Universität Kanonistische Fakultät www.iuscangreg.itCIC1983CCEONormen außerhalb der CodicesAntworten des Apostolischen StuhlsPartikularrechtEigenrecht / StatutenFrühere RechtsquellenRechtsprechungInternationale VerträgeWebsitesLiteraturPeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaSuchfunktionenLinklistSitemapLehrendeBekannte Professoren aus dem 20. Jh.
Rechtsprechung der Apostolischen Signatur über Verwaltungsstreitigkeiten
 
 

Oberster Gerichtshof der Apostolischen Signatur
Sententia definitiva vom 12.03.2021, Prot. N. 54192/19 CA


Kläger Rev.da X
Belangte Partei Congregatio pro Institutis vitae consecratae et Societatibus vitae apostolicae
Gegenstand Dimissionis
coram Iannone
Inhalt Constare de violatione legis in decernendo.
Anmerkungen Cf. Attività della Segnatura Apostolica 2021 in https://www.vatican.va/content/dam/romancuria/segnatura-apostolica/statistiche/segnatura-apostolica-statistica_2021.pdf
Rechtsquellen 
?
Legenda
 
Canones des CIC1983
Alle in den Entscheidungen (sowohl im Teil in iure als auch im Teil in facto) erwähnten Canones sind als Quellen angegeben.
In Fettschrift werden diejenigen Canones angezeigt, die den Hauptgegenstand der Entscheidung bilden oder zu denen die Entscheidung ein Auslegungsprinzip formuliert.
In Kursivschrift werden diejenigen Canones des CIC von 1983 angezeigt,
- die nicht im Text der Entscheidung genannt sind, mit denen sich die Entscheidung aber befasst;
- die denjeingen Canones des CIC1917 entsprechen, von denen die - vor 1983 gefällte - Entscheidung handelt.

Andere Quellen
Es werden alle Quellen angegeben, die im Text Entscheidung (in iure oder in facto) erwähnt sind.
CIC cann. 601; 605; 618; 695; 696 § 1; 1321 § 1
Lex propria Supremi Tribunalis Signaturae apostolicae Art. 74 § 2;  
Ordinatio generalis Romanae Curiae Art. 135 § 1
Leitsätze
1. Competens Curiae Romanae Dicasterium, quippe quod petitionem novae audientiae reiciat suam simpliciter decisionem confirmans vel se nihil addere velle statuens vel terminum peremptorium elapsum declarans, terminos ad recurrendum non reaperit. Si econtra idem Dicasterium examine detegit petitionem nihil novum continere, quod utpote brevissimum, sed novum argumentum considerari potest, termini ad recurrendum reaperiuntur.
2. Nulla exstat lex universalis vel iuris proprii praescriptum, quae praecepta ope cursus publici – cursu electronico excluso – transmittenda praescribat (in casu recurrens praecepta eidem notificata regulariter recepit nec de earum authenticitate umquam dubitavit; quin immo et ipsa cursu eletronico respondit).
3. Dimissionis causae sint graves, in se vel ob circumstantias, externae, etiamsi haud necessarie publicae vel notoriae, imputabiles et iuridice comprobatae. Agitur in substantia de requisitis in can. 1321, § 1 circa imputabilitatem delicti statutis, quamquam dimissio de qua in can. 696, § l, naturam poenalem haudquaquam prae se fert, quam ob rem ne sermo quidem haberi potest de praescriptione (ad rem refertur decretum Congressus diei 9 maii 2019, prot. n. 53179/17 CA, n. 5).
4. Confusio quaedam in redactione trium praeceptorum relate ad futuram destinationem irrepta, dimissionis legitimitatem non inficit dummodo assignatio definitiva clare pateat.
5. Examen condicionis salutis, quae grave incommodum ad praecepto oboediendum constituit, solummodo ad tempus praeceptorum oboedientiae et monitionum canonicarum pertinet, quorum inobservantia dein ad decretum dimissionis conduxit.
6. Iter ab Australia ad Hispaniam in aëronavi tempore praecepti et monitionum grave incommodum constituebat cum periculo, documentis medicis comprobato, pro sodalis vita vel saltem eius statu salutis.
1. Il competente Dicastero della Curia Romana, che rigetti la domanda di nuovo esame confermando semplicemente la sua decisione oppure stabilendo di non voler aggiungere nulla o dichiarando il termine perentorio scaduto, non riapre i termini per ricorrere. Se invece lo stesso Dicastero rileva dall’esame che la domanda non contiene niente di nuovo, il che si può considerare come un brevissimo, ma nuovo argomento, i termini per ricorrere si riaprono.
2. Non vi è nessuna legge universale o prescritto del diritto proprio che prescriva che i precetti debbano essere trasmessi via posta – esclusa la posta elettronica – (nel caso la ricorrente ricevette regolarmente i precetti notificati alla medesima né mai dubitò della loro autenticità; anzi lei stessa rispose con posta elettronica).
3. Le cause di dimissione siano gravi, in se stesse o per le circostanze, esterne, anche se non necessariamente pubbliche o notorie, imputabili e giuridicamente comprovate. Si tratta in sostanza dei requisti stabiliti nel can. 1321, § 1 per l’imputabilità di un delitto, benché la dimissione di cui al can. 696, § l, non comporti assolutamente natura penale, per cui non si può neppure parlare di prescrizione (si fa riferimento al decreto del Congresso del 9 maggio 2019, prot. n. 53179/17 CA, n. 5).
4. Una certa confusione insinuatasi nella redazione dei tre precetti in relazione alla futura destinazione non vizia la legittimità della dimissione purché la destinazione definitiva sia chiaramente nota.
5. L’esame della condizione di salute, che costituisce grave incomodo ad obbedire al precetto, riguarda solo il tempo dei precetti di obbedienza e delle ammonizioni canoniche, la cui inosservanza condusse poi al decreto di dimissione.
6. Il viaggio in aereo dall’Australia alla Spagna al momento del precetto e delle ammonizioni costituiva un grave incomodo con pericolo per la vita della sodale o almeno per il suo stato di salute, come comprovato da documenti medici.
 Französisch

Autor der Leitsätze (auf Latein) und der italienischen Übersetzung: © G. Paolo Montini

Zitierfähiger Link zu dieser Seite: https://www.iuscangreg.it/stsa?id=392&lang=IT