Universität Kanonistische Fakultät www.iuscangreg.itCIC1983CCEONormen außerhalb der CodicesAntworten des Apostolischen StuhlsPartikularrechtEigenrecht / StatutenFrühere RechtsquellenRechtsprechungInternationale VerträgeWebsitesLiteraturPeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaSuchfunktionenLinklistSitemapLehrendeBekannte Professoren aus dem 20. Jh.
Rechtsprechung der Apostolischen Signatur über Verwaltungsstreitigkeiten
 
 

Oberster Gerichtshof der Apostolischen Signatur
Sententia definitiva vom 25.06.2020, Prot. N. 52263/16 CA


Kläger D.nus X
Belangte Partei Congregatio pro Clericis
Gegenstand Reductionis ecclesiae X in usum profanum
coram Sandri
Inhalt Non constare de violatione legis in procedendo vel in decernendo.
Anmerkungen Cf. Attività della Segnatura Apostolica 2020 in https://www.vatican.va/content/dam/romancuria/segnatura-apostolica/statistiche/segnatura-apostolica-statistica_2020.pdf
Rechtsquellen 
?
Legenda
 
Canones des CIC1983
Alle in den Entscheidungen (sowohl im Teil in iure als auch im Teil in facto) erwähnten Canones sind als Quellen angegeben.
In Fettschrift werden diejenigen Canones angezeigt, die den Hauptgegenstand der Entscheidung bilden oder zu denen die Entscheidung ein Auslegungsprinzip formuliert.
In Kursivschrift werden diejenigen Canones des CIC von 1983 angezeigt,
- die nicht im Text der Entscheidung genannt sind, mit denen sich die Entscheidung aber befasst;
- die denjeingen Canones des CIC1917 entsprechen, von denen die - vor 1983 gefällte - Entscheidung handelt.

Andere Quellen
Es werden alle Quellen angegeben, die im Text Entscheidung (in iure oder in facto) erwähnt sind.
CIC cann. 1222 § 1; 1222 § 2; 1526 § 1
Leitsätze
1. Etiam in recursu contentioso administrativo viget lex processualis: «Onus probandi incumbit ei qui asserit» (can. 1526, § l), nisi iam palam appareat legem violatam esse (in casu non probatur excessus discretionalitatis circa gravem causam ex parte Episcopi).
2. Non agitur de iudicio utrum ecclesia «nullo modo ad cultum divinum adhiberi queat et possibilitas non detur eam reficiendi» (can. 1222, § 1), sed potius utrum «aliae graves causae suadeant ut ... ecclesia ad divinum cultum amplius non adhibeatur» (can. 1222, § 2). Utique non agitur de absoluta impossibilitate onus conservationis sustinendi. Perpendenda tamen non est mera possibilitas physica et oeconomica conservationis, a recurrentibus utique promissa (in casu etiam ceterae expensae ordinariae vitae paroecialis perpendendae sunt, habita ratione reditus membrorum paroeciae et exspectationum circa futuras mutationes demographicas et oeconomicas).
3. Episcopus et dein competens Curiae Romanae Dicasterium non violaverunt legem, quia causa oeconomica gravis facta est in circumstantiis concretis loci (in casu circumstantiae quaedam, exempli gratia, adducuntur, inter quas imminutio fidelium, qui in vita ecclesiali intersunt et conceptum sat dubium circa dioecesim et eius actionem pastoralem a recurrentibus patefactam).
1. Anche nel ricorso contenzioso amministrativo vige la legge processuale: «L’onere della prova cade su chi asserisce» (can. 1526, § l), a meno che appaia già con evidenza che la legge è stata violata (nel caso non è provato un eccesso di discrezionalità circa la grave causa da parte del vescovo).
2. Non si tratta di giudicare se la chiesa «non possa in alcun modo essere usata per il culto divino e non si dia la possibilità di restaurarla» (can. 1222, § 1), ma piuttosto se «altre gravi cause suggeriscano che ... la chiesa non sia più usata per il culto divino» (can. 1222, § 2). Certo non si tratta della impossibilità assoluta di sostenere l’onere della conservazione. Non si deve tuttavia valutare la mera possibilità fisica e economica della conservazione che i ricorrenti certo hanno promesso (nel caso devono essere prese in considerazione anche le altre spese della vita ordinaria della parrocchia, secondo il reddito dei membri della parrocchia e le aspettative dei futuri cambiamenti demografici ed economici).
3. Il vescovo e poi il competente Dicastero della Curia Romana non hanno violato la legge perché la causa economica è divenuta grave nelle concrete circostanze locali (nel caso si adducano alcune circostanze tra le quali per esempio, la diminuzione dei fedeli praticanti e l’opinione assai discutibile sulla diocesi e la sua attività pastorale manifestata dai ricorrenti).
 Französisch

Autor der Leitsätze (auf Latein) und der italienischen Übersetzung: © G. Paolo Montini

Zitierfähiger Link zu dieser Seite: https://www.iuscangreg.it/stsa?id=390&lang=IT