Universität Kanonistische Fakultät www.iuscangreg.itCIC1983CCEONormen außerhalb der CodicesAntworten des Apostolischen StuhlsPartikularrechtEigenrecht / StatutenFrühere RechtsquellenRechtsprechungInternationale VerträgeWebsitesLiteraturPeriodica de re canonicaBibliografia canonisticaSuchfunktionenLinklistSitemapLehrendeBekannte Professoren aus dem 20. Jh.
Rechtsprechung der Apostolischen Signatur über Verwaltungsstreitigkeiten
 
 

Oberster Gerichtshof der Apostolischen Signatur
Decretum Congressus vom 28.05.2013, Prot. N. 46790/12 CA


Kläger D.nus Y et alii
Belangte Partei Congregatio pro Clericis
Gegenstand Reductionis in usum profanum ecclesiae X
Fundstelle J 79 (2023) 507-519
Download
Übersetzungen angl., J 79 (2023) 507-519
Inhalt Recursum ad disceptationem admittendum non esse.
Rechtsquellen 
?
Legenda
 
Canones des CIC1983
Alle in den Entscheidungen (sowohl im Teil in iure als auch im Teil in facto) erwähnten Canones sind als Quellen angegeben.
In Fettschrift werden diejenigen Canones angezeigt, die den Hauptgegenstand der Entscheidung bilden oder zu denen die Entscheidung ein Auslegungsprinzip formuliert.
In Kursivschrift werden diejenigen Canones des CIC von 1983 angezeigt,
- die nicht im Text der Entscheidung genannt sind, mit denen sich die Entscheidung aber befasst;
- die denjeingen Canones des CIC1917 entsprechen, von denen die - vor 1983 gefällte - Entscheidung handelt.

Andere Quellen
Es werden alle Quellen angegeben, die im Text Entscheidung (in iure oder in facto) erwähnt sind.
CIC cann. 50; 1222 § 2; 1254 § 2
Leitsätze
1. Gravitas causarum fundamentum obiectivum habere debet, sed ipsa gravitas aestimanda est attentis circumstantiis concretis in casu habitis (in casu ad rem adducuntur decisiones diei 4 maii 1996, prot. n. 24388/93 CA, diei 8 novembris 1997, prot. n. 25322/94 CA, diei 18 ianuarii 1997, prot. n. 25530/95 CA, diei 21 maii 2011, prot. n. 43378/09 CA et prot. n. 41719/08 CA).
2. Ad causam gravem de qua in can. 1222, § 2, quod attinet, ratio habenda est dioecesis, quae sola onus gerit conservandi, reparandi et renovandi ecclesiam et adhuc in circumstantiis difficillimis versatur, ita ut, severis rationibus ad expensas reducendas iam adhibitis, nihilosecius mediis sufficientibus non fruitur ad fines Ecclesiae proprios assequendos, praecipue cultum divinum ordinandum, honestam cleri aliorumque ministrorum sustentationem procurandam, opera sacri apostolatus et caritatis, praesertim erga egenos, exercenda (cf. can. 1254, § 2).
3. Quoad assertam violationem legis in decernendo ob damnum animarum e reductione
ecclesiae in usum profanum provocandum (cf. can. 1222, § 2), iuxta Signaturae Apostolicae iurisprudentiam reductio alicuius ecclesiae pro recurrentibus fons esse potest quorundam incommodorum seu difficultatum, v. gr. ob longius iter faciendum, ob deficientem organizationem vel haud prosperam curam pastoralem, sed huiusmodi interesse, etsi reale, non apparet in lege ita fundatum ut legitimet verum recursum (in casu refertur ad decretum definitivum diei 21 novembris 1987, prot. n. 17447/85 CA).
Cf. etiam maximae prot. n. 46790/12 CA.
1. La gravità delle cause deve avere un fondamento oggettivo, ma la stessa gravità si deve valutare in base alle circostanze concrete che si hanno nel caso (nel caso sono addotte al riguardo le decisioni del 4 maggio 1996, prot. n. 24388/93 CA, dell’8 novembre 1997, prot. n. 25322/94 CA, del 18 gennaio 1997, prot. n. 25530/95 CA, del 21 maggio 2011, prot. n. 43378/09 CA e prot. n. 41719/08 CA).
2. Per quanto attiene alla causa grave di cui al can. 1222, § 2, si deve tener conto della diocesi che da sola porta la responsabilità della conservazione, riparazione e restauro della chiesa e tuttora si trova in condizioni difficilissime, così che, anche dopo aver messo in atto misure rigorose per contenere le spese, tuttavia non gode di mezzi sufficienti per conseguire i fini propri della Chiesa, soprattutto ordinare il culto divino, provvedere ad un onesto sostentamento del clero e degli altri ministri, esercitare opere di apostolato e di carità, specialmente verso i poveri (cf. can. 1254, § 2).
3. Quanto all’asserita violazione della legge in decernendo per il danno delle anime che dovrebbe derivare dalla riduzione ad uso profano della chiesa (cf. can. 1222, § 2), secondo la giurisprudenza della Segnatura Apostolica da riduzione di una chiesa può essere causa di alcune scomodità e difficoltà per i ricorrenti, come, per esempio, un percorso più lungo da compiere, una minore organizzazione o una cura pastorale meno ricca, ma questo interesse, benché reale, non appare così fondato nella legge da legittimare un vero ricorso (nel caso ci si riferisce al decreto definitivo del 21 novembre 1987, prot. n. 17447/85 CA).
Cf. anche massime prot. n. 46790/12 CA.
 Französisch
Kommentare W.L. Daniel, «Commentary on a Contentious-Administrative Recourse concerning Reduction of a Church to Profane, Non-Sordid Use (Prot. n. 46790/12 CA)», J 79 (2023) 534-542

Autor der Leitsätze (auf Latein) und der italienischen Übersetzung: © G. Paolo Montini

Zitierfähiger Link zu dieser Seite: https://www.iuscangreg.it/stsa?id=384&lang=IT