Universität Kanonistische Fakultät www.iuscangreg.itCIC1983CCEONormen außerhalb der CodicesAntworten des Apostolischen StuhlsPartikularrechtEigenrecht / StatutenFrühere RechtsquellenRechtsprechungInternationale VerträgeWebsitesLiteraturPeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaSuchfunktionenLinklistSitemapLehrendeBekannte Professoren aus dem 20. Jh.
Rechtsprechung der Apostolischen Signatur über Verwaltungsstreitigkeiten
 
 

Oberster Gerichtshof der Apostolischen Signatur
Sententia definitiva vom 17.03.2020, Prot. N. 52835/17 CA


Kläger Rev.dus X
Belangte Partei Congregatio pro Institutis vitae consecratae et Societatibus vitae apostolicae
Gegenstand Dimissionis
coram Sandri
Fundstelle Periodica 113 (2024) 144-160; 163
Download
Übersetzungen it.: Periodica 113 (2024) 145-162
Inhalt Non constare de violatione legis in procedendo vel in decernendo.
Rechtsquellen 
?
Legenda
 
Canones des CIC1983
Alle in den Entscheidungen (sowohl im Teil in iure als auch im Teil in facto) erwähnten Canones sind als Quellen angegeben.
In Fettschrift werden diejenigen Canones angezeigt, die den Hauptgegenstand der Entscheidung bilden oder zu denen die Entscheidung ein Auslegungsprinzip formuliert.
In Kursivschrift werden diejenigen Canones des CIC von 1983 angezeigt,
- die nicht im Text der Entscheidung genannt sind, mit denen sich die Entscheidung aber befasst;
- die denjeingen Canones des CIC1917 entsprechen, von denen die - vor 1983 gefällte - Entscheidung handelt.

Andere Quellen
Es werden alle Quellen angegeben, die im Text Entscheidung (in iure oder in facto) erwähnt sind.
CIC cann. 695 § 1; 695 § 2; 746; 1093; 1550 § 2, n. 1; 1598 § 1
Pius XII, Allocutio ad Rotam Romanam diei 1 octobris 1942
Leitsätze
1. Nulla praevia requiritur monitio ad legitimam proceduram dimissionis ad normam can. 695 adhibendam.
2. Iure praesumitur actus legitimitas: onus proinde actus impugnati illegitimitatem certitudine morali probandi recurrenti dumtaxat incumbit.
3. Praescriptum can. 695 § 2 haud cavet de probationibus publicandis vel de actis inspiciendis. Modus probationes significandi congruere debet agnitae facultati sodali sese defendendi datae (in casu refertir decretum diei 21 novembris 2017, prot. n. 53062/18 CA iuxta quod «probationum significatio de qua in can. 695 intellegenda est iuxta propriam uniusquisque accusationis naturam; concubinatus namque notorius esse potest [cf., exempli causa atque saltem ex analogia, can. 1093] ac proinde prae oculis in casu habendum est pernotum brocardum “manifesta seu notoria haud indigent probatione”»).
4. Certitudo morali vel ex uno testimonio scripto attingi potest, una cum attestationibus, considerato quod falsitas ex parte testium coram Domino deponentium haudquaquam verisimilis habenda sit (in casu refertur allocutio Pii XII Rotae Romanae die 1 octobris 1942 habita, quippe quae varios gradus admittit, sed satis est ut habeatur, ita ut per se altior eius gradus requirendus non sit).
5. Haud constat dimissionis illegitimitas ob infensum accusatorum animum contra recurrentem, si praeterea compositio et auctoritas Commissionis tales erant ut eiusdem Commissionis opera irrationabilem influxum subire non posset, et insuper una auctoritas in procedura dimissionis est haud esset Commissio sed Superior generalis cum suo consilio.
6. Experientia Signaturae Apostolicae docet quam numerosae attestationes bonorum morum vel bonae indolis ad instantiam partis obtineri possint, quarum numerus dispar est earum germano ponderi.
1. Per la legittimità della procedura di dimissione prevista dal can. 695 non è richiesta alcuna ammonizione previa.
2. Per diritto si presume la legittimità dell’atto: è quindi onere che incombe esclusivamente sul ricorrente provare con certezza morale l’illegittimità dell’atto impugnato.
3. Il can. 695 §2 non prevede che le prove siano pubblicate né che si possano esaminare gli atti. Il modo di rendere note le prove deve essere coerente con la riconosciuta facoltà data al sodale da dimettere di difendersi (nel caso si riferisce un decreto del 21 novembre 2017, prot. n. 53062/18 CA secondo il quale «la notificazione delle prove prevista nel can. 695 deve essere intesa secondo la natura di ciascuna accusa; il concubinato, appunto, può essere notorio [cf., per esempio e almeno per analogia, can. 1093] e perciò si deve tener conto del notissimo brocardo “ciò che è manifesto o notorio non abbisogna di prova”»).
4. La certezza morale si può attingere anche da un’unica testimonianza scritta che, con altre attestazioni, non consenta di considerare verosimile che sia attestato il falso da parte di testi che depongono di fronte a Dio (nel caso si riferisce l’allocuzione di Pio XII alla Rota Romana del 1° ottobre 1942 che ammette vari gradi di certezza morale, così da non doverne richiedere un grado più alto).
5. Non consta dell’illegittimità della dimissione per animosità degli accusatori contro il ricorrente se – tra l’altro – la commissione inquirente era di tale levatura da non potere subire alcun influsso e, inoltre, l’autorità che procede alla dimissione è diversa, ossia il moderatore supremo con il suo consiglio.
6. L’esperienza della Segnatura Apostolica insegna che su domanda dell’interessato molte attestazioni di buoni costumi o di buon carattere si possono ottenere, il cui numero è inversamente proporzionale al loro valore.
 Französisch
Kommentare G.P. Montini, «La dimissione da una società di vita apostolica per concubinato (can. 695)», Periodica 113 (2024) 164-190.

Autor der Leitsätze (auf Latein) und der italienischen Übersetzung: © G. Paolo Montini

Zitierfähiger Link zu dieser Seite: https://www.iuscangreg.it/stsa?id=386&lang=IT