der CodicesAntworten des Apostolischen StuhlsPartikularrechtEigenrecht / StatutenFrühere RechtsquellenRechtsprechungInternationale VerträgeWebsitesLiteraturPeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaSuchfunktionenLinklistSitemapLehrendeBekannte Professoren aus dem 20. Jh.
Rechtsprechung der Apostolischen Signatur über Verwaltungsstreitigkeiten
 
 

Oberster Gerichtshof der Apostolischen Signatur
Sententia definitiva vom 10.06.2022, Prot. N. 54054/18 CA


Kläger D.nus X
Belangte Partei Congregatio pro Clericis
Gegenstand Suppressionis paroeciae X
coram Versaldi
Inhalt Constare de violatione legis in procedendo.
Anmerkungen Cf. Attività della Segnatura Apostolica 2022 in https://www.vatican.va/content/dam/romancuria/segnatura-apostolica/statistiche/segnatura-apostolica-statistica_2022.pdf
Rechtsquellen 
?
Legenda
 
Canones des CIC1983
Alle in den Entscheidungen (sowohl im Teil in iure als auch im Teil in facto) erwähnten Canones sind als Quellen angegeben.
In Fettschrift werden diejenigen Canones angezeigt, die den Hauptgegenstand der Entscheidung bilden oder zu denen die Entscheidung ein Auslegungsprinzip formuliert.
In Kursivschrift werden diejenigen Canones des CIC von 1983 angezeigt,
- die nicht im Text der Entscheidung genannt sind, mit denen sich die Entscheidung aber befasst;
- die denjeingen Canones des CIC1917 entsprechen, von denen die - vor 1983 gefällte - Entscheidung handelt.

Andere Quellen
Es werden alle Quellen angegeben, die im Text Entscheidung (in iure oder in facto) erwähnt sind.
CIC cann. 50; 201 § 2; 1734; 1737 § 2
Leitsätze
1. Suspensio exsecutionis, quam ad instantiam remonstrantis Episcopus decreverit ad praescriptum can. 50 observandum, mere formalis scilicet inutilis consideranda haud est, adeo ut tantum suspensione exspirata habendum est decretum quo Episcopus remonstrationi respondet, ad recursum hierarchicum proponendum quod attinet (in casu compentens Curiae Romanae Dicasterium nullius fecit suspensionis tempus atque terminum ad recursum hierarchicum legitime proponendum a die decretae suspensionis supputavit).
2. Secundum communem Signaturae Apostolicae iurisprudentiam, recurrenti ex parte Auctoritatis ecclesiasticae in errorem inducto tempus non currit (cf. can. 201, § 2): error enim ab Auctoritate ecclesiastica in recurrentem inductus ignorantiae, de qua in praefato canone, aequatur (in casu Episcopus, decretum suppressionis confirmans, praescriptum can. 1737, § 2 indicavit quoad terminum recursus et Auctoritatem ad quam).
1. La sospensione dell’esecuzione che il vescovo, su istanza di chi ha presentato la rimostranza, abbia deciso al fine di osservare il prescritto del can. 50, non può essere considerata meramente formale ossia inutile; in tal guisa solo una volta che sia spirata la sospensione si deve considerare, ai fini della proposizione del ricorso gerarchico, il decreto con il quale il vescovo risponda alla rimostranza (nel caso il competente Dicastero della Curia Romana non ha tenuto conto del periodo della sospensione e ha computato il termine per proporre legittimo ricorso gerarchico dal giorno nel quale era stata decisa la sospensione).
2. Secondo la comune giurisprudenza della Segnatura Apostolica, il tempo non corre (cf. can. 201, § 2) per il ricorrente indotto in errore dalla Autorità ecclesiastica: l’errore, infatti, indotto nel ricorrente dall’Autorità ecclesiastica si equipara all’ignoranza di cui nel menzionato canone (nel caso il vescovo, confermando il decreto di soppressione, ha indicato il prescritto del can. 1737, § 2 quanto al termine per ricorrere e all’Autorità destinataria).
 Französisch

Autor der Leitsätze (auf Latein) und der italienischen Übersetzung: © G. Paolo Montini

Zitierfähiger Link zu dieser Seite: https://www.iuscangreg.it/stsa?id=404&lang=IT