University Faculty
of Canon Law
www.iuscangreg.itCIC1983CCEONorms outside the two CodesResponses of the Apostolic SeeParticular LawProper law / statutesSources of past lawJurisprudenceInternational TreatiesWebsitesLiteraturePeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaSearch enginesLinklistSitemapProfessorsFamous professors from the 20th century
Jurisprudence of the Apostolic Signatura in contentious-administrative cases
 
 

Supreme Tribunal of the Apostolic Signatura
Sententia definitiva of 14.12.2021, Prot. N. 55184/20 CA


Petitioner Exc.mus Archiepiscopus X et Exc.mus Archiepiscopus Y
Respondent Congregatio pro Clericis
Object Incardinationis
coram Mamberti
Content Constare de violatione legis in decernendo.
Mens est ut utraque archidioecesis de hac sententia notitias paret easque publici iuris faciat in ephemeridibus archidioecesis eiusque situ interretiali.
Notes Cf. Attività della Segnatura Apostolica 2021 in https://www.vatican.va/content/dam/romancuria/segnatura-apostolica/statistiche/segnatura-apostolica-statistica_2021.pdf
Sources 
?
Legenda
 
Canons of the Code 1983
All the canons that are found in the in iure and in the in facto part of the decisions are reported in the sources.
The canons that constitute the main object of the decision or on which the decision sets out a principle of interpretation are reported in bold.
The canons of the 1983 Code are shown in italics:
- if they do not appear in the text of the decision but if the decision deals with them;
- if they correspond to canons of the 1917 Code, of which the decision (prior to 1983) deals.

Other sources
All the sources that are found in the in iure and in the in facto part of the decisions are reported.
CIC cann. 63 § 1; 128; 267; 268 § 1; 270; 271; 283
Lex propria Supremi Signaturae Apostolicae Tribunalis Art. 90
Legal Summary
1. Excardinatio et incardinatio ipso iure ad normam can. 268, § 1, translationem legitimam clerici a dioecesi incardinationis ad dioecesim degentiae requirunt. Ad quam probationem consideratio can. 271 omittenda non est; nam, etiamsi canon 268, § 1 exercitium ministerii pastoralis in dioecesi ad quam non requirit, exercitium ministerii in alia dioecesi tantum legitimum est de consensu utriusque Episcopi dioecesani.
2. Licentia ad permanentiam in alia dioecesi iustam causam requirit. Non agitur in casu de causis privatis, exempli gratia, causa vacationum, curationis propriae salutis, assistentiae parentum provectae aetatis, peregrinationis vel rationis ministerii, videlicet ob legitimam assumptionem officii ecclesiastici.
3. Concessio licentiae expositionem veri supponit. Quaecumque licentia in casu expositionis falsi invalida est (cf. can. 63, § l).
4. Licentia tantum rationabiliter praesumi potest, si in alia decisione Ordinarii implicite contenta sit (in casu non apparet quomodo recurrens, quippe qui petiit licentiam ad exercitia spiritualia alibi peragenda, bona fide licentiam per quindecim annos in alia dioecesi degendi ad ministerium sacerdotale exercendum, immo, ad officium parochi assumendum praesumere potuerit).
5. Praescriptum can. 283 tantum absentias temporaneas a dioecesi incardinationis respicit, minime autem transmigrationem ad tempus indeterminatum vel pro semper.
6. Ad refectionem damnorum quod attinet, utraque dioecesis de sententia notitias paret easque publici iuris faciat in ephemeridibus dioecesis eiusque situ interretiali.
1. L’escardinazione e l’incardinazione automatica a norma del can. 268, § 1, richiedono il trasferimento legittimo del chierico dalla diocesi di incardinazione alla diocesi di dimora. Al fine di questa prova non si deve omettere di considerare il can. 271; infatti, anche se il can. 268, § 1 non richiede l’esercizio del ministerio pastorale nella diocesi ad quam, l’esercizio del ministerio nell’altra diocesi è legittimo solo con il consenso di entrambi i vescovi diocesani.
2. La licenza a permanere in un’altra diocesi richiede una giusta causa. Non si tratta nel caso di cause private, come, per esempio, vacanze, cure sanitarie, assistenza di genitori anziani, pellegrinaggi o ministero, ossia per assumere legittimamente un ufficio ecclesiastico.
3. La concessione di una licenza suppone che si esponga la verità. Qualunque licenza è invalida se si espone il falso (cf. can. 63, § l).
4. Una licenza si può ragionevolmente presumere soltanto se sia contenuta implicitamente in un’altra decisione dell’Ordinario (nel caso non appare come il ricorrente, che chiese la licenza di fare altrove gli esercizi spirituali, abbia potuto in buona fede presumere la licenzia di abitare per quindici anni in un’altra diocesi per esercitarvi il ministero sacerdotale, anzi per assumere l’ufficio di parroco).
5. Il prescritto del can. 283 concerne solo assenze temporanee dalla diocesi di incardinazione, non invece trasferimenti a tempo indeterminato o per sempre.
6. Per quanto attiene alla riparazione dei danni, entrambe le diocesi preparino un’informazione della sentenza e la pubblichino sui notiziari diocesani e sui rispettivi siti internet.
 French

Author of the legal summary (in Latin) and of the Italian version: © G. Paolo Montini