Universidad Facultad de Derecho Canónico www.iuscangreg.itCIC1983CCEONormas extra-codicialesRespuestas de la Sede ApostólicaDerecho particularDerecho propio / estatutosFuentes históricas del derecho canónicoJurisprudenciaAcuerdos internacionalesSitios webLiteraturaPeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaMotores de búsquedaLinklistSitemapDocentesConocidos profesores del siglo XX
Jurisprudencia de la Signatura Apostólica en materia contencioso-administrativa
 
 

Tribunal Supremo de la Signatura Apostólica
Decretum Congressus del 28.05.2013, Prot. N. 46790/12 CA


Actor D.nus Y et alii
Demandado Congregatio pro Clericis
Objeto Reductionis in usum profanum ecclesiae X
Publicación J 79 (2023) 507-519
Download
Traducciones angl., J 79 (2023) 507-519
Contenido Recursum ad disceptationem admittendum non esse.
Fuentes 
?
Legenda
 
Cánones del Código de 1983
Todos los cánones que pueden leerse en la parte in iure o en la parte in facto de las decisiones se indican en las fuentes.
Los cánones que son el objeto principal de la decisión o sobre los que la decisión establece un principio de interpretación se muestran en negrita.
Aparecen en cursiva los cánones del Código de 1983:
- que no aparecen en el texto de la decisión, pero que son tratados en la decisión;
- que corresponden a los cánones del Código de 1917, de los que trata la decisión (tomada anterior a 1983).

Otras fuentes
Se informa de todas las fuentes que pueden leerse en la parte in iure y en la parte in facto de las decisiones.
CIC cann. 50; 1222 § 2; 1254 § 2
Máximas
1. Gravitas causarum fundamentum obiectivum habere debet, sed ipsa gravitas aestimanda est attentis circumstantiis concretis in casu habitis (in casu ad rem adducuntur decisiones diei 4 maii 1996, prot. n. 24388/93 CA, diei 8 novembris 1997, prot. n. 25322/94 CA, diei 18 ianuarii 1997, prot. n. 25530/95 CA, diei 21 maii 2011, prot. n. 43378/09 CA et prot. n. 41719/08 CA).
2. Ad causam gravem de qua in can. 1222, § 2, quod attinet, ratio habenda est dioecesis, quae sola onus gerit conservandi, reparandi et renovandi ecclesiam et adhuc in circumstantiis difficillimis versatur, ita ut, severis rationibus ad expensas reducendas iam adhibitis, nihilosecius mediis sufficientibus non fruitur ad fines Ecclesiae proprios assequendos, praecipue cultum divinum ordinandum, honestam cleri aliorumque ministrorum sustentationem procurandam, opera sacri apostolatus et caritatis, praesertim erga egenos, exercenda (cf. can. 1254, § 2).
3. Quoad assertam violationem legis in decernendo ob damnum animarum e reductione
ecclesiae in usum profanum provocandum (cf. can. 1222, § 2), iuxta Signaturae Apostolicae iurisprudentiam reductio alicuius ecclesiae pro recurrentibus fons esse potest quorundam incommodorum seu difficultatum, v. gr. ob longius iter faciendum, ob deficientem organizationem vel haud prosperam curam pastoralem, sed huiusmodi interesse, etsi reale, non apparet in lege ita fundatum ut legitimet verum recursum (in casu refertur ad decretum definitivum diei 21 novembris 1987, prot. n. 17447/85 CA).
Cf. etiam maximae prot. n. 46790/12 CA.
1. La gravità delle cause deve avere un fondamento oggettivo, ma la stessa gravità si deve valutare in base alle circostanze concrete che si hanno nel caso (nel caso sono addotte al riguardo le decisioni del 4 maggio 1996, prot. n. 24388/93 CA, dell’8 novembre 1997, prot. n. 25322/94 CA, del 18 gennaio 1997, prot. n. 25530/95 CA, del 21 maggio 2011, prot. n. 43378/09 CA e prot. n. 41719/08 CA).
2. Per quanto attiene alla causa grave di cui al can. 1222, § 2, si deve tener conto della diocesi che da sola porta la responsabilità della conservazione, riparazione e restauro della chiesa e tuttora si trova in condizioni difficilissime, così che, anche dopo aver messo in atto misure rigorose per contenere le spese, tuttavia non gode di mezzi sufficienti per conseguire i fini propri della Chiesa, soprattutto ordinare il culto divino, provvedere ad un onesto sostentamento del clero e degli altri ministri, esercitare opere di apostolato e di carità, specialmente verso i poveri (cf. can. 1254, § 2).
3. Quanto all’asserita violazione della legge in decernendo per il danno delle anime che dovrebbe derivare dalla riduzione ad uso profano della chiesa (cf. can. 1222, § 2), secondo la giurisprudenza della Segnatura Apostolica da riduzione di una chiesa può essere causa di alcune scomodità e difficoltà per i ricorrenti, come, per esempio, un percorso più lungo da compiere, una minore organizzazione o una cura pastorale meno ricca, ma questo interesse, benché reale, non appare così fondato nella legge da legittimare un vero ricorso (nel caso ci si riferisce al decreto definitivo del 21 novembre 1987, prot. n. 17447/85 CA).
Cf. anche massime prot. n. 46790/12 CA.
 francés
Comentos W.L. Daniel, «Commentary on a Contentious-Administrative Recourse concerning Reduction of a Church to Profane, Non-Sordid Use (Prot. n. 46790/12 CA)», J 79 (2023) 534-542

Autor de las máximas (en latín) y de la versión italiana: © G. Paolo Montini